My Flight With You by Cory Khong

CHAPTER 23

This is the day that the Lord hath made

And I'm so glad He made you

With each rising sun you are here by my side

You are more than a dream come true

THE song is playing while she walks down the aisle. Madamdamin siyang naglalakad kasabay ng kanyang mga magulang. Panaka-naka niyang pinupunasan ang kanyang mga luha she can't stop them from falling...

Oh, to have you, to hold you, to love you, to pray

To share with, to care with, to hold hands and say

"Pare, labas muna ako di talaga tumitigil sa pagtawag ang ina mo." paalam ni Jomar kay Ken.

"Pare, find a way, find a good alibi para di siya magduda please P're!" pakiusap ni Ken na talagang nababalisa na.

Lumabas si Jomar sa simbahan at tumungo ito sa likuran kung saan di maririnig ang musikang galing sa loob.

"Oh, Tita! How are you?" masigla niyang sagot sa tiyahin na parang wala lang.

"Anong nangyayari, Jomar? Bakit walang sumasagot kahit ni isa sa inyo? Nasaan si Kenneth? Si Mama? Kanina pa ako tawag ng tawag!" mahabang tanong ng ina ni Kenneth kay Jomar na mahahalata sa boses nito na galit na.

Natagalan sa pagsagot si Jomar dahil nag-iisip pa ito kung ano ang magandang ia-alibi dito. Kinakabahan siya.

'Patawad Diyos ko' tahimik niyang panalangin.

"Ah, eh. Um, Tita dito kasi kami sa Rambutan Farm. Harvest time kasi kaya busy." tiim-bagang na palusot ni Jomar.

"Nasaan si Ken, gusto ko siyang makausap!" maawtoridad na utos ni Mrs. Heckmann.

"Eh, Tita. Nandun po sa kabilang bundok naglalaro sa Oistrich." kinakabahang palusot ulit ni Jomar. Totoo namang may Oistrich sa Rambutan Farm ng lola ni Ken kaya iyon na lang ang naisip niyang isa pang palusot kasi nasa medyo likod na parte 'yon ng Rambutan Farm.

"Jomar! Tell your cousin to pack-up soon! Tapos na ang bakasyon niya and he had to go home! Ang dami na niyang kailangang ayusin dito!"

"Sige, Tita ha? Sasabihin ko na lang kay Ken na tawagan ka. Bye, Tita!"

When he heard na patapos na kanta sa loob ng simbahan ay madalian siyang nagpaalam sa tiyahin. At dali-daling bumalik sa loob. Bago pa niya pinutol ang linya ay narinig niyang tinawag pa ng tiyahin niya ang kanyang pangalan. Napabuntonghininga siya ng malalim.

Hindi na niya nalapitan si Ken para maisabi ang habilin ng ina nito.

Ibinigay na ni Mang Elpidio ang kamay ng anak kay Ken. Niyakap naman ito ni Ken with a promise na aalagaan niya si Jen.

"Jenny Louise Agreda, will you marry me?" lumuhod ito sa harap ni Jen pagkatanggap na pagkatanggap niya sa kamay nito.

Mahinang tawanan ang namayani sa buong simbahan.

"You're asking me now? Ngayong nakaharap na ako sa Altar?" punas luhang nakangiti na tanong ni Jen.

"Baka kasi, labag sa kalooban mo. That's why I want to hear it from you. Jenny Agreda will you, Marry me?"

"Loko-loko ka talaga! Of course, YES!" Ken hugged her as he heard her answer. Nakangiting nanonood ang mga bisita sa kanila habang ang ina ni Jen at si Lola Tisang ay walang gumpay ang iyak sa kaligayahan na nakikitang masaya ang dalawa.

Panaka-naka namang nagsusulyapan sina Rica na kinikilig at si Jomar na nagpa-flying kiss pa sa nobya.

The exchanging of I do's had begun. They Accepted the Bible bilang simbolo ng kanilang pag- iisa at pag-submit ng kanilang mga sarili sa Diyos. After some reading from the holy scriptures the Officiating Priest asked them for their vows.

Ken faced Jen and looked at her eyes. Nangingislap ang mga mata ni Jen dahil sa luha ng kasiyahan.

"I'd never expect that you will come into my life. After all of my frustrations, heartaches, how many times I tried to take my life. But God never leave me.

My world had been so dark but when you came, you bright it up.

You didn't let me sleep every night because you keep playing in my mind.

Today, I'm giving you my heart. My whole life. Hi-gug-ma-on teka sa wa--lay sama hang-tud sa lub-nga-nan.

Jenny, I'll be yours until the last beat of my heart. I love you so much, my cupcake."

She has nothing to say. All she did was cry. Walang tigil sa pagpatak ang mga luhang akala mo'y nagpapaligsahan. Damang-dama niya ang bawat salitang binitawan ni Ken. Lalo na ang pagsisikap nitong pag-deliver sa kanilang lenggwahe.

Pinunasan ni Ken sa pamamagitan ng kanyang hinlalaki ang mga luha ng kanyang magiging asawa.

"I--I don't know what to say. Hindi man lang ako nakapaghanda ng Vow ko." nakangiti habang lumuluha na turan nito.

"I do not have a chapterous vow." humihikbing pag-uumpisa ni Jenny.
"All I can say is, You are the missing piece who completed my life. I'll be yours, kaagapay mo for better or for worst. I love you very much, Sugar."

Nagpalakpakan ang mga bisita after they delivered their vows. At doon lang napansin ni Jen ang mga pangunahing bisitang nasa harap nakaupo. Medyo matagal na niyang hindi nakikita ang mga ito but she was pretty sure na sila nga ito. Ang mga long lost friends niya. They're all happy looking at her. Nakita pa niyang kumaway at nag-flying kiss si Norhata, si Donabelle naman ay nakalagay ang dalawang kamay sa dibdib na wari'y nangangarap na may kayakap.

The ceremony continued and the officiating had blessed and declared that they're already husband and wife.

"And you may now kiss the bride." ang utos sa kanya ng Pari. Ibig sabihin, officially, sa mata ng Diyos at mga tao, Jen's him.

Hinapit niya ang belo, tinitigan sa mata, ilong ang kanyang asawa, hanggang sa mapadako ito sa labi. Ngumiti. "I love you so much, Jenny." madamdamin niyang sambit. Puno ng sinseridad at pagmamahal. "I love you more, Kenneth" Jen's reply with a wide smile.

Naglapat ang kanilang mga labi. Mapupusok na halik na nagtagal ng ilang minuto. Napatigil sila ng marinig ang palakpakan ng mga bisita.

"Pare! Mamaya na 'yan!" tukso ni Jomar sa kanila na ikinatawa nilang lahat.

"This is the day!! Are you ready?" nakakalokong sabi ni Ken habang nagpapaletrato.

"I am!" masayang sagot ni Jen.

Pati si Bakekang na naging Official Photographer sa kanilang kasal ay walang tigil sa kakangiti parang naka-glue na ito sa kanyang mga pisngi.

She faced and hugged her friends and took pictures with them. Masaya ang buong angkan ng Agreda at Crisostomo sa naganap na kasalan. Si Lolo Tisang na uugod-ugod na ay masayang hinalikan at niyakap ang kanyang bagong apong si Jen. "Panalipdan unta mo sa ginuong labaw! Panggaa ninyo ang matag-usa aron walay mangusog nga pagbulagon mo" ang turan ni Lola Tisang na nagpaluha ng husto kay Jen. She's very happy that she's already Mrs. Heckmann pero hindi ito kumpleto because of Ken's parents.

"I'll be here for you always. Don't worry." bulong ni Ken sa kanya. 

Napansin seguro nito ang pag-iba ng mood niya sa mga sinabi ni Lola Tisang.

Ang naging reception ng kasal ay 'yon ngang Hotel na pinagdalhan sa kanya ni Jomar kung saan siya nagpalit. Mas maganda pa talaga ang talagang nasa Venue. Every part of the hotel had a scattered pink roses na ikinamangha niya ng husto. If she could only sleep with pink roses around her.

After the reception! Ay ihahatid sila nina Psyche at Cupid sa kanilang Paraiso.

"Where are we going?" nagtatakang tanong ni Jen habang nasa Calesa sila.

"In heaven." patawa-tawang sagot ni Ken.

Ilang minutong biyahe lang ay nakarating na sila at napatigil si Jen. Namangha siya sa kanyang nakikita.

One Nipa-hut fully varnised na gawa lahat sa kawayan ang kanyang nakikita na napapalibutan ng napakagandang Garden of Roses with tall Mahogany and Apitong trees around.

"This will be our Pugad! Dito natin bubuuin ang isang Basketball Team."

She's always dreaming of a home na napapalibutab ng mga bulaklak, vegetables, fruits etc. parang All-in-One home eka nga, at 'yan ang nakikita niya sa kanyang harapan.

"Aaahhhh!!!" napasigaw siya nang biglaan siyang binuhat ni Ken papasok sa loob ng Kubo. Kumpleto sa Furnitures ang bahay at well-arranged ang lahat-lahat.

The night has been so wonderful. Mga ungol lang ng pagmamahal ang naririnig sa buong kabahayan. Ken was so thankful dahil siya ang lalaking pinag-alayan ni Jen ng kanyang pagkababae.

"Love is the master key that opens the gates of happiness." ~Oliver Wendell Holmes

CHAPTER 24