Dear John by Anne Villahermosa

MINSAN na nga lang tayong ma-in love sa maling tao pa. Minsan na nga lang tayong ma-in love wrong timing pa. Minsan na nga lang ma-in love bigo pa. Pero bakit ganoon? 

Nagbabayad naman tayo ng saktong buwis, nagsusumikap naman tayo bilang estudyante, masipag naman tayong manggagawa, tapat na mamamayan, pero bakit kailangan tayo pa itong nasasaktan? Hindi ba pwede ‘yung happy lang walang hurt-hurt at hindi na kailangan pang i-prove dahil kapag raw nasaktan ka ibig sabihin nagmamahal ka talaga?

Sinasabi ng ibang pwedeng umasa pero alam mo kung kailan ka na dapat huminto dahil mali ang maging tanga. Sino bang naging matalino sa pag-ibig? Eh yung kahit nga pinaka-genius na ‘atang tao eh namroblema rin sa pag-ibig eh, at dahil ganito ang naging paniniwala ko, at least may natutunan naman ako..

Dear John,

Gusto ko sanang kamustahin ang lagay mo? Alam kong nagpapaka-subsob ka na naman sa trabaho mo. H’wag mo sanang pagurin ang sarili mo mahal.. baka magkasakit ka nyan, pero kung magkakasakit ka man..hayaan mong ako ang mag-alaga sayo. I love you Mahal..

                                                                                                                                    Love,

                                                                                                                                    Bea.

Ipinadala na ni Bea ang sulat sa messenger. Suki na talaga siya ni Manong Kolas dahil madalas—I mean araw-araw siyang nagpapadala ng sulat sa Maynila. Nandito siya ngayon sa Camarines Sur. Masaya ang lovestory namin ni John Michael Evangelista. Ilang buwan na ang nakalilipas nang mabuo ang pagmamahal sa pagitan namin.

Three months ago...

“Bea! Tama na ‘yang kababasa mo ng pocketbooks, it’s time to find for the real guy.. H’wag mong ipupok nalang ang sarili mo sa mga fiction guys. Halika na at magliwaliw tayo sa resort niyo!” yaya ni Nicole sa akin. Pinsan ko yan, at napaka-lapit namin sa isa’t-isa, gaya ng mga kaibigan ko pang sina Autumn, Celine at Leona. Naging part na rin ng circle of friends ko sina Veaune, Sydney at Shantal dahil kaibigan din sila ni Nicole.

Umingot-ingot ako sa pagkakahiga ko sa duyan habang nagbabasa pa rin ako ng pocketbook. Sinigawan ako ni Nicole na tumayo na at sumunod sa kanya pero hindi niya ako napilit. 

Nagulat ako nang hilahin na niya ako, nasubsob tuloy ako sa lupa.

“Oo na! Sasama na! Kakainis naman! Siguro may mga dayo na naman sa resort kaya gusto mo na naman akong isama diyan sa tawag ng laman mo! Naku, Nicole..parang di kita kabisado.” Napapailing nalang niyang sinabi habang papasok sila sa bahay nila. Natawa nalang sa kanya ang pinsan niya. Sa kanilang dalawa, si Nicole talaga ang maraming himalang ginagawa, meaning..maraming kabaliwan, at kaaliwan pagdating sa mga kalalakihan pero ni minsan hindi niya ako naisama sa mga kapraningan niya, ngayon lang dahil pamihadong susugurin ako ng iba naming kaibigan kapag di ako sumama.

Nagbihis na ako ng simpleng blouse at palda na umaabot hanggang tuhod. Minsan nga sinasabihan nila akong manang eh. Ha-ha. Pero ayos lang, kaysa naman magsuot ako ng shorts na mas mahaba pa ang bulsa. Ha-ha.

Naglagay siya ng polbo at manipis na lipstick sa labi at nagsuklay. Kahit naman hindi siya gaanong palalabas ng bahay, at pulos pocketbook ang inaatupag niya, alam naman niyang mag-ayos ng sarili. Lumabas na sila ni Nicole at pumunta sa resort nila. Bakasyon ngayon, sa pasukan ay fourth year college na siya sa kursong Business Marketing. Sa kanya kasi itu-turn over ang resort na ito kapag nagkataon dahil ito ang pamana sa kanya ng namayapa niyang mga magulang two years ago. Nasa pangangalaga muna ito ngayon ng Tita Linda niya.

Sinalubong siya ng mga kaibigan pa nila.

“Mabuti at naisama mo ang sinaunang Filipina mong pinsan, Nicole?” biro ni Autumn. Natawa ang mga ito roon, siya naman ay napasimangot.

“Aba, hinatak ko pa ‘yan sa duyan para lang maisama.” Ani Nicole naman na ikinatawa lalo ng mga kaibigan nila.

“At take note ha? Wala siyang dalang pocketbook ngayon, mukhang ready to mingle ang ating butihing heredera ahh..” gatong pa ni Celine. Napaismid siya roon.

“Haay nako! Bahala nga kayo sa iniisip niyo, ano bang ginagawa niyo rito? Nang-iistorbo lang naman kayo eh!” aniya habang naglalakad papunta sa cottage.

“Aray naman Bea!” umakto pang tila nasasaktan ang mga ito sa puso, napailing nalang siya sa kadramahan ng mga kaibigan. Umupo na rin sila sa cottage.

“Alam mo Bey, tama na yang kababasa mo ng pocketbooks baka magpalit na kayo ng mukha ng papel sa araw-araw na ginawa ng Diyos na basa ka nang basa.. Kinilig ka naman ba?” si Shantal naman.

“Oo naman! Try niyo kasing bumili sa bookstore ng mga pocketbooks nang malaman niyo kung bakit ako naaadik.”

“H’wag na! Kitang-kita namin ang masamang epekto ng mga pocketbooks sayo ‘no! Nagiging super dreamy, parang nagsisimula ka ng magkaroon ng social phobia, tapos loner ka lagi.. Sayo nalang yang mga pocketbooks mo!” si Autumn naman na hindi mo talaga kakikitaan ni minsan ng pag-sang ayon sa pagbabasa ng pocketbooks.

“Grabe ha? Kapag ako nagkaboyfrie—“

“Dapat lang! Aba..nineteen ka na Bea! Magtino ka naman..dapat ka ng magka-boyfriend. Hindi yung puro imagination. Naku, tatanda kang imaginative. At some point, hindi naman masama yun kaso lang isipin mo rin ang output nun if ever..magiging old woman ka. Never been touched, never been kissed. Tsk. Tsk.” Ani Veaune na may iritasyon sa tinig. Umingos nalang siya sa mga sinasabi ng mga ito.

“Oh? Nakikita mo ba ang mga taga-Maynila na ‘yan? Ang gugwapo nila ‘no? Actually, kung hindi niyo maitatanong—“

“May type ka na naman isa sa kanila?!” gagad nila sa nais sabihin pa ni Nicole. Napahagikgik naman ang huli. Napairap nalang sila rito.

“Tsinito kasi siya, and you know? I love chinky and cute guys.” Pinakita pa ni Nicole na kinikilig ito habang tinuro ang lalaking naka-white t-shirt na tsinito malapit sa cottage nila. Napailing nalang sila kay Nicole.

Sa kanilang magkakaibigan ang may boyfriend na ay si Leona, na tinagurian nilang Most Faithful Girlfriend Ever Alive. Si Nicole naman ay papalit-palit ng boyfriend kaya naman di nila alam kung kailan ito magsasawa sa ganung klase ng buhay pag-ibig, at ni minsan hindi man lang nila ito nakitaan na nagluluksa dahil sa isang lalaki, kapag wala na—for her, expired na at hindi na hot sa paningin nito. Nakakabaliw ang ganoong buhay, walang long-term relationship, para lang kayong naglalaro. Kung sakali mang magka-boyfriend siya, sisiguraduhin niyang magtatagal sila at hindi nalang sya basta iiwan.

Naka-shorts ang mga ito kaya naman nang magkayayaan na magswimming ay siya lang ang naiwan sa cottage. Naisip niyang boring naman kung pagmamasdan nalang niya ang mga kaibigan na nagliliwaliw sa dagat naisip niyang paglaruan nalang ang buhangin. Gumagawa siya ng castle kapag naiisipan niyang mapadpad rito sa resort nila.

“Want some help?” narinig niya ang baritonong tinig na iyon sa likuran niya. Wala siyang pakialam sa mga lalaking dayo rito sa resort nila kaya naman wala siyang ini-entertain noon pa man, dahil bukod sa hindi naman niya type ay ayaw niya pang makipag-relasyon.

“Thanks but I can manage.” Tanging sagot niya na hindi man lang lumingon sa kung sino iyon. 

Narinig niya ang mga yabag sa likuran niyang papalapit ng husto sa kinauupuan niya habang inaayos ang buhangin. Umupo iyon sa tapat niya kaya naman hindi na niya napigilang tignan ang mukha ng lalaking iyon. Naka-smile ito sa kanya, agad na kumabog ng malakas ang puso niya. Ito na yata ang pinaka-gwapong dayo na nakilala niya. Maputi ito, matangos ang ilong at may biloy sa kaliwang pisngi. Kamuntik na siyang matigagal nang muli itong magsalita.

“I’m John Michael, you can call me John..” nilahad nito ang kamay sa kanya. Tinignan niya iyon. Ipinakita niya rito ang buhangin sa mga kamay, tanda na ayaw niyang makipag-kamay, lumuwag ang pagkakangiti nito at inabot ang kamay niya. “Your name?” parang nakuryente ang buong sistema niya nang maglapat ang palad nila. Bea? What’s happening to you? Sabi mo, di mo type ang mga dayo dahil mayayabang? Iyon din ang dahilan kung bakit hindi niya gusto ang ambiance kapag may mga dayo sa resort nila dahil sa mayayabang na dayo.

“I’m Bea, now take off your hands..” utos niya rito habang nakatingin sa gwapong mukha nito. Ngumiti ulit ito at umupo na sa buhanginan, katabi ng castle na binubuo niya.

“I like it, I mean I like your name, it sounds like you are a kind-hearted woman.” Papuri nito. 

Gusto niyang kiligin kaso lang baka naman binobola lang siya nito.

“You like my name? Gusto mong magpalit tayo ng pangalan?” sarkastiko niyang sagot rito.

Natawa ito sa sinabi niya at umiling. “you owned that name, so be it. I’m just telling you that because your name suits you, you are beautiful..” puri ulit nito. Nararamdaman naman niyang totoo ang sinasabi nito kaya hindi na niya napigilan ang sariling kiligin at mapangiti ng lihim.

Maya-maya ay tumulong na ito sa pag-gawa ng sand castle.

“Marunong ka rin palang gumawa ng sand castle..” aniya habang dumakot uli ako ng buhangin para sa chimney.

“That’s why I asked if you need some help. You see? We have something in common. What else are your hobbies?” napatingin siya rito sandali. Isn’t him interested with me? Bea? What the hell are you thinking of?

“I love reading pocketbooks.”

“Oh! So I bet you believed that everyone can have their lovestory with happy ending?” tumango siya at ngumiti. “you smile great. Always smile because you look more beautiful when you do..” pinamulahan siya ng mukha sa puri nito, huli na para maitago pa niya. Natapos na nila ang sand castle. Inalalayan siya nitong tumayo upang tignan ang kanilang ginawa.

“Perfect..isn’t it?” tanong ni John Michael sa kanya. Ngumiti siya at sumang-ayon. “I guess they are your friends, why don’t you join them? They look so happy while swimming together.”

“I can’t. Look what I’m wearing..” tinignan nito suot niya. Naka-palda siya kaya paano naman siya magsu-swimming nun?

“Oh I see. Where do you live?”

“At the village right next after this resort.”

“I’ve been here three days ago but I never saw you.”

“I’m not staying in our resort, sawa na kasi ako..”

“Oh! So you own this resort?”

“Ahh..yes. Actually, it’s my lost parents’ but right after I graduate, our family lawyer will turn over this resort to me.”

“Wow! Rich and beautiful girl..”

“Girl? I’m a fully-grown woman at nineteen. What do you think?”

Tumawa ito sa kanya. Nainis tuloy siya. Feeling naman nya? Neneng pa ko?

“You’re still too young at nineteen. Look, I’m turning twenty-five so I can say that I’m a full-grown man, but for you..you’re still a lovely girl, and you’re still studying.” Nalungkot sya roon dahil first time na may magsabi sa kanyang neneng pa sya, kahit pa in english ‘no! At galing pa sa crush niya. Oo na! Inaamin niyang crush niya si John, dahil sa kagwapuhan at kakisigan nito.

“I’m a graduating student. H’wag mo nga akong sinasabihang neneng! Nineteen na ako at matured na ako.”

“Tell that again to me when you turned twenty-five. Okay?” natatawang sinabi nito sa kanya. Nakakapikon po ahh.

“Okay Manong! Diyan ka na nga!” nilayasan na niya ito pero bago pa siya nakaalis ay ginagap nito ang braso niya.

“Wait! Look Bea, although you are still young in your age, you are the most beautiful girl I’ve ever seen, did you know that?” natameme siya sa sinabi nito. Damang-dama niya kasi ang sincerity sa boses nito, naaalala niya tuloy ang mga crush niya sa pocketbook, lalo na yung mga nakaka-kilig moments. I’m hoping na sana si John na nga ang Prince Charming ko..

“W-what do you mean?” aniya sa mahinang tinig. Lumapit ito sa kanya, gahibla nalang ang pagitan ng mukha nila. Hahalikan ba niya ako?

“Since I saw you awhile ago, you caught my attention.. my feet automatically walked towards to your place when I saw you alone. I guess fate whispered to me thatthe girl who’s doing a sand castle is the girl who can make your heart fell so come with her.” malamyos ang tinig nito at parang nang-aakit, at naaakit nga talaga siya. Lumapit pa ito ng husto sa kanya. Hinawakan nito ang baba niya at iniangat iyon. Pumikit na siya para maramdaman ang halik na igagawad nito sa labi niya ngunit matagal na siyang ganoon ay wala itong ginagawang iba maliban sa pagkakahawak nito sa kanyang baba. Gusto niyang mainis nang magmulat siya ay nakasilay 

ang mapanukso nitong ngiti sa labi. Ibinaba na nito ang baba niya.

“Next time, don’t let yourself to be seduced by me. Remember that you’re still a girl. Okay, sweetheart?” pagkatapos niyon ay naglakad na ito palayo. Napahiya siya at naiinis siya sa sarili niyang nagpaakit nga siya rito. Sa kabilang banda, natutuwa siya dahil hindi sinamantala ni John ang kahinaan niya. Wag ka ng magpapa-seduce sa kanya.. Ang cheap mo talaga Bea!

Nagulat siya nang magsi-lapitan ang mga kaibigan niya at tumitili. Nakita kaya nila yung kanina? Mukha akong tanga kanina.. Tsk!

“OMG! I can’t believe na may lovelife na rin sa wakas ang ating butihing kaibigan! Did he kiss you?” tanong ni Shantal sa kanya.

“Akala ko ba pinanood niyo kami kanina? So, dapat alam niyo ang sagot diyan!” umupo siya sa buhanginan pero agad siyang hinila patayo ulit ng mga kaibigan niya.

“So, nag-kiss nga kayo? French kiss ba?” makulit na tanong ni Nicole. Sumimangot siya.

“We didn’t kiss. I mean, I’m ready for his kiss but he didn’t. I’m glad that he respect me at di niya sinamantala ang weakness ko.”

“O-M-G! So, crush mo ang lalaking ‘yon? Anong name niya girl?” ulirat naman ni Sydney.

“John Michael, pero John ang gusto niyang itawag ko sa kanya.”

“Isn’t it too classic kapag John? Masyadong pa-old. Tawagin mo siyang Juan para cool. Ha-ha-ha.” biro naman ni Autumn. Natawa sila roon.

“Pero mas okay kung Michael, ‘diba?” ani Leona. Sumang-ayon naman ang iba.

“Bakit ba mas marunong pa kayo sa gusto niya? Kung anong gusto niya, gusto ko na rin.” Kinilig ang mga ito sa sinabi niya.

“So you must thank me dahil kung hindi kita hinila sa duyan ‘di mo matatagpuan ang Prince Charming mo. Ako din! Nakausap ko na rin si Mr. Chinito! And Jimmy, his name.” Kinikilig rin na pagkukwento sa kanila ni Nicole. Natawa sila dahil tiyak may panibago na namang target si Nicole. Hindi na talaga naubusan ang pinsan niya ng mga bebe kaya ganyan, masaya naman siya so far. At ako rin naman, I’m happy with John.

Kinabukasan ay nag-ayos na siya. Naka-shorts siya dahil balak niyang mag-swimming. Ang mga kaibigan naman niya at si Nicole ay mag-aayos daw para sa enrollment, siya naman ay tapos na niya iyon last week pa kaya naman excited na siyang makita ulit si John. Hindi nga siya nagkamali dahil naroon nga ito sa isang cottage, kasama nito ang lalaking tsinito na sinasabing Jimmy raw, ayon kay Nicole. So, magkakilala pala ang Prince Charming nila ni Nicole?

Nagte-telescope ang mga ito mula sa cottage, tinatanaw siguro ang magandang bulubundukin roon sa dulo ng dagat. Ngumiti siya nang mapatingin ito sa gawi niya. Parang nahinto ito at parang nakakita ng diwata. Tumayo ito mula sa kinauupuan at lumapit na rin sa kanya. Nakangiti rin ito. Ang tangkad pala nito kaya naman kinakailangan niya pang tingalain ito.

“Are you going to swim?” tanong nito sa kanya. Tumango siya. Ni minsan hindi niya pa ito naringgan mag-Tagalog, mayaman siguro sa Maynila. “come on?” tumango ulit siya ngumiti. Hinawakan nito ang kamay niya at lumangoy na sila sa dagat. Malakas ang alon at napagkatuwaan nila ang magbatuhan ng tubig. Nagtatawanan sila habang ginagawa iyon. Maya-maya ay lumangoy sila sa malalim. Marunong siyang lumangoy dahil dito naman na siya lumaki eh. Magkahawak ang mga kamay nila habang nakatingin sa isa’t-isa. Malayo na rin sila sa cottage. Para siyang nahi-hipnotize sa tuwing magtatama ang paningin nila.

“I like you Bea..” anito. Kinilig siya sa sinabi nito. Ngumiti naman siya. “what? Are you not going to say something?”

“Paano naman kitang paniniwalaan? Eh hindi ka nga marunong mag-Tagalog eh. Sige, I’m giving you a challenge, kailangan buong araw kang magta-Tagalog habang kausap ako. Kung magsasalita ka ng English dapat mas marami pa rin ang Tagalog sa bawat sentence mo.”

Napaumis ito at pinisil ang ilong niya. Ngumiti siya rito.

“Okay. Anong reward ko kapag nagawa ko ng maayos?” natawa siya nang first time marinig itong nag-Tagalog. Bagay naman pala rito eh.

“Uhmm, ano bang gusto mo reward?”

“A one big hug—ibig kong sabihin, yakap mula sayo..” natawa ulit siya doon dahil mas sanay itong mag-English. Tumango siya at pumayag sa reward na gusto nito. Lumangoy na sila pabalik sa mas mababaw. Umupo sila sa buhanginan.

“Bakit ka nandito ngayon sa resort namin?”

“I am a businessman, lagi akong busy sa work ko, dahil newspaper company ang pinatatakbo ko kaya naman napaka-hirap gumawa ng oras para sa sarili ko. And then, parang naawa sa akin ang Dad ko kaya naman binigyan niya ako ng break..for substitution, in-assign niya si Dream para sa business ko, pinsan ko yun si Dream at very close kami sa isa’t-isa kaya naman I trust him. Kaya naman naisipan namin ni Jimmy na magbakasyon dito sa Cam Sur since maganda ang mga resorts dito lalo na itong El Grande Resort.” Ang sinasabi nito ay ang resort niya. Napangiti siya roon.Teka, bakit nagpapasok si Tita ng isang dayo na nasa newspaper industry? Ang alam ko kasi, mula pa noon kina Daddy at Mommy, ayaw nilang magpapasok ng media dahil ayaw nilang dumugin ng sobrang turista ang beach resort namin. Hayaan mo na..baka nakukulangan na ng security ang resort..

“Dapat pala akong magpasalamat sa Dad mo dahil binigyan ka niya ng break, kay Dream dahil siya ang nangangasiwa muna sa kompanya mo, at kay Jimmy dahil dinala ka niya rito sa resort ko.”

“Oh, I should thank them too. Sabi ko nga, pasasalamatan ko po sila.” Natatawa talaga siya rito dahil hindi nito mapigilan ang pagsasalita ng Ingles.

“Bakit ka Inglisero? Laking ibang bansa ka ba?”’

“Unfortunately, sa Australia ako lumaki. Nineteen na ako nang umuwi ako dito sa Pilipinas para i-turn over na sa akin ang Crash Newspaper Company.”

“Bakit naman ‘unfortunately’?”

“Siyempre, if I were born and raised here in the Philippines, magaling siguro akong mag-Tagalog at hindi ako nangangapa ngayon para magustuhan ako ng babaeng kausap ko ngayon.” Kinilig na naman siya roon. Hindi tuloy niya alam kung anong gagawin niya dahil gusto pala nitong magustuhan niya ito. I may not like you, but you made me fall for you..

“Bakit hindi ka na nagsalita?” tanong nito sa kanya, marahil ay napansin nitong natahimik siya. Nakagat niya ang ibabang labi niya.

“Hindi naman kita magugustuhan kung magaling kang mag-Tagalog eh. You are doing that para sa isang reward, ‘diba?” ayaw niya kasing masyadong obvious rito, baka naman isipin nitong gustong-gusto na talaga niya ito. Ayaw naman niyang magmukhang cheap.

Saglit na namayagpag ang katahimikan. “you’re right. Para sa isang reward nga pala ang pagta-Tagalog ko ngayon. Anyway, ikaw naman ang magkwento.”

“Ano naman ang ikukwento ko?”

“Tungkol sa buhay mo..”

“Masaya naman ako sa buhay ko kahit na lagi akong mag-isa. Wala na ang parents ko dahil sa isang aksidente na pareho silang nawala two years ago.”

“Pasensya na..”

“Okay lang, naka-move on na ako pero siyempre naiinggit ako sa iba kong mga kaibigan na may magulang pa, tulad mo. Yung Tita ko naman, bukod sa busy siya rito sa resort, busy din siya sa mga sarili niyang business, sabi niya..sa akin din mapupunta ang mga yun dahil ako lang naman daw ang nag-iisa niyang paboritong pamangkin. Tsaka, siya na rin naman ang tumayong magulang ko since wala rin naman siyang binuong sariling pamilya niya dahil puro siya business.”

“I guess, kailangan mo na pala talaga ng lovelife..”

“Bakit naman?”

“Kapag tinurn-over na sayo ito after one year, magiging busy ka na at baka matulad ka sa Tita mo na old woman.” Natatawa nitong sinabi.

“Hindi naman siguro.” Dahil nandiyan ka naman para hindi mangyari yun. Natawa siya sa sarili naisip.

“Kaya dapat kapag may nanligaw sayo sagutin mo na agad pero siyempre check his background din muna.”Tinutukoy mo ba ang sarili mo John?

“Siguro nga I need someone..” pwede bang ikaw nalang yun John?

Marami pa silang napag-usapan. Hanggang sa palubog na ang araw. Pinanood nila iyon. Napaka-ganda talaga ng sunset. Lalo na at kumikislap ang tahimik na dagat. Para iyong mga diamante na lumulutang sa dagat.

“Sa tingin ko, tapos na ang parusa ko para sayo na pilitin kang mag-Tagalog. Masaya ako na nagampanan mo ng maayos ang challenge mo kaya naman ibibigay ko na sayo ang reward mo.” niyakap na niya ito ng mahigpit, nasinghot niya ang napaka-bangong amoy nito, parang gusto na niya doong iburol ang mukha niya habambuhay. Gumanti ito ng yakap sa kanya. Pagkaraan ay tiningala niya ito habang may ngiti sa labi.

“Salamat.” anito at ngumiti rin sa kanya. “salamat at nakilala kita Bea.”

“Salamat din.”

“Gusto ko sanang sabihin na hanggang bukas nalang ako dito..” may lungkot ang boses nito. Siya man ay nalungkot din doon. Parang hinati ang puso niya sa kaalamang maaaring hindi na sila muling magkita pa. Natahimik silang dalawa, narinig niyang bumuntong-hininga ito, nagaya tuloy siya rito.

“Pwede bang—“ sabay nilang sinabi. Natawa sila at nagkahiyaan na tuloy. Inayos niya ang buhok niya tinatangay ng hangin.

“Ano na yung sasabihin mo Bea?” untag nito sa kanya. Ano nga bang sasabihin ko?

“Ha? Ahmm.. ano, pwede bang..mag-extend ka pa?” nahihiya niyang tanong rito, pero parang hindi tanong iyon, dahil para siyang humihiling rito. Nakita niyang ngumiti ito sa kanya.

“If I could only pero kasi ang dami kong problema sa trabaho eh, at panigurado akong nakatambak iyon doon dahil hindi naman kayang i-handle ni Dream yun lahat. Pero pinapangako kong babalik ako rito as soon as possible..” masaya siya na pinapangakuan siya ngayon ni John. Pinilit niyang ngumiti.

“Sana kahit next week..” natawa ito sa kanya. “what’s funny? I’m gonna miss you John..” madamdamin niyang ipinahayag iyon rito. Hindi niya akalaing magiging ganito siya ka-showy sa pagmamahal.

“I’m gonna miss you too. Alam mo naman na gusto kita ‘diba?”

“Gusto rin naman kita eh.” pag-amin niya sa nararamdaman para dito. Para sa iba, ang cheap niya dahil dalawang araw palang silang magkakilala ay nagkagusto na agad siya rito. Pero para sa isang gaya niya na nagmamahal, walang pinipiling oras  at panahon ang pag-ibig, kapag dumating na siya, at alam mong tama ang lahat ng timing. Grab it before anyone claim it!

Hindi agad nakapagsalita si John para kasing na-shock pa ito sa confession niya. Tinablan na tuloy siya ng hiya.

“I’m sorry..” nasabi niya.

“Sorry for what? You’re not sorry for your feelings. Pareho tayo ng nararamdaman, nagulat lang ako dahil hindi ko akalaing mutual ang feelings natin. Thank you Bea.” Masaya nitong sinabi, natuwa rin siya roon. Niyakap siya nito ng mahigpit.

“Ang ibig sabihin ba nito, mag-MU na tayo?” sandali itong natigil. Kinabahan tuloy siya. Pero masaya siya nang tumango ito. Ngumiti siya rito.

Kinikilig siya sa nararamdaman niya para kay John. May lovelife na siya ngayon at si John Michael iyon. Hinatid siya nito hanggang sa village nila. Nagpaalam na rin ito pagkatapos, pinagmasdan niya ang likod nito habang naglalakad palayo.

Ito yata ang pinakamasarap na tulog niya dahil alam niyang inlove siya pero ang masakit lang magkakahiwalay sila ni John, pero nangako naman itong babalik. At aasahan niya ang pagbabalik nito.

Kinaumagahan, maaga palang ay nasa resort na siya. Nasa labas na rin ng hotel sina Jimmy at John. Hinatid niya ang mga ito sa exit ng beach resort, naluluha na siya dahil alam niyang medyo matatagalan ang pagbabalik nito, pero mabilis lang naman ang panahon at makakabalik din ito agad.

Niyakap niya ito ng mahigpit, ganoon rin ito.

“Come back John.. Come back..” paulit-ulit niyang sinabi rito.

“Yes, you’ll be surprised one day. I will miss you..”

“I will miss you too.” Tumingkayad siya at ginawaran ito ng halik sa labi. Sa tingin niya normal lang naman na mag-kiss sila dahil mag-MU naman sila at nasa right age naman na din sila kahit pa sinasabi nitong nene pa siya. Wala siyang natanggap na response sa halik nito, marahil ay nagulat na naman ito. Ngumiti siya rito.

“You shouldn’t do that.” Anito. Napahiya siya dahil sa harap pa mismo ng kaibigan nito sinabi iyon sa kanya, feeling niya tuloy maling-mali ang ginawa niya. “..hindi tamang ginagawa mo yun sa akin Bea.”

“I’m..I’m sorry..” hinawakan niya ang labi niya.

“Leave us for awhile Jimmy.” Ganoon na nga ang ginawa ni Jimmy. Nauna na ito sa sasakyan. Naiwan naman sila roon ni John. “bata ka pa, the thing like kissing is for matured people, you’re still baby and young. But anyway, I know that you’re just going to miss me kaya ginawa mo yun. You’re forgiven..” seryoso ito sa mga oras na iyon. Bakit paiba-iba ang mood nito? Neneng na Neneng ba talaga ako kaya naman bawal ko pang gawin yun? Pero bakit yung mas bata pa sakin? Dahil ba mas matanda siya sa akin ng halos limang taon? Does it matter?

Tumango nalang siya at ngumiti pero hindi umabot sa mga mata niya.

“Halika nga rito..” niyakap siya nito. “you know how special you are to me, tatandaan mo yun ha? Pero always remember not to give all your love to me, keep something for yourself.”

“Why are you saying that? Hindi ka na ba babalik? Are you just kidding me nang sabihing babalikan mo ako?”

“Babalikan kita. Ano ba naman ‘yang iniisip mo? I don’t like breaking promises, and I always mean my words. Okay?” ngumiti siya roon at tumango. “bye!”

“Bye!” kumaway na siya rito. Naglakad na ito palayo at sumakay sa sasakyan. “I will miss you so much.. bumalik ka kaagad John..” nang makaalis na ang sasakyan ay bumagsak ang luha niya.

Sa unang araw palang na hindi sila nagkikita ni John ay agad siyang nagresearch tungkol sa Crash Newspaper Company, inalam lang naman niya ang address ni John, wala kasing contact number doon si John at ayaw din naman niyang makaabala pa kaya naman mas sincere ang pagbibigay ng letter, para may effort. Pero wala siyang natatanggap mula noon hanggang ngayon, may parte sa puso niyang gusto ng sumuko pero mas nananaig ang ala-ala nila ni John.

Five months na ang nakalilipas pero wala pa rin talaga. Iniisip niyang baka hindi natatanggap ni John kaya iniisip nitong wala na siyang pakialam rito. Isang araw nagmamadali na pumanhik ang Yaya Cora niya sa kwarto bitbit ang isang padala mula sa Maynila. Agad niyang binuksan iyon. Isang letter iyon at mula kay John. Nagulat siya roon at na-excite.

Dear Bea,

I received all your letters, I just can’t find time to answer it because of my projects and work. Sorry...I know you understand me. I appreciate them all.. and I love it! I missed you so much sweetheart. Here’s my contact number.. 09178902289.

                                                                                                                        Love,

                                                                                                                        John.

Kinilig siya roon at halos magtatalon sa tuwa, i-s-n-ave na niya ang numero nito at agad na tinawagan. Ngunit nakailang tawag na siya wala pa rin sumasagot hanggang sa busy tone nalang ang naririnig niya. nalungkot siya pero agad ding napalis dahil may nareceive siyang text mula rito.

I know this is you Bea, call me later baby.

Kinilig na naman siya. Kahit sa simpleng text lang ay kinikilig na siya ng husto. Agad naman siyang nagreply.

Okay. Text me again if your meeting is done. I love you and I missed you...

Hindi na ito nagreply pero masaya pa rin siya. Nagreview muna siya dahil magmi-Midterm exam na sila. Alas-dose na pero wala pa ring text si John. Kailangan na niyang tumawag ulit pero ring lang iyon nang ring. Maya-maya ay may natanggap ulit siyang message.

Baby please don’t call...

Huh? Pero bakit? Sigurado namang tapos na ang meeting ng mga ito dahil alas-dose na.

Bakit? Natutulog ka na ba? You need some rest?

Yeahh. I’m sorry baby.. call me tomorrow.

Okay..

Nalungkot siya at nahiga na sa kama. Pinaghintay lang siya nito sa wala. Pero okay lang, at least nagrereply naman kahit papaano.

Maaga siyang nagising at tinawagan na ito. Sinagot na rin nito sa wakas.

[“Hello John!! I missed you.. How are you?”] tanong niya agad rito. Tumawa ito, namiss niya ang boses, tawa, amoy at lahat dito.

[“Oh how I missed you too baby. I’m fine, ikaw?”] dinadama niya ang bawat sinasabi nito. 

Parang gusto niyang i-record ang boses nito. Napangiti siya.

[“Okay lang ako. Bakit ganyan ang boses mo? May sipon ka ba? Ubo?”]

[“Wala. Nagbabago talaga ang boses ng isang tao through phone.”] oo nga naman!

[“Ahh yes. Sigurado akong pagod na pagod ka sa mga ginagawa mo. Wag kang magpapaka-pagod, baka magkasakit ka. Pupuntahan at hahanapin kita diyan kapag nangyari yun.”] tumawa ulit ito. Ngumiti siya.

[“Kumusta ang pag-aaral mo? Next year ga-graduate ka na.”]

[“Oo nga eh. Okay na okay naman. Ikaw lang naman ang inaalala ko eh. Kailan ba uli tayo pwedeng magkita? Sa pasko ba pwede tayong magkita? Sa birthday mo? Pwede tayong magkita?”] December 8 kasi ang birthday nito kaya kung kinakailangang mag-absent siya sa school gagawin niya makapagkita lang sila.

[“Hindi muna baby. Let’s just be content with our communication right now.”] bumuntong-hininga siya dahil sa pagtanggi nito. Naiintindihan naman niya yun dahil baka hindi pa nga right time.

[“Okay. Hindi na po ako magi-insist.”]

[“That’s my girl. Oh sige na, maliligo na ako at papasok sa trabaho.”]

[“Okay.. Mag-ingat ka. I love you..”] pero busy tone nalang ang sumagot sa kanya. Masaya siya dahil nakausap na niya ito sa wakas. Na-missed niya talaga ito. Nakipagkita sa kanya si Nicole sa isang cottage ng resort.  Naroon din ang mga kaibigan nila. Niyakap siya ng mga ito. Umupo na sila sa cottage.

“Bea, uhmm hindi naman sa nakikialam ako sa relasyon niyo ni John pero kasi aksidente lang talaga ang nakita ko kagabi promise..maniwala ka.” Ani Nicole. Kumunot-noo siya.

“Ano ba yun?”

“May picture siya kasama ang isang babae..” ibinigay nito ang isang litrato sa kanya. Si John iyon at isang babae. Parang namumutla si John, baka dala ng flash. Pero sino ang babaeng ito? Magkaakbay pa ang mga ito. Sumakit ang dibdib niya pero nilalabanan niya iyon. “ahmm..ang sabi nga sa mga comments, kailan daw ang kasalan?”

“No. That’s not true, magkausap kami last night. He told me na babalikan niya ako, he liked me and..ano ba naman kayo. H’wag niyo akong tignan ng ganyan..” naiinis niyang sinabi sa mga ito. “baka naman friend niya lang yan tapos malisyoso lang ang mga kaibigan nila, ganun! H’wag nga kayong gumawa ng issue tungkol sa picture na yan!” kinuha niya ang picture at pinunit.

“May mga friends din ako sa Manila, Bea. Nagulat nga ako nang malaman kong kilalang tao pala si John Evangelista. Napaka-playboy daw nun at marami ng pinaiyak na babae—“

“Stop it Shantal! Hindi ganoong tao si John. Hindi niya lolokohin, he doesn’t like breaking promises and he mean his words. Ano ba naman kayo! Pati ba naman kayo makikisakay sa mga ganyang bagay? Alalahanin niyong isa kayo sa dahilan kung bakit kami nagkakilala ni John, kaya anuman ang mangyari may sagutin kayo sakin! And you call yourselves as my friends pero bakit napaka-nega niyo na sa akin since maging kami na ni John? What’s wrong with you girls?”

“It’s not what you’re thinking of Bea. Gusto lang naming magkaroon ka ng boyfriend na loyal at mamahalin ka talaga. Eh mukha palang talaga ni John, manlolo—“

“Veaune? I told you to stop that. Hindi manloloko si John. That’s it. Naiintindihan niyo? Hindi ako magagawang lokohin ni John, he’s a busy man. At naiintindihan ko siya. Wala kayo sa sitwasyon ko para i-judge niyo ng ganyan si John.” Pagkasabi nun ay umalis na siya roon. Naiinis siya sa mga kaibigan niya dahil sa sinasabi ng mga ito sa mahal niya.

Tinawagan niya si John, sagutin mo please... sinagot nga nito iyon kaya napangiti siya.

[“Kumusta?”] masiglang tanong niya rito.

[“I’m fine. Ikaw?”]

[“Ayos din naman. Uhmm, John? Kailan ka ba babalik dito? Nami-missed na talaga kita eh.] nalulungkot niyang sinabi rito. Huminga ito ng malalim.

[“I still can’t baby—John? Hello honey! I missed you! How are you?—“] napakunot noo si Bea nang makarinig siya ng boses babae at agad na pinatay ni John ang tawag nila. Bigla tuloy sumilid sa isip niya ang sinabi ng kanyang mga kaibigan. Kinabahan siya na baka totoo iyon. 

Sino ang babaeng iyon?

NEXT