CHAPTER 8
ISANG linggong hindi pinayagan ni Dylan na
lumabas ng silid si Erise. At sa mga araw na iyon ay tila unti-unti nang
natutunaw ang galit na nabuo sa puso ng dalaga para sa binata. Si Dylan ang
nag-aasikaso sa kanya, nagpapainom ng gamot, sinusubuan siya sa pagkain and he
even drove her to take a shower. Wala naman siyang itatago pa sa binata, halos
kabisado na nito ang kurba at hugis ng kanyang katawan. She was like a baby and
lust was not visible in his eyes every time he would take her a bath. Kahit
wala itong sinasabi sa kanya ay ramdam niya kung gaano siya kahalaga kay Dylan.
With that thought, her anger and disgust already
faded. Her feelings were being altered from hatred to loving him again like the
way she did years ago.
“D-dylan…” Namulatan ng dalaga ang binatang
nakangiting hinahaplos ang kanyang buhok. That was the first time she had
glimpse his smile since the day they met again. At tila natutunaw siya sa mga
ngiting iyon. Ito rin ang unang pagkakataong natulog sa kanyang silid ang
binata, sa guest room ito nagpapalipas ng gabi dahil okupado niya ang silid
nito.
“Come here.” He slipped his arm under her nape
and he pulled her towards him. Kasabay niyon ay ang pagsasal ng abnormal na
tibok ng kanyang puso. “I’m sorry,” he whispered.
Nahulog ang kanyang luha sa simpleng mga katagang
iyon. She longed for that words, and hearing it from him made her felt
overjoyed. Hindi niya kayang salubungin ang mga titig nito, lalo pa’t amoy na
amoy niya ang mainit at mabangong hininga ng binata. “Where’s my mother?” sa
halip ay tanong niya. Hindi naman ito nakasagot. Ngayon lang siya nagkalakas ng
loob na ungkatin ang kanyang ina sa binata. “Dylan, please, pakawalan mo na
ako. Hayaan mo na kami ng nanay ko. Kulang pa bang kabayaran ang sarili ko para
sa kasalanan ko sa `yo noon?” Napahikbi na siya sa hindi malamang emosyon.
Gusto man niyang makulong sa mga bisig nito pero alam niyang hindi tama ang
lahat. Galit lang ang namamahay sa puso ni Dylan para sa kanya at wala nang
iba.
Bahagya niya itong itinulak pero lalo lamang
humigpit ang mga braso nito sa kanyang katawan.
“You’re stuck with me and it’s never easy to let
you go.”
“N-nagmamakaawa ako, Dy—”
“Damn! Huwag ka ngang ganyan! You talk as if
ikinukulong kita rito at inaalipin.” Marahas itong napabuga ng hangin at napaupo
sa kama.
“Baliw ka ba?! Ano sa tingin mo ang ginagawa mo
sa akin ngayon?!” Nag-init na rin ang ulo niya.
Napalingon ito sa kanya na blangko ang
ekspresyon. Pagkuwa’y tahimik itong kumuha ng kanyang damit sa closet nito.
Napapantastikuhan na siya sa lalaki, pati ang mga damit niya ay nasa sarili na
rin nitong wardrobe.
“Come here. Mom and Dad are waiting for us for a
dinner.”
Patay-malisya siyang napasinghap nang akmang
bibihisan siya nito. “Ano ba! Hindi na ako bata! Kaya ko nang magbihis!” Hindi
niya nakontrol ang boses at bahagyang tumaas iyon.
Bigla namang natigilan ang binata. Pagkuwa’y
napailing ito, saka gumuhit ang tipid na ngiti sa mga labi. “Okay, do it on
your own.”
“Lumabas ka muna!” utos niya rito.
“Baby, ako ang nagpapaligo sa `yo. Mahihiya ka pa
ba?”
Namula na naman siya sa sinabi nito. Oo nga
naman, tama ito. Ngunit mayamaya’y nakaisip siya ng kalokohan. Unti-unti niyang
itinaas ang damit. Lalo pa niyang binagalan iyon nang mapatapat na sa kanyang
mayayamang dibdib. Palihim niyang sinulyapan si Dylan. Ngiting-tagumpay ang
sumilay sa kanyang mga labi nang makitang napapalunok ito. Bahagya pa niyang
sinasabayan ng malanding galaw ang kanyang katawan na tila nang-aakit sa
binata.
Got you, jerk! Nagbubunyi ang kanyang isipan,
pero muntik na siyang mapasigaw nang maramdaman niya ang mainit na katawang
iyon.
“You shouldn’t have done that, lady! You have no
idea how hard I’ve tried to stop myself from doing this… again…” Agad nitong
hinuli ang kanyang mga labi na ikinasinghap niya nang malakas.
“D-dylan…”
Banayad ang halik nito, kabaliktaran nang una
siyang angkinin. He was such a damn good kisser that melted all her
inhibitions. Nadadala siya sa bawat galaw ng mga labi nito at nagagawa niyang
tugunin iyon. Naiinis siya sa sarili dahil hindi niya kayang pigilan ito, sa
halip ay kakaibang damdamin ang rumagasa sa kanyang pagkatao. Hinahanap-hanap
niya ang mga labing iyon at tila may kulang pa roon. Natunaw na ang lahat ng
kanyang pag-aalinlangan at lumaban na rin sa mapusok na ginagawa ni Dylan. Oh, how
she wanted him—the only man who could give her insanity.
Naramdaman na lamang niyang lumapat ang likod
niya sa malambot na kama. Hinayaan niya si Dylan sa lahat at sabik niyang
tinanggap ang muli nilang pag-iisa.
Pagod silang pareho matapos ang unang sabak na
iyon. Nagsumiksik siya sa dibdib ng binata at dinig niya ang malalakas na tibok
ng puso nito.
“Tired?” malambing na tanong nito.
Tango lang ang kanyang naisagot.
“Kaya mo pa ba?” muli ay pilyo nitong tanong na
labis niyang ikinapula. “Ouch!” napasigaw nang malutong ang binata sa kanyang
maliliit na kurot. “Stop that, lady!”
Humagikhik lang siya. “Nasasaktan ka rin pala.
Akala ko bato ka na, eh.”
Hinuli nito ang kamay niya at dinala sa mga labi.
“Ikaw lang naman ang nagbibigay ng sakit sa akin, eh.”
Natahimik siya roon. Ayaw niyang ungkatin ang
nakaraan sa kanilang dalawa. She doesn’t want to ruin that night. At gagawin
niya ang lahat makalimutan lang ni Dylan ang pagtataboy niya rito noon. God
knows kung gaano rin siya nagdusa nang mga sandaling iyon.
Hinalikan niya ang binata at pumaimbabaw rito.
“My little ill-hearted baby is learning, huh!”
Pilyo itong ngumiti, saka pinalibutan ng yakap ang kanyang katawan.
They savored the night. Hating-gabi na nang
maisipan nilang lumabas ng silid upang mag-dinner. Sinusubuan pa siya ng binata
habang kumakain.
“Magpalakas ka, ha? Mahaba pa ang gabi.”
Kininditan pa siya nito kasama ang ngiting nakakaloko.
“Adik!”
“Adik sa `yo.”
Napayuko siya ulit. Sana’y totoo na lang ang
ipinapakita ni Dylan sa kanya. Sana’y ganoon na lang sila forever.
No comments:
Post a Comment