My Flight With You by Cory Khong

CHAPTER 4

LUMAPAG ang eroplanong kanilang sinakyan sa Abu Dhabi International Airport. At maghihintay pa sila nang anim na oras para sa susunod nilang biyahe papuntang Pilipinas.

Buti na lang may Hotel Accomodation ang Airlines na kanilang sinakyan at hindi sila mababagot sa kakahintay ng kanilang flight sa loob ng Airport.

"See you later..." Paalam ni Ken sa kanya.

"Sige." Matipid niyang sagot na ngumiti naman pagkatalikod ng kausap.

Naghiwalay na sila papunta sa kani-kanilang kwarto.

Pinilit ni Jen na makatulog kahit magulo ang kanyang isipan. Di naman siya nahirapan dahil na rin sa pagod sa biyahe.

Nagising na lang siya sa pagtunog ng telepono sa kwartong kanyang inukopa. Oras na sa kanilang dinner at maya-maya lang ay mag-uumpisa na ang kanilang flight from Abu Dhabi to Philippines.

Sa sumunod nilang flight ay nalungkot si Jen nang iba ang kanyang katabi, si Ken ay nasa likurang bahagi ang kanyang inupuan.

"Excuse me Ma'am, ikaw ba si Miss Jenny Agreda?" Pukaw sa pananahimik niya ng isang Pilipinang estewardes.

"Yes, Ma'am. Ako po iyon." Nagtataka niyang tanong dito.

"Ipinapabigay lang po ito ni Mr. Kenneth Heckmann." inabot sa kanya ng estewardes ang isang plastic plate na may lamang Peckled Cucumbers and Jalapeño Peppers. Napangiti siya habang tinitingnan ang plato.

"Thank you!" Pasasalamat niya sa estewardes.

Oras na kasi ng tanghalian, naalala niya ang oras na nag-agawan sila ni Ken sa isang Jalapeño Pepper na natira.

"Akin yan! Ako ang nauna ah!" Agaw ni Ken.

"Eh sa plato ko yan, paanong naging sa'yo?" Depensa naman ni Jen.

"Paano mo naman alam na plato mo 'yan ha? Malay ko ba kung pinagpalit mo mga plato natin nung ako ay lumingon dahil sa katakawan mo sa sili!" Pamimilosopo ni Ken dito.

"Ako matakaw?" Sabay hinablot ang sili at pinalaman sa tinapay at walang kagatol-gatol na kinain. Habang si Ken ay tatawa-tawa lamang na nakatingin sa kanya.

"Ang baliw ko talaga." Nausal niya ng bumalik siya sa reyalidad.

Mahigit walong oras ang biyahe from Abu Dhabi to Pinas kaya medyo nakakaboring.

Hindi naman natatahimik si Ken sa kanyang kinauupan kaya naghanap ito ng paraan. Kinausap niya ang kanyang katabing Pilipina na kausapin ang katabi ding Pilipina ni Jenny. At laking pasalamat niya na magka-baryo pala ang katabi niya at katabi ni Jen. Kaya naging mas madali ang pag-swap nila ng upuan.

Tulog na si Jen nang lumipat siya sa tabi nito kaya pumikit na rin siya.

"Ay! Hudas!" Laking gulat ni Jen ng siya ay magising kasi iba na ang kanyang katabi.

"Bakit ka nandito? Bawal ang paglipat ng upuan." Nagtatakang tanong niya kay Ken...

"I don't care."

"Ang tigas naman ng ulo mo!"

"May ulo bang malambot?"

"Napakapilosopo mo talaga."

"Hindi naman masyado, konti lang. Hehehe!" Inirapan ito ni Jen at tumalikod para bumalik sa pagtulog ngunit kinakalabit ito ni Ken.

"Hey! Tutulugan mo lang ako? I-entertain mo naman ako." Pangungulit ni Ken dito na di naman pinansin ni Jen.

"Nagpumilit na ngang makalapit dito kahit bawal, tutulugan ka lang." Bulong na paghihimutok ng lalaki.

"Matulog ka na muna. Antok lang yan." Sambit ng dalaga noong hinarap niya ito.

"Hmp! Ano pa nga ba, eh di matulog." Pagtatampo ni Ken sabay talikod sa dalaga at pumikit na rin.

Para silang mga batang magkalaro at nagtatampuhan dahil di napagbigyan sa isang kahilingan.

"Hoy! Harap ka nga!" Pukaw ni Jen sa kanya.

"Matulog ka na!" Balik niya dito.

"Sige na nga, ang sungit."

Ang kinalabasan walang nakatulog sa kanilang dalawa. Nag-usap, nagtawanan, naglaro at kung anu-ano pa... Hindi rin lingid sa kanila na pinagtitinginan sila ng kapwa nila pasaherong kinikilig.

But Ken said, "Hayaan mo na, paglapag natin di na naman natin sila makikita. Just enjoy the flight." Turan ng lalaki na ikinatawa niya.

3:30 P.M. NAIA, lumapag na rin sa wakas ang eroplanong kanilang sinakyan. The whole trip was pretty good. Busy siya sa pagpalipat-lipat ng kanyang tingin sa paghahanap sa bagahe niya at sa mga pasaherong nasa paligid na katulad niyang nag-aabang din sa mga baggages nila.

"Hi, Jen! Nakuha mo na mga gamit mo?" si Ken na biglang sumulpot na lang sa tabi niya. "Not yet. Ikaw?" pasimpleng sagot niya at tanong na rin. "Yup! I already got them. Pwede bang sabay na tayong lumabas?"

"Baka, may sasabunot sa akin sa labas." Pabirong sagot niya dito.

"Sorry talaga sa nangyari." Paghingi nito ng paumanhin.

"Wala yon, let's forget about that."

Nakuha na nila lahat nang kanilang gamit at nasa arrival area na sila.

"Sana magkita pa tayong muli. Can I have your number?" Your e-mail? Your home address?"

"Ha? Ah, eh... For what? I'm not giving my number to anyone."

"Others pala ang tingin mo sa akin? I thought we're already friends?" May himig pagtatampong sabi nito.

"Hindi sa ganun, Ken."

"Eh bakit ayaw mong ibigay sa akin? Ikaw nga lang yong friend ko dito tapos ipagdadamot mo pa sa akin kahit mobile number mo."

"Ken---."

"Please? In case of emergency... May matatawagan ako di ba?" pagsusumamo pa rin nito na sinamahan pa nang pag-puppy eyes. "Ang cute talaga ng Herodes na'to." sa loob-loob niya. Wala na siyang nagawa kundi ang ibigay ang numero ng telepono niya hindi din naman siya titigilan nito hangga't di siya magbigay.

Saying goodbye is the hardest thing to do, pero kailangan. "Sana di na lang natapos ang flight, sana habambuhay na lang kaming magkasama. Sana---..." Naputol ang kanyang pangangarap ng hawakan ni Ken ang kanyang mga kamay.

"Jen, Ich Liebe dich. Gagawin ko ang lahat makita ka lang muli, but for now, harapin muna natin ang mga naghihintay sa atin." Lalong kinabahan si Jen sa mga tinuran ng lalaki pero ang nakatawag sa kanyang pansin ay ang unang sinabi nito. A strange language and she don't know the meaning.

"JEN! Insan! Is that you?" Nagulat siya nang may biglang sumigaw. Wala na pala sa harapan niya si Ken, naiwan pala siyang tulala. Nagiging habbit na ata niya ang mapatulala. "Icang!" Sigaw din niya ng mapansing si Rica pala ang sumundo sa kanya. Nagyakapan sila at nagsimula ng magkwentuhan. "Hoy, Insan! Sino ung kausap mo kanina ha? Nakita ko parang hinawakan ka pa sa kamay?" Pang-iintriga ni Rica sa kanya.

"Wala ah, namamalikmata ka lang seguro." Pagdi-deny niya dito. "Asan na ang sasakyan natin?"

"Ay! Sus, Ginoo! Dali na nakalimutan ko! Halika na sa Taxi bago pa mahalata ng Driver na 

nakapatay yong metrohan niya."

"Icang! Hanggang ngayon, baliw ka pa rin?"

"Joke lang yon uy! Matino ako noon pa man. Wala kasi si Kuya Bernie eh, pumuntang Bulacan kaya walang magmaneho sa aking Pajero." ang tinutukoy nitong Bernie ay ang isa nilang pinsan.

"Nagka-PAJERO ka na? Asenso ka na talaga, Icang."

"Of course, I have PAJERO. Padyak na yari sa Yero! Hohoho!"

Ito ang pinakanami-miss niya sa lahat, ang walang humpay na tawanan at kulitan kasama ng mga kalog niyang kaibigan at mga pinsan.

Di na sila maawat-awat ni Rica sa tawanan pati na rin ang driver ng taxi ay nakikisabay na rin sa kanila.

Sa bahay ni Rica siya manunuluyan ng dalawang araw habang naghihintay ng kanyang flight pa-Mindanao.

CHAPTER 5