CHAPTER 7
NAGISING si Erise na masakit ang buong katawan.
Pilit siyang bumangon pero kulang ang kanyang lakas at tila latang-lata na ang
buo niyang kalamnan.
Napakurap-kurap siya, gan’on na ba kalaki ang
galit sa kanya ni Dylan? She doesn’t deserve to be treated like that, as if she
was the worst slut on his bed, however, if that was the only way to atone her
fault and be freed from him, she could accept it as compensation. They were
already even.
Wala na si Dylan sa kanyang tabi. Tanging
pananakit ng katawan, lalo na sa bahaging iyon sa pagitan ng kanyang mga hita
at mga pasa ang iniwan nitong bakas sa kanya. Napahikbi na naman siya. Hindi
niya akalaing magagawa ni Dylan ang lahat ng iyon. Gusto niyang matanggal ang
mapait na bakas na iyon ngunit pakiramdam niya’y napakainit ng kanyang katawan.
Tumayo siya pero bumagsak siyang muli sa kama.
“Erise!” Napatakbo si Dylan, hawak-hawak nito ang
tray ng pagkain. Pabagsak pa nitong nailapag sa bedside table ang tray at agad
siyang dinaluhan. “God, you’re burning.” Agad nitong sinalat ang noo niya.
“Dylan… Palayain mo na ako, please?”
“Baby.”
Kumawala ang patak ng luha sa mga mata niya bago
siya napapikit.
NATARANTA si Dylan kung ano ang gagawin.
Napakataas ng lagnat ni Erise, saka nawalan na ito ng malay. Agad niyang
binuhat ito papuntang banyo at pinaliguan sa malamig na shower.
Hindi na niya napigil ang sariling damdamin nang
makita ang katawan ng dalaga. Puno ito ng pasa dahil sa mararahas niyang mga
kamay at marka ng kanyang mga halik. He swore to kill himself if something did
ever happen to her.
Pagkatapos niyang mapaliguan ito ay agad niyang
binihisan at binuhat pasakay ng kanyang kotse. Sa mga ganoong pagkakataon niya
kailangan ng ina.
“WAS MACHST du da, sohn?” gulat na salubong sa
kanya ni Lorenda pagkapasok niya sa kanilang malaking bahay.
“`Ma, please call Bernard. I need him right now,”
sa halip ay natatarantang sagot ni Dylan. Hindi niya pinansin ang mga mata
nitong nagtatanong at tuloy-tuloy na ipinasok si Erise sa kanyang silid.
Nakasunod naman ang ginang habang kausap si Bernard sa telepono.
“He’s on his way. Now, tell me what happened?”
Her mother seemed to scrutinize him like he committed a very huge sin.
Naisuklay niya ang mga daliri sa buhok habang
paroo’t parito sa kabuuan ng silid. He saw her mother’s perplexing eyes. His
shifting behavior inside the room totally bewildered her. “I’m sorry, `Ma…”
Napaluhod na siya sa sahig at naitakip ang mga palad sa kanyang mukha. Pagkuwa’y gumapang siya sa ina at maghigpit na yumakap sa mga binti nito.
Larawan siya ng anak na nagmamakaawa. “I was carried away… I-I raped her, `Ma,”
he confessed.
“God, Rafael!” his mother muttered in awe. “What
have you done?!” Napalakas ang boses ni Lorenda. For the first time ay tinawag
siya nito sa dati niyang pangalan simula nang umalis sila sa mabahong lugar na
iyon. “Sabihin mo nga sa akin! Sabihin mo nga kung nagkulang ako sa pagpapalaki
sa `yo!” Napaiyak ang ginang. “Kahit kailan ay hindi ko itinanim diyan sa puso
mo ang maghiganti. At akala mo ba’y hindi ako nasasaktan sa pagpapahirap mo sa
sarili mo!”
“I’m sorry, `Ma…” puno ng pagsisisi niyang
sambit. Napaluha siya. “God! I’m a troll!”
Lumapit naman sa kanya ang ina at niyakap siya.
Nasa mukha nito ang pakikiusap. “Bitte, sohn, mach dein Herz frei vom Zorn.”
[Please, son, free your heart from anger.]
“Wie, Mami? Ich weiss es wirklich nicht.” [How,
`Ma? I really don’t know.] Napailing-iling ang binata habang yakap ng sariling
ina. Napakalayo na ng nagawa sa kanya ng galit at hindi niya alam kung paano
siya titigil.
Hindi na nagawang sumagot ng ginang dahil sa
pagdating ni Bernard.
“Hey, the stone hearted jerk is crying?” litong
napapangiti na bungad ng doktor.
Tiningnan lang niya ito nang matalim pagkuwa’y
lumapit sa kama. “Just check her and don’t dare attempt asking questions!”
singhal niya sa binata. Ito ang family doctor ng mga Sven sa Pilipinas na
itinuturing na rin niyang kaibigan.
"Overfatigue associated with depression,
anorexia and excessive physical activity kaya siya nawalan ng malay,” paliwanag
ni Bernard sa kanila na lalong ikinasidhi ng kanyang konsensiya. “Kailangan
niya ng mahabang bed rest at ilang vitamins.” Tiningnan pa siya ng makahulugan
ng doktor. “And do not overuse her,” nakangiti nitong dagdag.
“You can fuck up your other business, Bernard!
I’m done with your service here!” he said hardly before sending him away.
NAGISING si Erise sa malamig na silid. Tila
nakakalula ang laki niyon at napakalawak ng kama. Plain blue ang mga kurtina at
ang ilang mga muwebles na nandoon ay halatang milyones ang halaga. Napakurap-kurap
na naman siya at bumalik sa isipan ang mga nangyari.
Bigla tuloy siyang
napabalikwas nang bangon.
“You need a bed rest for the rest of the week.”
She turned her back on that baritone voice. There
she saw Dylan standing while leaning his broad shoulders on the glass window
with a blank expression. Tumigas bigla ang mukha niya.
“Sana’y tinuluyan mo na
lang akong patayin, eh!” she sarcastically muttered.
Umalis ito sa puwesto at tinungo ang mesa. “These
medicines will recuperate your wellness.” He’s not giving her any glance.
“Wala ka nang itinira sa akin! Kinuha mo na ang
kaluluwa ko, pati na ang dignidad ko!” Bigla siyang humagulgol. “Ano pa, ha,
Dylan?! Ano pa ang isusunod mo? Wala na, `di ba? Wala ka nang makukuha,
tinangay mo nang lahat… ang lahat ng mayroon ako na tangi kong maipagmamalaki!”
RAMDAM ni Dylan ang sakit ng loob ni Erise, at
natatakot siyang baka tuluyan na siya nitong kasuklaman.
“Pakiusap… Ako na lang ang parusahan mo, huwag na
ang nanay ko. She’s the only one I got, please have at least empathy. Kung ang
maging parausan mo lang ang makakapagligtas sa nanay ko laban sa galit mo,
sige! Gawin mo na! Ano pa ba’ng magagawa ko, ginawa mo na, `di ba!” Halos
magwala na si Erise sa loob ng silid.
Nagsimula siyang lapitan ito.
“Huwag kang lalapit! Nakakadiri ka!” Napaatras
ang dalaga. Hindi na kayang ilarawan ang hitsura nito, naghalo ang mga luha sa
magulo nitong buhok.
Sa halip na lumayo ay lumapit pa rin siya. Pilit
niyang hinuli ang mga kamay nitong kung saan-
saan napapasampal sa kanyang
matigas na katawan.
“Demonyo ka! Ninakaw mo na ang pinakamahalagang
bagay sa buhay ko!”
“Sshh…” he hushed. He was more than hurt seeing
the woman on that situation. Nang sa wakas ay mahuli na niya ang mga kamay ng
dalaga ay mahigpit niyang hinawakan iyon at ikinulong sa kanyang mga palad.
“Let me go!” Her body was shaking in anger and
frustrations.
“No, please calm down.”
Pero nagwawala pa rin ito at hinihila ang mga
kamay na hawak-hawak niya. Kaya naman wala siyang nagawa kundi yakapin ito nang
mahigpit.
“I hate you! I hate you so much!”
“You can hate me all you want but I’m sorry, I
won’t let you go,” mahina niyang anas.
“Wala kang puso!” bulyaw nito habang yakap-yakap
pa rin niya ito sa ibabaw ng kama.
“Because you had taken that away from me, sweetheart,”
mapait din niyang sagot.
Unti-unti na ring kumakalma ang dalaga.
Naramdaman pa niya ang bahagyang panlalambot ng katawan nito pero naroon pa rin
ang mga luha.
He really wanted to say sorry but there was
something opposing his thoughts.
Mayamaya’y tila napagod na rin si Erise at
hinayaan siyang yakapin niya nito. Hanggang sa igiya niya ito pahigang muli sa
kama ay hindi na ito nag-react.
Erise was really sick, and he couldn’t stand
seeing her suffering because of his irrational madness.
No comments:
Post a Comment