CHAPTER 7
MULA ng nangyari sa kanila ni Imran kahapon sa ilalim ng malakas na ulan ay hindi na siya lumabas ng silid, hinatiran na lamang siya ng mga katiwala ng binata ng makakain. hindi rin niya ito nakita mula kahapon at ngayon ay gumagabi na.
Gustong-gusto niyang lumabas ng silid bakasakali na makita niya ito ngunit nahihiya siyang makaharap ito dahil sa ilang beses ng may nangyari sa kanilang dalawa.
"Haysssss. . . Hindi man lang ako masilip, alipin nga talaga niya ako dahil sa binili lamang niya ako mula sa mga sindikato." matamlay siyang napabungtong-hininga.
Naghahanda na siyang matulog nang biglang bumukas ang pintuan ng silid na kanyang kinaroroonan at iniluwa ang binata.
"Nakuha ko na ang mga mahahalagang papeles mo." bungad nitong sabi sa kanya.
Napatitig siya sa mukha nito, mukhang pagod pero hindi pa rin nababawasan ang kagwapuhan at kakisigan nito sa kabila ng may pagka-haggard na mukha.
"Kailangan natin pumunta sa Kuala Lumpur bukas din para sa personal appearance mo sa Konsulado ng Pilipinas." dugtong pa nito.
"Salamat," matipid niyang sabi rito sa kabila ng bumibilis na pintig ng kanyang puso.
"For what?" Tinitigan siya nito na may pagkasupladong tanong.
"S-sa mga papeles." nakatungo niyang sagot, hindi niya kayang salubungin ang mga titig nito sa kanya.
"My pleasure." mula sa seryosong titig nito sa kanya ay ngumiti at nakitaan niya na may mga kislap sa mga mata nito. "Just tell me whatever you need."
Yumuko siya lalo. "Sobra na ang mga naitulong mo sa akin. Salamat talaga."
"Wala iyon! It's my pleasure to do everything for you because your mine." anito sabay haplos sa kanyang pisngi.
Napatitig siya rito, nagtatanong ang mga mata niya rito. Talaga ba'ng pagmamay-ari na siya nito dahil sa nabili siya nito sa mga sindikato.
"I go to my room now, I need some rest. I'm so tired." anito na matapos na mahaplos ang kanyang dalawang pisngi.
Nakalabas na si Imran ngunit 'di pa rin siyang tumitinag sa kanyang kinakatayuan, gustong sabihin ng kanyang bibig na rito na lamang sa silid ito matulog subalit hindi kayang maibulalas ng kanyang bibig.
MAAGANG bumiyahe sila Imran at Angel papuntang Kuala Lumpur, nag-eroplano na lamang sila patungo ru'n para mas madali ang kanilang byahe. Pagdating nila sa LCC airport ay agad silang sinalubong ng driver ni Imran, na nakatira sa bahay ng mga Abbas nasa Selangor Gombak, Kuala Lumpur.
"Adakah anda makan, Abang?" tanung ni Imran sa tagamaneho kung nakakain na ba ito. Maaga kasi sila nagpasundo kaya nakakasiguro niya na hindi pa ito kumain man lang.
Umiling ito na ibig sabihin ay wala pa. Binigyan niya ito ng instruction kung saan sila na restaurant kakain.
Pagkatapos nilang kumain sa isang mamahalin na restaurant nasa loob ng KLCC Tower ay hinawakan niya ang kamay ni Angel at lumakad sila papunta sa mga boutique nasa loob din ng KLCC mall.
Iniba niya ang planu, ipabukas na lamang niya ang pagpunta nila sa Konsulado ng Pilipinas.
Nagtataka ito at nagtatanong ang mga mata na tinignan siya. Napakaamo ng mukha nito na nababagay sa pangalan nitong Angel.
Imran could not stop himself from staring at her beautiful face. He wished to cup her small face in his hands.
"Mamili tayo ng mga masusuot mo. I'm really sorry for buying you clothes a bit larger that your size."
"Tamang-tama naman 'yun mga nabili mo sa akin. At tama na rin mga 'yun, subra-sobra na ang mga naitulong mo sa akin, Imram. Kaya maraming salamat." nakayukong sabi nito.
"Don't mention it! Come on! Pumili ka na! If hindi mo gusto mga style, lilipat tayo sa ibang boutique." aniya na medyo naging kulimlim ang mukha niya dahil sa nakikitang nagbabadyang luha sa mga mata nito. Ayaw niya talagang makakita ng luha dahil iyong ang kanyang kahinaan.
"U-uwi na lang tayo, please. . . Ang daming mga tao, baka biglang may kumuha na naman sakin. Ple. . . . ." Bigla itong tumigil nang may dumaan na grupo ng mga kalalakihan na nagtatawanan. Kaya mabilis itong lumapit sa kanya at nagtago sa kanyang likuran.
"Hey!" gulat niya sa reaksyon ng dalaga. Nanginginig na naman ang katawan nito habang nagtatago sa kanyang likuran at nakadikit ang mukha nito sa kanyang likod. Hinarap niya ito. "Relax! Don't be afraid. You're safe with me." he softly whispered in her ear.
Hinaplos niya ang likod ng dalaga ay iginiya palabas ng KLCC upang iuwi na sa kanyang bahay nasa isang village na kinasasakupang ng Selngor, Gombak.
Nang nakarating na sila sa kanyang bahay ay hindi pa rin nawawala ang panginginig ng katawan ni Angel White, pagkapasok sa silid na nilaan niya para rito ay bigla itong nag break down. Umiiyak ng malakas habang nakabaluktok na umupo sa paanan ng kama.
"Will you please stop crying? Nagsasawa na ako sa iyak mo at sa kaartehan mo. I don't want to see you cry again and I hate to see a crying lady!" Pasigaw niyang sabi rito. Bumibigat ang loob niya sa tuwing nakikita itong umiiyak at natatakot.
Putlang-putla ito at nanginginig. Lalo itong umiyak. Tumayo at tatakbo sanang palabas ngunit naagapan niyang hawakan ang isang braso nito at pabalyang iniga sa kama.
"Where do you think you're going?" wala na sa kontrol ang kanyang temper. Kaya pagalit niyang nasigawan ito. "Lalayas ka? Then go!" he continued.
Impit na humikbi ito na bumangon mula sa pagkatulak niya sa kama. "Natatakot ako, gusto ko magtago sa walang makakita sa akin. P-pero hindi ko alam. . . . . Sorryyyyy. . . H-huwag ka nang magalit sa akin."
Imran sighed deeply. Niyakap niya ito. The warmth of her body made his system even hotter, and again demon hot want to be wild again. "I'm sorry too if I scare you. Please stop crying now."
Pinilit naman ni Angel na huminto sa pag-iyak na napunta sa pagsidok-sidok habang mahigpit din na niyakap siya. "Please don't shout me again lalo kasi ako natatakot."
"Okay. . But you promise me that you don't ever cry again." Hinaplos-haplos niya ang likod nito. He got his hanky from his pocket and wiped away her tears.
Kinuha naman nito ang panyo na kanyang inabut, pinunasa ang luha at suminga. Makikita sa mga mata nito ang malaking takot at pangamba. Humiga ito na pagod na tila pagod ang katawan. "Imram. . ."
She called his name when he walked away from her. Every time she called his name was music to his ear. It sounded very sweet. Masarap sa pakiramdam.
Nilingon niya kagad ito. "Why?"
"Huwag mo akong iwan. Natatakot ako." anito na may nagbabadyang luha na naman na maglalaglag sa mga mata nito.
Nilapitan niya ito, umupo siya sa tabi nito. "Sa akin ba hindi ka natatakot?" aniya na ngitian na may kahulugan.
Nailang naman kagad ito kaya hindi makatingin sa kanya ng diretso. Kaya ginawa niya ay hinawakan nito ang isang kamay at dinala sa kanyang bibig at binigyan ng masuyong halik ang likod ng palad nito. "Can I make love to you, now?" he said.
Walang tugon mula rito, pumikit lamang ito ng mgamata. Pero nakita niyang sunod-sunod na paglunok ng dalaga. Hinaplos-haplos niya ang buhok nito habang titig na titig siya sa mukha nito na hindi nakakasawang pagmasdan. Mayamaya'y tumabi siya ng higa sa dalaga, nanatili itong nakapikit subalit gumagalaw ang mga talukap nito na ibig sabihin ay nakikiramdam lang.
Imran felt so hot again! Kaya hindi niya sinayang ang pagkakataon 'yun para hindi muling angkinin ang dalaga. Sinimulan niya ang ritwal na una ay hindi tumitinag si Angel ngunit nang maglaon ay nagiging mapusok na rin ito na katulad niya.
Nagpagulong-gulong sila sa ibabaw ng kama, nagpalit-palitan ng posisyon. Marami na siyang naituro rito na madali naman nito natutunan. Hanggang sa narating nila ang sukdulan ng sarap na naabut ng kanilang katawan at pandama.
"Ohhhh. Ooohhh. . . ahhhhh. ." sabay silang napaungol nang pumuswak ang kanilang mainit na katas.
Pabagsak na humiga si Imran sa tabi ng dalaga, nilagay niya ang isang braso sa ilalim ng ulo nito at niyakap ng mahigpit hanggang sa parehong bumagsak ang kanilang mga talukap dahil sa pagod ng kanilang mga katawan.
PAGKAGISING ni Angel ay wala na sa tabi niya ang binata, biglang siyang napahagulgol sa sarili. Subrang naawa siya sa kanyang kalagayan, hindi niya alam kong sa paulit-ulit na nangyayari sa kanila ni Imran ay parte ba iyong ng pagkabili sa kanya nito. Sex slave ba talaga siya nito, dahil iyong ang nakataktak sa isip niya. Pero taliwas sa kanyang nararamdaman dahil kusang sumusunod ang kanyang buong katawan sa init na kanilang pagsasanib. Gusto rin ng kanyang katawan ang mga ginagawa ni Imran sa kanya, ang hindi niya alam kung parte ba iyong ng pagka-inject nya ng matapang na druga.
"Here's your passport now!" boses ni Imran na biglang sumulpot sa loob ng silid.
Dali-dali niyang pinunasan ang kanyang mga luha, ayaw niyang magalit ito dahil sa umiiyak siya.
"Maraming salamat.. Pero paano ka nakakuha ng passport ko? Ang sabi mo kailangan ko pa'ng mag-appreance sa konsulado ng Pilipinas." aniya ana pilit na 'wag maging basag ang boses dahil sa kaiiyak niya lamang.
"I use my money! So, easy.. Then you don't need to ask!" anito na marrin ang pagkasabi.
Nang linungonin niya ito, ay mattim ang titig sa kanya na tila nang-aarok ang mga tingin. Kaya napayuko siya bigla at sunod-sunod na paglunok ang kanyang nagawa. Hindi niya kayang salubungin ang mga titig nito.
"Umiiyak ka na naman?"
Tumango siya, "Sorry. . . I can't help but. . ."
"Maligo ka na at nang makakain ka na. Pasado alas-dos na ng hapon."
"H-ha? Hapon na?' Gulat niyang tanong, napahaba pala ang kanyang tulog. Kaya pala madaling nakakakuha si Imran ng kanyang passport ay hapon na pala.
"Opo,kamahalan. Napasarap ka ng subra kagabi dahil nakatatlo ka sa akin, kaya hinayaan na lang muna kitang natulog." anito na nang tinignan niya ito ay may pilyong ngiti na nakapaskel sa dulo ng labi nito.
Tumayo siya at pumasok sa banyo upang maligo. Oo nga, umulit pa sila kagabi, hindi lang nga isa at tama nga ito. . Nakatatlo pa nga sila at ang maalala niya ay naging agressibo siya kagabi at 'yun ang di niya alam kung epekto ba nga ng druga o epekto ng karisma ng binata.
"Would you like to take a walk along the park? Sa Taman Titingwasa park, malapit lang rito." tanong ni Imran sa kanya pagkatapos niyang naligo.
"O-okay.. Can you go out first? Magbibihis lang ako." aniya habang mahigpit niyang hawak ang kanyang tuwalyang nakatapis sa kanyang katawan.
Bigla itong humalakhak, "Ngayon ka pa mahihiya?Ilang beses ko na 'yan nakita, nahawakan, at nadilaan."
Namula-mula ang pisnging tinalikuran niya ito, kumuha siya ng damit at nagbihis na nakatalikod sa binata.
"Humarap ka sa akin." utos nito. Hindi niya ito pinakinggan sa halip ay siniumulang niyang sinuot ang kanyang panty.
"I said, humarap ka sa akin." Nang muli itong nagsalita na kanyang ikinabigla ay nahulog ang kanyang tapis.
"Imran!"
Humalakhak ito,"Bilisan mo na magbihis baka magising ang alaga ko at tuklawin ka na naman." saka lumabas ng silid.
Binilisan nga niyang nagbihis kahit na ang totoo ay nakadama siya ng kiliti sa sinabi nito. Minsan hindi niya naiintindihan ang ugali ng binata, subra ito kung mag-alala sa kanya, minsan maloko, at minsang laging nangangalit na kanyang kinakatatakutan.
Nang narating nila ang Taman Titingwasa ay napamangha siya, napakalapad na park ang kanyang nakikita. Maraming iba't ibang lahi ang naglalakad sa park na iyong, maraming mga Pilipina din ang kanyang nakikita.
"Come here." hila ni Imran sa kamay niya papunta sa isang malaking puno. "Abang, put here." anito sa driver na nakasunod sa kanila at may kung anu-anong mga dala.
'"Anu ba mga iyan?" nakuryos na tanung niya rito.
"Magpi-picnic tayo, kaya mga pagkain mga 'yan"
Matapos na nilapag ang pinahanda ni Imran na picnic mantel at naayos niya ang mga pagkain na dala nila ay nagsimulang silang kumain. Du'n lamang siyang nakadama ng gutom hanggang sa nabilaukang siya.
Agad naman sa inabutan ng binata ng maiinum,"Are you okay, now?"
Tumango nga at ngumiti rito, "Salamat."
"See, anda cantik apasabila anda tersenyum."
"Ano?" hindi niya naitindihan ang sinabi nito.
"I said, you look so beautiful if you smiling." sagot nito sa kanya.
Nag-blush siya sa sinabi nito, inakbayan siya nito at humilig naman siya sa balikat ni Imran Gumaan ang pakiramdam niya, napahiling siya sa sarili na sana gan'un na lamang sila habang buhay. Sana nga hindi siya nito tinuturing na babaeng alipin nito dahil sa nabili siya nito mula sa sindikato.
"Let's go!" Inalalayan siya nitong tumayo.
She could smell the masculine fragrance coming from the body of imran. Inaamoy niya ang binata, napakasarap amuyin ang bango nito at nakapikit pa man din ang mga mata niya nang pinisil nito ang kanyang ilong ng mariin.
"Arayyyyy. . ."
"Inuuubos mo ang amoy ko, ha! Bilisan mo na at mata-traffic tayo pabalik ng bahay. Mayang gabi na ang byahe natin papunta sa bansa mo."
"Uuwi na ako?" nagugulumihang tanong niya, nagugulat siya sa mga pasya nito. Sadyang makapangyarihan nga ito dahil sa mapera. Madali para rito na ayusin ang mga bagay na tulad ng pagkakuha ng kanyang pasaporte."Eh, bakit pa tayo pumunta rito?"
"We don't time to go anywhere o maikot ang buong Kuala Lumpur. So, I decided to come here dahil ito ang paboritong lugar namin ng parents ko kapag umuuwi kami rito."
Muli na naman niyang nakita ang malungkot nitong mga mata, hindi niya naitanung ang tungkol sa mga magulang nito kung saan ang mga ito. At dama niya rin ang lungkot nito, mas doble dahil uuwi na siya sa Pilipinas at nakakasigurado siya na hindi na niya makikita ang binata. Parang ayaw tuloy niyang bumalik sa kanyang bansa.
Subalit kailangan upang malimutan niya ang masamang nangyari sa kanya, masama nga ba? Ang pagkakaalam niya ang magandang nangyayari dahil nakilala niya si imran, ito ang lalaking una sa kanyang buhay, at lalaking muli yatang magpapatibok sa kanyang puso. Magpapatibok? O tinitibok na ng kanyang puso?
No comments:
Post a Comment