Short Story Writing Contest Entry #7: Kapirasong Langit by Eleony Che

Teaser:

Sadyang mapaglaro ang buhay at tanging tadhana lamang ang magtatakda kung paano magwawakas ito. Tulad na lamang ni  Luigi, mag-isang nabubuhay at inabala ang  sarili sa pagpapaunlad para paghandaan ang magiging kinabukasan ng kanyang magiging pamilya. 

Subalit isa siya sa nilalang na nabibilang na lamang ang araw sa mundo.

Si Helen, isang babaeng kapit sa patalim para lamang mabuhay ang pamilya. Isang babae na muling matatagpuan ang pag-ibig na matagal na panahon na rin niyang itinago. Paano kaya niya makakamit ang pag-ibig na kanyang pinapangarap na makamtam? Papaano kaya nila malalasap ang kapirasong langit na pinagkaloob ng Dakilang Lumikha?

                                                             

CHAPTER 1

"LUIGI, uwian na! Mayaman ka na, `wag ka nang magpayaman pa!" birong sambit ng kasamahan niyang si Mike.

"Mauna na kayo, tatapusin ko na lang ito." Ani ni Luigi, isang ulilang anak at malayo sa mga kamag-anak.

Halos lahat ng natitirang kamag-anak n`ya ay nasa ibang bansa na kaya naman namuhay si Luigi na mag-isa at walang katuwang sa lahat ng bagay.

Lahat ay ibinuhos niya sa pagtatrabaho para maibsan ang pananabik sa pamilya.

May sariling bahay na ipinamana sa kanya ang kanyang mga magulang. Mayroon na rin siyang sariling sasakyan na naipundar.

Sa lahat ng luho at yaman na nakukuha n’ya ngayon, batid n’yan may kulang sa buhay niya at iyon ay kanyang hahanapin pa.

"Pare, Friday naman ngayon kaya sumama ka na sa amin ni Mike." si Jake na tinapik siya sa balikat. Isa ito sa mga officemate niya at kabiruan.

"Oo nga naman, Tol!" segunda ni Mike nakalapit na rin sa kanyang mesa. Nasa kabilang kompanya ito pero iisang building lang sila at laging dumadaan sa kanilang departmento sa tuwing uwian.

"Saan?" tanong ni Luigi.

Ngiti lang ang sinagot ng mga ito s kanya, at makahulugan kindat ni Jake na kanyang ipinagtataka.

Oras nang uwian pero balak pa sana niyang mag-extend pa ng isang oras para tapusin ang trabahong dapat ay gagawin pa niya para sa Lunes.

Dahil sa nakukulitan siya sa dalawang kaibigan, napilitan siyang sumama kahit `di niya alam kung saan sila pupunta.

Natawa na lang siya nang dumating sila sa isang bar sa bandang Mabini, sa Malate.

`Di naman siya nailang dahil nasa tamang edad na rin s’ya at ‘di na iba sa kanya ang lugar na iyon.

"Anong gusto n’yong inumin? Wine or beer?" tanong sa kanila ni Mike na siyang manlilibre sa kanila. Na-promote pala ito kaya sila niyayang dalawa. Katulad niya rin ito na binata, tatlo sila na wala pang pananagutan sa buhay kaya ayos na lang magpagabi sila sa ganoon lugar.

"Light lang sa `kin, Tol!" sagot niya rito.

"Pilsen, pare." Si Jake nakatutok na ang mga mata sa harap kung saan may apat na babaeng lumiligid at nagsasayaw na halos lambat na lamang ang mga suot ng mga ito.

Tinapik niya ito sa braso at pabirong, “Pare, `yan laway mo pakipunasan.”

Tumawa ito at nagkunwaring nagpunas ng laway gamit ang kwelyo ng T-shirt na suot nito.

"Mga luko-luko!" si Mike nakitawa na rin sa kanilang dalawa pagkatapos na umorder ng kanilang inumin at pulutan.

Nahagip ng mga mata ni Luigi ang isang babaeng bagong pasok sa itaas ng entablado at nakisayaw sa apat na babae na nauna rito, ito pala ang girl for the night sa gabing `yon. 

Kagaya rin ng ibang sumasayaw ang suot nito ngunit may dalawang pirasong maliit nakatabong sa mga maselang parte ng katawan nito.

Bawat indayog ng balakang at giling ng beywang nito ay sinusundan ng mga mata niya, hindi naalis ang paningin nito sa babae. Napakagaling sumayaw ng babae, napakalamyos ng kilos nito na sinasabayan ang saliw ng tugtog. Nakadama siya ng biglang pag-iinit sa katawan na ikinapisik ng kanyang alagang nakatago na gustong kumawala.

Pinagmasdan niyang mabuti ang mukha nito, nagulat siya. Pamilyar ito ngunit hindi niya mawari kung saan niya nakita ang babae. Maamo ang mukha, napakaganda ng hugis ng labi nito nababagayan sa matangos nitong ilong. Sa mga mata nito siya tumagal sa pagkatitig, kahit na may ngiti ang labi nito ay nababanaag sa mga mata nito ang kalungkutan.

"Tol, pakisara ng bibig mo! Baka may langaw dito na umaaligid, mapasukan `yan!" ganting-biro sa kanya ni Jake.

Doon pa lamang siya natauhan mula sa pagkatulala sa katitig sa babaeng sumasayaw na ngayon ay nagsosolo na sa itaas ng entablado.

"Luko-luko! Baka lamok ang tinutukoy mo!" aniya na tumawa na rin.

"Type mo `yan? Mataas ang presyo n’yan at may pagkamataray daw." si Mike na ngingisi-ngisi.

"Kilala mo, Tol?" tanong niya rito.

"Sa pangalan, oo. Sa presyo, `yon ang alam na alam ko riyan."

"Kunin mo na, pare! Malaki naman ang datung mo, kaya afford mo `yan." sulsol ni Jake sa kanya na ikinatango niya kaagad.

"Tol, tawagin mo na ang manager. Naninikip na ang pantalon ni Luigi." si Jake na kinalabit si Mike.

"Sino ba naman ang ‘di titigasan dito? Siraulo kayo! Sumasakit na nga ang puson ko." Pabirong bigkas  niya.

Maya-maya ay dalawang babae ang naglapitan sa kanilang table, nagkandahaba ang kanyang leeg sa katitingin kung may sumusunod pa ba na isang babae sa likuran ng mga ito.

Nadismaya siya nang wala siyang nakitang sumusunod, agad naman napansin iyon ni Mike kaya pinagtawanan siya nito. “Don’t worry, Tol. Mamaya… Nandiyan na `yan!”

Nagkibit-balikat siya sabay tungga sa kanyang bote na San Miguel light, hindi niya iyon tinigilan hanggang hindi naubos ang laman. Pagkaubos n’on ay napailing siya dahil busy na ang dalawang kaibigan niya sa dalawang babae naki-table sa mga ito.

Muli niyang dinampot ang isang bote at tutunggain na sana niya nang biglang may sumulpot na babae sa kanyang harapan na kanyang ikinagulat. Kahit na medyo madilim sa parte ng kanilang mesa ay naaninag niya ang mukha nito.

Morena ito, napakaganda pala nito sa malapitan. Aninag na aninag niya ang mabibilog na dibdib ng babae sa likod ng suot nitong tila lambat at kahit may maliit na telang nakatakip.

"Baka malasing ka n’yan at hindi tayo maka-round man lang." Nakataas ang isang kilay nito sa pagkasabi sa kanya.

Muntik na siyang mabulunan sa pagkapranka nito na hindi niya alam kung nagbibiro o totohanan.

"Be easy, thirsty boy!" dugtong pa nito saka umupo sa mahabang sofa na kinauupuhan niya, dikit na dikit ang pagkaupo nito sa kanyang tabi.

Narinig niyang tumawa ang dalawang kaibigan niya nasa kanya pala nakatingin.  “O Luigi, sunggaban mo na `yan! “ `Di ba kanina mo pa iyan tinititigan.” Si Jake.

Nakitawa na rin siya upang makabawi sa pagkagulat niya sa biglang pagsulpot ng babaeng kanina pa niya tinititigan habang sumasayaw ito.

"May gusto ka bang inumin?" tanong niya rito.

"May iba ka pa bang ipapainum sa akin?" tanong ng babae na idinikit ang bibig sa punong tenga niya sabay kagat ng pinong panggigigil.

Napamura si Luigi sa sarili, muli naman kumislot ang nasa gitnang bahagi ng kanyang katawan. Nakadama uli siya ng init sa katawan  na lalo pang tumindi dahil sa ginawa nito.

"Sa palagay mo? May iba pa ba akong ipapainum sa iyo?”

"Don’t tell me ayaw mong ipapainum sa akin `yan katas mo? Anong gusto mo simulan ko na bang sipsipin nang mapawi ang pagkauhaw ko, ha, Luigi?" makahulugan sabi nito sa kanya na doon lamang niya nakuha ang pahiwatig ng tanong nito kanina.

Sunod-sunod na napalunok ng laway si Luigi, muli niyang dinampot ang bote kanina na hindi niya natuloy tunggain. Inubos niya ang laman n’on at napatitig siya kay Jake nang mapansin niyang nakapasok na pala ang isang kamay nito sa gitnang hita ng babaeng ka-table nito. Samantala si Mike ay nakikipaghalikan naman sa kapareha nito.

"Ano panonoorin mo lang ba sila?" sambit ng babae nasa kanyang tabi.

"Ah-eh…" napakamot siya sa kanyang ulo.

Nabigla si Luigi nang biglang hawakan ng babae ang namumukol sa kanyang suot na hapit na pantalon.

"Nahihirapan yata itong makahinga." Sabi ng babae habang ibinababa ang zipper ng pantalon niya.

Hindi alam ni Luigi kung ano ang gagawin.

Nand’on ang kaba at sabik.

`Di na nagpaliguy-ligoy pa ang babae, hinawakan ng buong-buo ang alaga niya at sinakal ito.

Napasinghap si Luigi dahil sa libog na nararamdaman niya.

"May itinatago ka pa lang asset dito, ba’t `di mo agad pinakita?" nakangiting sabi ng babae habang sinasalsal nito ang kanyang tigas na tigas na alaga.

Nagulat si Luigi sa ginawa ng babae, nanlaki ang mga mata niya na luminga-linga sa paligid. Madilim ang lugar, tanging ang patay-sindi na ilaw ang nagsisilbing liwanag sa kanila.

Pinagpawisan siya ng malapot, ngayon lang nangyari sa kanya na mahawakan ng babae ang kanyang magiting na sandata sa ganoon lugar. Nagkaroon na siya ng nobya minsan ngunit hindi nagtagal ang kanilang relasyon dahil sa hindi niya ito nabibigyan ng sapat na oras kaya nakipagkalas ito sa kanya.

Unang karanasan niya noon college pa siya, isang babae na hindi niya matandaan ang pangalan maging ang mukha nito ay naging malabo na rin sa kanyang isipan.

Nakatuon ang lahat ng oras niya sa trabaho, kaya sa edad niyang dalawampu’t pito ay may mataas na posisyon na siya sa kompanyang pinagtatrabahuan nila ni Jake.

Libog na libog ang pakiramdam ni Luigi habang sinasalsal ng babae ang kanyang magiting na sundalo, luluhod sana ang babae sa kanyang harapan ngunit pinigilan niya ito. Sa halip ay sinara niya ang zipper ng kanyang pantalon saka tumayo hila ang babae na ni pangalan ay hindi pa niya naitatanong. Ipinagpaalam niya ito sa manager ng bar at binigyan ng tip.

Dinala ni Luigi ang babae sa isang malapit na motel, at ang libog na kanina pa niya nararamdaman ay pinakawalan na niya. Ramdam na ramdam niya sa kanyang sarili ang nag-uumapaw na init sa kanyang katawan kaya hindi na niya napansin kung nakailang rounds na sila ng babae na nakapukaw kagad sa kanyang natutulog na sandata kanina.

"Nakakabilib ka naman, inubos mo na ang lakas ko pero ikaw… 'Di pa rin umuupa 'yan alaga mo. Mukhang matagal na walang napasukan 'yan." Humihingal na wika ng babae nakahiga sa kanyang tabi.

Nakangiting nilingon ito ni Luigi, "Eh, busy ako sa work kaya wala akong time. Ngayon lang uli pagkalipas ng maraming taon."

"Ohh… Totoo nga ang pakiramdam ko na matagal ka ng walang sex life." hindi makapaniwalang sabi nito.

"Ano nga pala ang pangalan mo?" naalalang tanong niya rito.

"Tunay ko bang pangalan o 'yun kahit ano lang na pangalan para may maitawag ka lang sa akin." birong sabi nito.

Napahalakhak siya sa sinabi nito, "Puwede ba na iyon tunay mo na pangalan ang ibigay mo sa akin?"

"Helen Santino. `Di ba ikaw si Luigi Ventura?"

Napakunot noo siya na biglang bumangon, "How do you know my name?"

"Hmm narinig ko kanina."

"No! Ang Luigi, oo, narinig mo. Pero ang family name ko..."

"Nakalimutan mo na nga ako, Luigi. Hindi mo na maalala ang babaeng nauna mong naikama." Pagak na tumawa ito at bumangon saka hinagilap ang mga damit nasa sahig.

Tigalgal napatingin si Luigi sa babae nagbibihis sa kanyang harapan. Kanina lamang pumasok sa kanyang isipan ang babaeng una niyang naging karanasan. At ngayon, ito pala siya! Siya ba talaga `yon?

Hinimas niya ang kanyang sintido, biglang sumakit ang kanyang ulo sa kakaisip sa mukha ng babaeng nakasama niya n’on na pinanregalo ng mga barkda niya sa kanyang kaarawan.

"O, asan na ang bayad mo?" anito nakalahad ang isang kamay sa kanyang harapan. "Dapat malaki ang ibabayad mo sa akin dahil halos maubos mo na ang lakas ko at isa pa mag-uumaga na. Hindi na ako maaari pang bumalik sa club dahil magsasara na rin `yon."

Natauhan naman siya sa sinabi ng babae, tumayo siya na hindi man lang tinakpan ang ibabang bahagi ng kanyang katawan. Kinuha niya ang kanyang pantalon nakapatong sa mesa at dinukot ang kanyang wallet, basta na lang niya hinablot ang lahat ng laman nito at binigay lahat kay Helen.

"Wowww… Big time ka na, ha! Maraming salamat, Luigi. Pasensiya na kung hindi libre gaya n’on unang pagsiping natin. Kailangan kasi sa bahay, eh." Nanlalaki ang matang wika nito nang mapasakamay nito ang perang kanyang binayad.

"Ahh… Helen, ihahatid na kita. Hintayin mo ako at magbibihis lang ako saglit."

"H-huwag na! B-baka mapalayo ka pa, malayo kasi iyong bahay ko. Sige, aalis na ako." Anito na tarantang pinulot ang bag saka mabilis na lumabas ng silid.

"Wait, Helen!" tawag niya rito. Hahabulin sana niya ito pero bigla siyang napahinto nang maalala na wala pala siya 'ni isang saplot sa katawan. "Shit!" napamura na lamang siya at dagling nagbilis para mag-check out.

Tumitingin-tingin pa siya sa paligid nang nakalabas siya ng motel baka sakali na makita niya pa o maabutan si Helen. Subalit hindi niya ito nakita pa kaya kinuha na lamang niya ang kanyang sasakyan.

Nang makasakay na siya sa kanyang kotse ay bigla siyang nakaramdam ng sakit. Sakit na tumitindi pa lalo, hindi gaya ng dating sakit nararamdaman niya minsan. Ngayon ay sobrang sakit na halos pagpapawisan siya.

"Aghh... Shit! Ito na naman, arayyykupoooo… Ang sakit talagaaa." daing niya habang nasa harap ng kanyang manibela.

Pinalipas niya ang ilang minuto, nang nabawasan ang sakit na kanyang nararamdaman ay binuhay na niya ang makina ng kanyang sasakyang at pinatakbo ito. Sa harap ng hospital siya huminto, namimilipit siya sa sakit na bumababa sa kanyang kotse.

"Tulonggg…" Hinging tulong niya sa mga ilang tao nasa bungad ng hospital, agad naman siyang nilapitan at tinulungan.

Dali-dali naman siya sinuri ng doktor naka-duty sa oras ng 'yon. "Mr. Ventura, matagal ka na pala nakakaramdam ng ganitong sakit. Bakit hindi mo kagad pinasuri nang maagapan pa?"

"A-anong ibig n’yon sabihin, Doc? May problema ba?" kabadong tanong niya.

"Mr.Ventura, I’m sorry to say this. Karapatan mong malaman na may nakita kaming tumor sa bahagi ng iyong baga. Kung naagapan sana ito kagad ay maari pa sana maoperahan subalit hindi na talaga kaya." anang doktor.

Batid niyang tama ang sinabi ng doktor, ilang beses na siyang nakaramdam ng gan’on sakit. Hindi na niya ito napasuri pa dahil ilang saglit din ay nawawala ang sakit, kaya binaliwala na lamang niya.

Ayon sa doktor na sumuri sa kanya ay hindi na magtatagal pa ang kanyang buhay, isang taon o baka ilang buwan na lamang ang kanyang ilalagi sa mundo.

Tulalang umuwi si Luigi, hindi na siya pumayag na mapasailalim pa sa anuman medication. Humingi na lamang siya ng resita para sa pampapawala ng sakit na kanyang nararamdaman, na kahit papaano ay maibsan lang ang sakit.

Napahagulhol na lamang si Luigi nang nakapasok na siya sa kanyang kuwarto. "Diyos ko! Patawad dahil sa nakakalimutan ko kayo lagi. Kung sa ganitong paraan N’yo ako paparusahan ay tatanggapin ko, ang hiling ko lang ay pahabain Niyo pa ng kunti ang akin buhay."

Napatingin siya sa kalendaryo nasa kanyang cellphone, hindi niya mawari kung matatawa ba siya o maiinis sa sarili dahil sa sobrang kapabayaan sa kanyang kalusugan at maging ang Diyos ay nakakalimutan na rin niya. Masyado siyang nakapukos sa trabaho, sa pagpapayaman na hindi niya rin madadala kung lilisananin na niya ang mundong ito.

"H-Helen!" nasambit niyang bigla ang pangalan ng babaeng nakasiping niya kanina. Hindi pa rin siya makapaniwala na ito ang babaeng unang nagalaw niya noon panahon nasa college pa siya.

Alam niya na schoolmate niya rin ang babaeng iniregalo sa kanya dahil madalas niya ito n’on nakikita sa kanilang campus at lagi n’yan nahuhuling nakatingin sa kanya pero hindi niya lamang binibigyang pansin. Kaya laking gulat niya nang mahatid ito ng mga kaibigan niya sa silid kung saan hinihintay siya.

Lasing na lasing siya n’on subalit nabawasan ang pagkalasing niya nang makita ang mukha ng babae, at lalong nawala ang pagkalasing niya nang nagsanib na ang kanilang mga katawan. Siya ang unang lalaki sa buhay ng babaeng iyon na walang iba kundi si Helen Santino.

Pagkagising niya ng kinaumagahan noon ay wala na sa tabi niya si Helen, at hindi na niya muli pa itong nakita. Hindi naman niya maitanong dahil 'ni pangalan nito ay hindi niya alam, maging ang kanyang mga kaibigan ay hindi rin matandaan ang pangalan ng babaeng niregalo sa kanya.

Buong araw niya ay wala siyang ginawa kundi nakahiga lang at pakiramdam niya ay napakabigat ng kanyang katawan. Hindi madali sa kanya na tanggapin na sa edad niyang dalawampu't pito ay mawawala na sa ibabaw ng lupa.

Hindi na rin niya naiharap pa ang kanyang mga papers work na dinala galing sa kanyang opisina para tapusin sana sa bahay niya. Patamad siyang bumangon para gumawa ng kanyang makakain nang tumunog ang kanyang cell phone.

SMS mula kay Jake ang kanyang natanggap, bigla na lamang siya natawa nang mabasa ang mensahe nito na, "Hoy! Gumising ka na riyan, napasubra ka yata kagabi, ah! Bigla ka na lang nang-iwan."

Muling nag-splash sa isipan niya ang nangyari ng nagdaan gabi, mukha ni Helen kagad ang kanyang nakikita sa kanyang isipan.

"Pare, balik tayo d’on." Reply niya sa text ni Jake.

Kagad naman ito nag-reply. "Hindi ako puwede, birthday ni Mama ngayon. Si Mike naman daw ay may date sila ng girlfriend niya."

"Okay..." tanging reply na lamang niya.

 Nagkaroon kagad ng kasiglahan ang kanyang katawan maging ang kanyang isipan. Tinanggap na niya ang kanyang magiging kapalaran at nakapagdesisyon na gawin masaya na lamang ang natitira niyang buhay.

At sa kunting araw natitira sa kanya ay alam niyang kay Helen niya ito makakamtam. Kaya napagpasyahan niya na puntahan uli ito sa club na pinagtatrabahuan nito. Kahit nag-iisa ay tumuloy pa rin siya at hinanap ang babae.

"Nasa dressing room pa siya, Sir. Katatapos lang ng show niya." Sagot sa kanya ng waiter nang tanungin niya kung nasaan si Helen.

Tumango-tango siya, "Okay, bigyan mo ako ng tatlong bote ng San Miguel light at sisig."

Nang wala na ang waiter ay may biglang humimas sa kanyang balikat. "Na-miss mo ba ako kagad?" sabi nito sa malambing na boses.

"H-Helen?" nagulat siya nang lingunin kung sino ito. "Puwede ka bang mailabas?"

"Sure! Galante ka, eh." Matamis ang ngiti nito na sumagot.

Agad niyang hinawakan ito sa kamay at igigiya na sana palabas pero piniksi nito ang kamay n’yan nakahawak dito.

"Paano ‘yon inorder mo? Sayang naman iyon kasi pababayaran pa rin iyon sa `yo."

"It's okay... Lilipat tayo ng ibang lugar, nagugutom ako. Walang ibang makakain dito."

"Meron noh! Ako, maaari mong kainin." pilyang sagot nito.

Natawa naman siya sa sinabi nito kaya lalo pa siya nakadama ng panggigigil sa babae.

"B-BAKIT dito mo ako dinala? Nakakahiya naman, Luigi. Napakadisente ng mga tao rito." naiilang na tanong Helen sa kanya nang dalhin niya ito sa isang five star hotel nasa Makati.

"Bakit disente rin naman tayo, ha? Halika na! Nagugutom na talaga ako." Hila niya rito papasok sa loob ng restaurant ng hotel.

Walang kibong umupo na lamang si Helen sa upuan na hinila niya para rito. Agad naman sila nilapitan ng waitress at hiningi ang kanilang order.

"Sana sa ibang lugar na lang tayo nagpunta, nakakailang talaga."

Ginagap niya ang mga kamay nito at hinawakan ng mahigpit. "I want to talk with you seriously."

"Ha? Tungkol saan?"

"I offer you a job with me if you like." Napag-isipan na niyang mabuti ang kanyang mga plano para sa mga natitirang araw pa niya sa mundo at una na si Helen ang kanyang naisip.

"A-anong trabaho? Magkano ang sahod?" ‘di makapaniwalang tanong nito.

"Fifteen thousand a week, kasama na ang pagkain at tirahan."

Napanganga si Helen sa sinabi niyang magiging sahod nito. "S-sigurado ka sa sinasabi mo? Anong klaseng trabaho ba? Hindi ko naman masasabi na gawin mo akong pusher dahil wala sa itsura mo ang maging drug lord.

Napailing siyang natawa sa sianbi nito. Bakit kapag ang babaeng ito ang magsalita ay napapakagaan nito ang kanyang loob? At tila nababawasan ang bigat na kanyang dinadala dahil sa kanyang karamdaman.

"So, papayag ka ba na magkunwaring asawa ko sa loob ng isang taon?" tanong niya rito.

Nanlaki ang mga mata ng babae. "Magkunwaring asawa mo? Wow...  Means, wala ka nga talagang girlfriend?"

Tumango siya sa tanong nito, at nang dumating na ang kanilang order ay agad silang kumain.
Pagkatapos nilang kumain ay muli niya tinanong ang babae. "Anong desisyong mo?"

"P-puwede ko bang pag-isipan muna?"

"Okay... Here's my calling card, may contact number ako riyan at address. Kung papayag ka, just give me a ring. I will give you until monday to decide or else ay hahanap ako ng iba." Sabay abot ng kanyang calling card kay Helen.

"OH, Luigi! Kumusta? Bigla kang nawala n’on… Alam mo na." si Mike na tinapik siya sa balikat niya.

Kikindat-kindat ito sa kanya nang malingunan niya ito, nagliligpit kasi siya ng mga papers work nasa ibabaw ng kanyang mesa. Tapos na ang oras ng kanilang trabaho at plano niya ay uuwi na lamang ng maaga.

Matamlay ang kanyang katawan dahil sa buong araw niyang hinintay ang text na mula kay Helen. Panay nga ang tingin niya sa screen ng kanyang cell phone pero wala siyang natanggap na text mula rito.

Pinilit niyang tumawa at nagbiro kay Mike. "Bakit nagseselos ka? Para naman kitang syota n’yan kung makapagtanong!"

"Luko-luko!" natatawang sabi nito at pabirong sinuntok siya sa braso niya.

"Sa Friday ng gabi uli, Bro!" si Jake na nakahanda ng umuwi.

"Kayo lang… Past na muna ako." Mabilis niyang sagot.

"Kunsabagay, nagsolo flight ka pala kagabi." Natatawang sabi ni Jake.

Nakitawa na lamang siya sa mga ito at pinilit na maging masigla. Si Helen ang laman ng kanyang isip, hindi na niya kayang bumalik pa uli sa club na pinagtatrabahuan nito dahil baka makulit lamang niya ito para lang mapapayg sa offer niya rito.

Malayo pa lang si Luigi sa bahay niya ay may natatanaw na s’yan isang babaeng nakaupo sa harap ng kanyang gate, bumilis ang pintig ng kanyang puso at napangiti siya nang mapagsino ito.

Maingat niyang pinarada ang sasakyan sa tabi, bumababa at nilalapitan ang babae. Natutulog pala ito, nakasandig ang gilid ng ulo nito sa may bakod.

"Helen…" Niyugyog niya ang balikat nito.

Agad naman nagising ito at tiningala siya."L-Luigi..Hmm… P-puwede pa ba `yon offer mo na trabaho?" tila nahihiyang tanong nito.

Hindi kagad siya nakasagot, pakunot noo siyang tinitigan ito. Napansin niya ang pamamaga ng mga mata nito. "Umiyak ka ba?"

"H-hindi ah! Bakit naman ako iiyak? Bawal umiyak ang kalapating mababang lipad na katulad ko." Anito na halatang pilit ngumiti sa kanya.

Hinila ni Luigi si Helen sa loob ng kanyang bahay, aligagad napasunod naman ito sa kanya. 

"Woww… Ang ganda ng bahay mo, Luigi! Bakit kung titignan sa labas parang maliit lang pero ang lapad pala kapag nasa loob ka na?"

"Ako mismo ang nag-design nito, ito ang pangarap ko sana para sa magiging pamilya ko." malungkot niyang saad dito.

"Bakit nga pala hindi ka mag-asawa? Sa pagkaalam ko nasa twenty-seven ka na."

"Kanina ka pa ba naghihintay? Means, pumapayag ka na sa inaalok ko?" tanong niya para maiba ang takbo ng usapan nila.

"Pupunta ba ako rito kapag hindi ko tinatanggap?" nahihiyang sagot ni Helen sa kanya.

"Oo nga pala!" natatawang sabi niya. "Sandali, maghahanda ako ng hapunan natin."

Tinungo niya ang kusina, nilihis niya ang manggas ng kanyang suot na long sleeves hanggang siko at inalis ang kanyang kurbata saka sinimulan pagluluto. Kanina ay sobrang tamlay niya at pagod nang umuwi siya pero ngayon ay napakagaan ng katawan niya habang nagluluto. Hindi pa napapaglis ang mga ngiti niya sa mga labi niya sa panaka-nakang pagsilip kay Helen nakaupo sa sofa sa sala habang nanunuod ng telebisyon.

"Hmm… Ang bango! Adobong manok with sili green?" si Helen nasa may likuran na pala niya.

Tumawa siya sa nakikitang pagsingot-singot ni Helen dahil sa inaamoy nito ang kanyang nilutong ulam. "Total, nandito ka naman din, ikaw na ang magsandok ng kanin." Wika niya na tinuro ang rice cooker nasa tabi nito.

"Sure! Kumulo agad ang tiyan ko sa pagkaamoy ng niluto mo. Paborito ko iyan, lalo na may siling green." Sabi nito na hinihimas ang tiyan.

"Talaga? Paborito ko rin ito.”

“May pagkakasunduan pala tayo malibang sa kama." Humagikhik na sabi nito.

Natawa rin siya pero nakaramdam siya ng biglang pagkislot sa gitnang bahagi ng kanyang katawan dahil sa sinabi nito na kanilang pagkakasunduan.

"Tama ang sabi nila na kapag masarap ang amoy ng nilulutong ulam ay masarap din ang lasa." Si Helen na punong-puno ang laman ng bunganga.

"Ganoon ba?" naa-amuse siya rito. Nakakadala ang gana nito sa pagkain kaya pati siya ay naparami rin ang kain.

Nang matapos na sila kumain ay ito na ang naghugas ng kanilang pinagkainan.

"Helen, pagkatapos mo riyan. Sumunod ka na lang sa akin sa kuwarto." Tinuro niya rito ang kanyang silid.

"H-ha..sige.."

 CHAPTER  2

KATATAPOS niya lang naligo nang pumasok si Helen sa kanyang silid. “Gusto mo tulungan kitang magbihis?” pilyang tanong nito sa kanya.

Napalunok siya sa narinig dito, kumislot ang kanyang alaga na natatakpan lamang ng tuwalya. 

“Baka sa halip na bihisan mo ako ay hubaran mo ako ng tuwalya.” Birong sagot niya rin dito.

Napahagikhik ang babae sa kanyang sinagot. “Basta ipangako mo na `wag mo ako lalaspagin, mahirap na baka kapag nagsawa ka na sa `kin o kaya matapos ang isang taon ay wala ng magkakainteres pa sa akin.”

Napatingin siya sa kay Helen, hinagod niya ng tingin ito mula ulo hanggang paa. Sadyang napakaganda nga nito, may kataas din na angkin kaya hindi niya lubos maisip kung bakit pinasok niya ang gan`on klase ng trabaho ang maging isang bayaran babae.

Maaari naman ito maging isang modelo ng mga damit o pang-commercial model. Pero… 

Bigla niya pinilig ang kanyang ulo sa kanyang mga katanungan tumatakbo sa kanyang isipan, mapaglaro nga talaga ang buhay. Hindi mo masasabi kung ano nga ba talaga ang puwedeng mangyayari sa isang tao, tulad na lamang ng kanyang buhay na may taning na. Totoong hiram lang nga ang buhay ng mga tao, binigyan ng kapirasong langit upang kahit papaano ay maranasan ang mabuhay ng masaya o maligaya sa ibabaw ng lupa.

“Halika na para makapagpahinga ka.” Aniya na binitbit ang bag na kalalapag lang ni Helen sa sahig at lumabas kanyang silid.

“H-ha? Eh, ba’t mo dala ang gamit ko?” nagtatakang napasunod sa kanya ang babae.

“O, `di ba sabi mo ayaw mong laspagin kita? Kaya ito ihiwalay ko ang kuwarto mo nang hindi kita malaspag.” Kinindatan niya si Helen na halatang namumula ang mukha.

“E…”walang mahagilap na sagot ito sa kanya kundi yumuko na lamang.

“Ikandado mo lang ang pinto ng silid mo kung ayaw mong makipag-ano sa`kin, walang problema.” Dugtong pa niya sabay pisil sa dalawang psingi nito.

“Ang sakit naman!” pagrereklamo nito.

Tinawanan niya ito dahil sa pagkasimangot ng mukha nito. “Ang cute mo pala kapag nakasimangot, nawala ang pagka-liberated mong tignan. Para kang mayumi na galing sa probinsyana.”

“Pang-iinsulto ba `yan o papuring may kasamang pagnanasa?” taas kilay nitong tanong sa kanya.

“Pareho…” aniya na tinignan ito ng puno ng  pagnanasa.

“Sabi na nga ba, eh! Akala ko ba pumayag ka na hindi mo ako lalaspagin tapos makatitig ka ay wagas!” pinameywangan siya nito na alam niyang binibiro rin siya.

“Sige na nga, pahinga ka na. Feel at home. Bukas ka na lang magsimula ng service mo.” Nginitian niya ito sabay sarado ng pinto nang nakalabas na siya ng silid.

Ngunit hinabol siya ni Helen, “Sigurado ka na ayaw mo ngayon gabi? Maliligo lang ako saglit…”

“Pahinga ka na muna, at isa pa may tatapusin ako na paper work na dala ko galing sa office. Good night.” Sagot niya at tinalikuran kagad ito.

Mabilis niyang tinungo ang kanyang silid saka kinandado ang pinto, humiga sa kanyang malambot na kama at namilipit na tinakpan ang bunanganga upang hindi makasigaw dahil sa biglang pag-atake ng kanyang karamdaman.

“Diyos ko, `wag muna sa ngayon. Ipalasap n’yo muna sa `kin ang kapirasong langit na ipinagkaloob mo sa akin dito sa mundo. Pinapangako ko na may tutulungan akong isang buhay na ikakatawid ng landas nito.” Usal niya sarili habang tinitiis ang sakit nadarama.

Marami na siyang nakaplanong gawin magbuhat nang malaman niya ang kanyang karamdaman. Marangyan buhay ang tinatamasa n’ya na mula sa kanyang sariling pawis na kapag mawala siya sa mundo ay alam niyang hinding-hindi niya madadala sa kabilang buhay.

“HI, good morning!”

Nagulat siya pagbati ni Helen nang pagbungad niya sa kusina, muntik na niyang makalimutan na may kasama na pala siya sa kanyang bahay. “Hi! Good morning too!”

“Kumakain ka ba ng sinangag? Sinangag ko kasi ang kanin natira natin kagabi at nagluto ako ng scramble egg, okay lang ba?” nahihiyang tanong ni Helen sa kanya.

“Ikaw naman! `Di ba sabi ko sa `yo kagabi, feel at home. So, no need to worry at isa pa lahat ay kinakain ko lalo na ang preskong monay.” Makahulugan wika niya sa huling sinabi niya.

Napahalakhak ang babae, ito ang gusto niya ang mapasaya si Helen at mawala ang nararamdaman hiya sa kanya.

“Palabiro ka talaga, Luigi. Gusto mo ng kape at nang mapagtimpla kita.”

“Yes, please… Black coffee with cream only.” Mabilis niyang sagot.

Mabilis naman nagtimpla si Helen at inilapag sa kanyang harapan ang isang tasa na may mainit na kape. “Hmm Luigi, what time ka pala umuuwi kung hapon nang mapaghandaan kita ng hapunan mo.”

“Are you sure? I offer you a job to give me happiness, not as cooker.” Tanong niya na hindi tinitignan ito.

“Okay lang iyon, eh, wala naman ako gagawin dito. Ayaw kong ma-bored sa loob ng bahay mo.”

“Maari ka naman lumabas-labas kung gusto mo, basta `wag ka na magtatrabaho r’on sa club. At lalong huwag kang makikipatagpo sa ibang lalaki habang may kontrata pa tayo. Mamasyal ka sa mga kaibigan mo o sa mga kamag-anak mo.”

“Wala akong mga kaibigan, at tanging nakakabatang kapatid ko lamang ang pamilya ko at ang…” anito na hindi natapos ang sasabihin.

“At ang ano o sino?” hinarap niya ito nasa kanyang tabi lamang nakaupo.

Humugot muna ito ng malalim na hininga saka siya ipinagpatuloy ang naudlot na sasabihin. “Ang anak ko, kapatid ko ang nangangalaga rito.”

Natigalgal siya sa sinabi nito, may anak na pala ito. Hindi halata sa katawan nito o wala man lang bakas na nagbuntis na ito noon.

“Ilang taon na ang anak mo, babae ba o lalaki?” tanong niya rito na may kasamang excitement.

“Mag-e-eight years old na ngayon taon si Luigen.”

“Luigen? Magkatunog ang pangalan naming kaso hindi lang mahulaan kung babae o lalaki.” Kinakabahang saad niya na hindi alam kung anong dahilan.

“Lalaki siya, kasing cute mo at guwapo rin ang anak ko. Siya ang dahilan kung bakit ko tinanggap ang offer mo sa `kin. Gusto kong magbagong buhay at gusto kong makaipon ng pera na mula sa sasahurin ko sa`yo. Hindi kasi ako nakakaipon kapag sa club ako, kasi hindi naman lahat sinasamahan ko. Madalas hanggang pang-table lang talaga ang makaya ng sikmura ko lalo na kapag mga DOM ang nagyayaya sa akin.” Pahayag nito nakaturok ng kirot sa kanyang dibdib.

Naiintindihan niya kung bakit nasa club ito nagtatrabaho, at nakakasigurado siya dahil sa anak at kapatid nito.

“Saan nakatira ang kapatid at anak mo?” tanong niya rito.

“Hay! Nawili na tayo sa kwentuhan, bilisan mo na kumain at baka matrapik ka pa sa daraanan mo.” Wika nito na halatang umiwas sa kanyang tanong.

NANG wala na si Luigi ay agad na naglinis si Helen ng buong bahay, hindi naman marumi o makalat ang bahay. Napapangiti siya habang pinagmamasdan ang lahat ng mga gamit na maayos ang pagkalagay na animo`y isang babae ang nakatira rito.

Masayang-masaya si Helen nang makita niya si Luigi n`on sa loob ng club na kanyang pinagtatrabahuan, hindi naman talaga siya sumama sa mga lalaki sa labas hanggang pang-table lang talaga siya malibang sa pagiging dancer. Pero nang makita niya ang binata ay hindi niya napanindigan ang kanyang sinumpa sa sarili na hindi sasama sa kahit sinong mga lalaki upang gamitin siya.

Gaya pa rin ng dati ang bilis ng tibok ng kanyang puso kapag natatanaw niya si Luigi n`on o nasa malapit niya lamang ito. Ito pa rin pala ang lalaking tanging nagpapatibok ng mabilis sa kanyang puso.

Hindi siya makapaniwala nang alukin siya ng trabaho bilang asawa nito sa loob ng isang taon, malaki rin ang sahod at mapapalayo na rin siya sa club. Dobleng swerte ang dumating sa kanya, ang makasama ang lalaking lubos niyang minamahal n`on at hanggang ngayon.

Maya-maya’y tumunog ang kanyang cellphone nang tignan niya kung sino ang tumatawag sa kanya ay agad niya sinagot ito.”Oh Mayet, napatawag ka? Hinahanap ba ako ni Luigen?”

“Opo, Ate! May activity sila sa school nila sa sunod na linggo, pinapatanong niya  kung makakapunta ka raw ba o ako naman daw ba ang a-attend sa kanya.” Sagot ng kanyang kapatid  sa kabilang linya.

“Sabihin mo sa kanya, darating ako. Pangako ko `yan, Mayet.” Masiglang sagot niya rito.

“Ate, may pinapatanong pa siya kung maari mo raw ba na maisama ang kanyang ama.”

Napakamot  siya ng kanyang ulo, oo nga  pala, nabanggit niya sa kanyang anak na kaya siya mawawala ng madalas ay hahanapin niya ang ama nito. “Susubukan ko kamo, `yan na lang sabihin mo sa kanya. I-message mo pala sa akin ang mga kailangan n`yo riyan at ang mga kulang na mga gamit ni Luigen nang mabili ko bago ako umuwi riyan.”

“Sige po, Ate.”

Nang wala na sa kabilang linya ang kausap ay mabilis niyang tinapos ang paglilinis at pagkatapos ay naligo saka nagpahinga.

Naiisip niya ang kanyang anak at ang kanyang kaaptid, mahal na mahal niya ang mga ito. Silang tatlo na lamang ang magkapamilya at magkakasama. Ang mga ito lamang ang  dahilan kung bakit buong tapang niyang hinaharap ang lahat ng pagsubok sa kanyang buhay.

“Kung hindi ka lang sana naging mahina sa asawa mo, Inay… Sana kasama ka pa namin hanggang ngayon.” Napahikbi siya nang bigla niya maalala ang kanyang yumaong ina, pitong na ang nakakalipas.

Nag-asawa uli ang kanyang ina sa isang lalaking mabisyo at sinasaktan pa sila ng napangasawa nito. Ilang beses din siya pinagtangkahan gahasain ng kanyang tiyuhin kapag wala ang kanyang ina. Subalit hindi ito nagtatagumpay dahil sa nanlalaban siya at pinapakita niya rito na hindi siya natatakot sa anuman banta nito sa kanya para lang makuha nito ang gusto sa kanyang katawan.

Kaya dahil d’on ay mas minabuti niyang binigay ang kanyang pagkakababae sa isang lalaki na labis niyang iniibig ng palihim bago pa mawasak ng kanyang tiyuhin ang kanyang pagkababae. At mula n`on ay dobleng pag-iingat ang kanyang ginawa lalo na para sa kanyang nakakabatang kapatid na si Mayet, isa rin ito babae at alam niyang pagkakainteresan din ito ng kanilang tiyuhin.

Ilang ulit na niyang sinumbong sa kanyang ina ang ginagawa ng asawa nito subalit hindi sila pinaniniwalaan ng sariling  ina. Kapag tinatanong naman ng kanyang ina ang lahat ng mga sinusumbong nilang magkapatid sa asawa nito ay bugbog ang nakukuhan kasagutan ng kanilang ina sa hayup nitong asawa.

Akala niya ay hindi sila mahal ng kanilang ina, pero isang  araw nang tangkain ng kanyang tiyuhin ang kanyang kapatid ay bigla na lamang sinugod ng kanyang ina. Iniligtas ng ina niya ang  kanyang kapatid sa asawa subalit nasawi ang kanyang ina nang matamaan ito ng matalim na punyal na hawak ng kanyang tiyuhin. Wala siya noon naganap ang mga `yon, tanging naabutan na lamang niya ay ang kanyang kapatid na humahagulhol habang kandung ang ulo ng kanilang ina samantala ang  kanyang tiyuhin ang dinakip ng mga awtoridad.

“Are you okay, Helen?”

“H-ha?” nagulat siya sa biglang pagsulpot ni Luigi sa silid na pinapagamit nito sa kanya.

“May problema ka ba?” anito na pinunasan ang kanyang pisngi na basa pala ng luha.

Hindi niya namalayan na umiiyak na pala siya dahil sa mga pait na alaala  ng nakaraan. “A-anong ba oras? Hindi ko namalayan na  hapon na pala, hindi pa ako nakapagluto.”

“It’s okay,  sadyang napaaga lang ako. Wala naman masyadong gawain sa opisina kaya napagpasyahan ko na umuwi na lang kagad. Nakakabagot din kasi maghintay ng oras ng uwian.”

“Ozzz… Baka naman nasasabik ka lang umuwi kasi alam mong may madadatnan ka rito.” Aniya na inaakit ito upang hindi na siya tanungin pa kung bakit siya umiiyak.

“Ganoon na nga siguro.” Natatawang sagot naman ng binata sa kanya.

Tinititigan niya ang mukha nito ng maigi, hindi pa rin nagbabago ang mukha nito sadyang napakaguwapo pa rin ito sa kanyang paningin tulad ng dati na hindi nakakasawang pagmasdan ang mukha nito.

“Hindi bali ng wala akong hapunan na maabutan kung ganito naman kabango at kaganda ang mararatnan ko rito.” Ani Luigi na inamoy-amoy siya.

“Aba, mabubusog ka ba niyang kung aamuyin mo lang ako? Sige ka, masasayang ang ibabayad mo sa akin na kinse mil linggo-linggo kung hindi ka kikilos.” Wika niya rito sabay hawak sa kurbata nito na suot pa rin ng binata.

“Hindi masasayang ang  ibabayad ko sa`yo dahil alam ko na susulitin mo naman at ipapalasap mo naman sa akin ang kalangitan.” Sagot nito na may kasamang pilyong ngiti.

Natawa siya sa sinabi nito, “Ikaw yata ang magpapatikim sa akin ng kalangitan na tinutukoy mo dahil…”

Hindi na niya natapos pa ang kanyang sasabihin dahil sinakop na agad ni Luigi ang kanyang mga labi. Ramdam niya ang pag-iinit nito dahil sa maalab na halik na pinapalasap nito sa kanya. Napahawak siya sa batok nito samantala nakahawak naman ang isang kamay ni Luigi sa kanyang beywang at ang isang kamay nito ay naglalakbay sa kanyang malulusog na hinaharap.

“Ohh Helen, nakakabaliw kaaa…” ungol nito habang gumagapang ang mga labi nito sa kanyang leeg pababa sa kanyang dibdib.

Napapaliyad siya sa bawat dampi ng labi nito sa kanyang balat. “Luigi…”

Sa isang iglap ay dama na ng kanyang likod ang malambot na kama. Kakaibang sensasyong ang nararamdaman ni Helen ng mga sandaling `yon.  Hinalikan siya ni Luigi sa leeg, sa tainga, nagpalipat-lipat ang bibig nito sa kanyang dalawang korona hanggang bumaba sa kanyang puson na lalong nagpalibog sa kanya nang husto.

Ang galing magromansa ni Luigi, noon una ay siya ang nagdala at nagbigay ng kakaibang kiliti sa katawan ng lalaki. Ngayon ay ito naman ang nagpapadama sa kanyang ng hindi niya mawaring sensasyong na ikakaliyad ng kanyang katawan.

“Luigiiiii…” Napaigtad sa pagkakahiga si Helen bunga ng sarap na naramdaman niya ng humantong ang mga labi ni Luigi sa pagitang ng dalawang binti niya.

Damang-dama niya ang init ng dila nito sa ginagawa ng lalaki sa kanyang kagubatan. Maya-maya`y hinila siya ng lalaki patayo at ito naman ang humiga saka siya hinala padapa sa dibdib nito. Nakuha niya ang gustong mangyari ni Luigi, ginaya niya ang ginawa nito sa kanya. 

Hinalikan niya ang dalawang utong nito hanggang pababa sa singit nito at nang mahagilap ng kanyang bibig ang may kalakihang alaga nito ay sinubo niya ito ng buo.

“Shitttt… Ang sarap, Helen!” tila nababaliw na ungol ni Lugi habang labas-pasok sa bibig niya ang alaga nito.

Bigla s`yan hinila ni Luigi pataas hanggang sa nagkapantay ang kanilang mukha saka gumulong ito at sa isang iglap ay nasa ilalalim na siya ng lalaki.

Binuka ni Luigi ang kanyang mga hita at mabilis siyang pinatungan. Kagad nitong itinutok ang naghuhumdig sa galit na ari nito sa kanyang nakangising gubat.

Napakatigas ng sandata nito nang sumulong sa kanyang pugad,  naglalabas-pasok ito sa kanyang lagusan. Ilang beses pa na pagsakyod ay napayakap na rin siya sa likuran ni Lugi dahil sa sarap na naramdaman dulot na walang humpay na paglabas-pasok ng malaking alaga nito sa kanyang gubat.

“Ang saraaap, Luigi. Aaahh… ang tigas ng alaga mo. Na-miss talaga kita, ikaw talaga ang hinahanap-hanap ko.” Mabaliw-baliw na sambit ni Helen habang ang patuloy sa pagkadyot sa kanya si Luigi.

Halos mapigtas ang hininga nilang dalawa dahil sa pareho nilang nalalasap ang sarap nararamdaman.

“Helen, gusto ko upuan mo ako. Oohh…” bulong sa kanya ni Luigi.

Sumunod naman siya sa pakiusap nito, humiga agad ito at siya naman ang bumangon. Kitang-kita niya ang namumulang burat sa tigas ni Luigi.

Kaagad siyang pumantong sa katawan ng lalaki at hinawakan ang matigas na alaga nito saka inilapit sa kanyang butas. Nang maramdaman nakatutok na ang ulo ng alaga nito sa kanyang lagusan ay dahan-dahan siyang umupo.

“Aahhh, Luigi.” Sambit ni Helen nang sumagad na sa kanyang kaloob-looban ang mahabang burat nito.

Sagad na sagad, pasok na pasok ang buong ari ni Luigi sa kanya, kaya halos mabaliw sila sa sarap dahil sa kanilang posisyon.

Ang lakas ng alog ng kama dahil sa sobrang bilis bumomba ni Helen, naghari sa loob ng kuwarto ang  kanilang mga ungol dulot ng matinding pagnanasa, sarap at sensayon nang mga sandaling  iyon.

Makalipas ang ilang sandali ay lalo pang bumilis ang pagbomba ni Helen. Dinig na dinig ng dalawa ang pagpingkian ng kanilang mga ari. Parehong pikit na pikit ang kanilang mga mata habang ninanamnam nila ang sobrang sarap ng kanilang sabungan.

Maya-maya pa ay bumulwak ang  masaganang katas ni Luigi sa loob niya, damang-dama niya ang pagsabog ng katas sa kanyang kalob-loban. Halos magkasabay rin silang nilabas ng kanilang malalapot na katas.

Bagsak ang katawan ni Helen sa kandungan ni Luigi, nagkayakapan silang dalawa.

“Salamat, Helen. Hindi mo ipinagkait sa akin kapirasong kaligayahan na gusto kong madama.” Sambit ni Luigi habang pinaghahagkan nito ang kanyang noo.

Humihingal na niyakap niya ng mahigpit ito. “Ako ang dapat magpasalamat dahil pinalasap mo sa akin ang kalangitan na akala ko ay hindi ko na mararating.”

Tinignan niya ang mukha ni Luigi at tulog na yata ito. Hindi niya alam kung narinig ba ng lalaki ang kanyang sinabi. Ngumiti siyang bumangon, nagbihis at tinungo ang kusina upang maghanda ng kanilang panggabihan.

“HI,” bati ni Helen sa kanya nang pagkalabas niya mula sa banyo.

Nagulat pa siya nang maabutan ito na inaayos ang kanyang damit pang-opisina. “H-hi! Good morning… anong ginagawa mo?”

“ Di ba, sabi mo ang trabaho ko ay maging asawa mo. Kaya, andito ako para pagsilbihan ka.” Nakangiting sagot ng babae sa kanya.

Agad na inabot ni Luigi ang inaabot nito na kanyang mga susuotin. Nagbihis siya kagad kahit nasa harapan niya ito, nakakadama naman siya ng kakaibang init dahil sa mga titig nito sa kanya. Hindi pa nalilimutan ng kanyang katawan ang kaligayahan pinalasap sa kanya ng babae kahapon.

“Sa sunod kapag maliligo ka, tawagin mo ako, ha.” Anito na inaayos ang kanyang kurbata.

Kunot noo`ng napatanong siya rito. “Bakit naman?”

“Papaliguan kita, sasabunan, at ipaghihilod nang masulit naman ang ibabayad mo sa akin. May kalakihan pa naman ang kikitain ko sa`yo. So, para masusulit din ang serbisyo ko sa iyo.”

Napalunok siya sa sinabi ni Helen, kinabig niya ang batok nito. Sinakop ng mga labi niya ang mga labi nito at siniil ng maalab niyang halik. Hindi na niya makokontrol ang nag-aapoy niyang katawan sa malakas na karisma ng babae na tumatalab sa kanya.

“Hmm… Luigi, `di ba may work ka pa. Mamaya na pag-uwi mo.” Wika nito na tinulak siyang bahagya.

“Mag-absent na lang ako, at magkukulong na lang tayo rito sa silid ko.” Humihingal niyang sabi.

“Eh, lalabas din kasi ako. Pupunta ako sa anak ko ngayon,  kasi may family day sa school nila kaya hindi kita maaaring pagbigyan ngayon.”

“Uh-oh…” dismayang sagot niya.

“Sorry! I-save mo na lang mamaya `yan sa pag-uwi mo at pangako mararatnan mo ako rito sa pag-uwi mo.” Ani Helen na hinaplos ang kanyang magkabilang pisngi.

Hinuli niya ang dalawang kamay nito at dinala sa kanyang labi saka hinagkan. “Sasama na lang ako, gusto ko makita ang anak mo.”

Biglang binawi ni Helen ang mga kamay nito, “H-ha, kasi… Sigurado ka na gusto mong sumama?”

“Ayaw mo ba?”

“G-gusto, syempre! Pero… bahala na nga. Sandali magpapalit lang ako ng damit.” Wika nito at mabilis na lumabas sa kanyang silid.

Masaya ang kanyang pakiramdam, hindi niya alam pero malakas ang tambol ng kanyang dibdib sa pasyang pagsama niya rito. Bigla siyang na-excited nang banggitin ni Helen ang tungkol sa anak nito.

Mahigit isang oras din bago nila narating ang paaralan na pinapasukan ng anak ni Helen. 

Marami ng mga tao sa loob ng school, halos lahat ng mga bata na pumapasok ay kasama ang kani-kanilang mga magulang.

“Ate!” dinig nilang tawag ng isang babae sa kanilang kinaroroonan na agad naman nilapitan ni Helen ito.

“O Mayet, saan si Luigen?” humahangos na tanong ni Helen dito.

Lumingon ang tinanong sa likuran nito at itinuro ang isang batang lalaki na nakaupo sa may bench, tila nagmumokmok ito.

“Bakit nakasimangot `yon?” tanong ni Helen sa kapatid nito habang nakatitig sa anak nito.

Pinagmasadan niya mabuti ang mukha ng bata at gan’on na lamang ang kanyang pagkagulat dahil parang pamilyar sa kanya ang mukha ng anak ni Helen. Nakapa niya bigla ang kanyang dibdib, may kakaibang damdamin siyang nadama sa bata.

“Luigen, andito na ako. Halika na rito, anak.” Tawag ni Helen sa anak nito.

Tumakbo naman ang bata sa kanilang kinakatayuan. “Mama, akala ko po hindi na kayo darating.”

“Nangako ako, ‘di ba? Siyempre tutuparin ko `yon.” Masiglang nagyakapan ang mag-ina.

“Mama, sino po siya? Siya na po ba ang papa ko? Nahanap n’yo na po ba?” nakatingala sa kanya ang bata.

Napatingin sa kanya si Helen, naghihintay din siya ng sagot mula rito. Halos hindi na siya humihinga sa anuman isasagot nito.

“Pasok na tayo sa loob, anak. Hindi ba magpapalit ka pa ng costume mo para sa show n’yo mamaya sa stage?” sagot ni Helen na biglang bawi ng tingin sa kanya.

“Oo nga, Luigen! Kanina ka pa tinatawag ng teacher mo kasi magpapalit ka pa raw nga ng costume mo.” Singit ng kapatid ni Helen na hinila na papasok sa likod ng stage ang bata.

Napasunod na lamang sila sa mga ito, walang isang salita na lumabas mula sa kanya. Hindi pa rin bumabalik sa normal ang pintig ng kanyang puso. Mabilis nagbilang ang kanyang isip sa mga nagdaan taon, mahigit walong taon na ang nakakaraan nang may unang nangyari sa kanila ni Helen. At ayon dito ay magwawalong taon gulang na ang bata ngayon taon.

Anak ko kaya si Luigen? Magkasingtunog ang mga pangalan naming dalawa, at ang mukha niya. Pamilyar sa akin, parang ako n’on bata pa ako. Mga katanungan sa kanyang isip na gusto n’yan mabigyan linaw ni Helen.

Pagkatapos ng show ay hinintay na lamang nila sa labas ang bata kasama ang tiyahin nito. 

“Helen, may  gusto ka bang sasabihin sa akin?” hindi mapigilan tanong niya sa babae.

“Oo sana, eh. Puwede ba na ipasyal ko muna ang anak ko?”

Iba ang inaasahan niyang isasagot nito. “Oo naman, basta kasama ako sa pamamasyal n’yo.”

“Masyado na kitang naabala, baka bawasan mo na ang sahod ko n’yan, ha.” Anito na tila nahihiya.

“Puro ka naman biro! Siyempre hindi ko gagawin `yon, noh!” aniya na pinisil ang namumulang pisngi nito.

“Mabuti na `yon nakakasigurado.” Tumawa ito sabay haplos ng kamay niya na nanatiling nakahawak sa pisngi nito.

“Aba, may pagkasigu…” hindi na niya natapos ang sasabihin dahil bigla siyang nakadama ng pagkirot naman sa kanyang kalamnam. “Aaghh…”

“B-bakit?”

“ Hindi pala ako maaring sumama sa inyo. May importanteng meeting pala ako bandang ala-una.” Sagot niya habang tinitiis ang sakit nararamdaman.

“Sayang naman po, akala ko maka-bonding na tayo.” Si Luigen nasa kanyang tabi na pala.

Dimukot niya sa kanyang wallet nasa likod ng kanyang bulsa saka lumabas ng ilang libo at inabot kay Helen.. “Ito panggastos niyo `yan. Sa susunod na lamang ako sasama.”

“Pangako po?” malambing na boses ni Luigen.

Hinaplos niya ang ulo ng bata. “Oo, pangako. Mamasyal tayo. Magpakabait ka sa Mama mo at sa Tita mo, `wag magpasaway.”

Pagtapos na tumango ang bata ay mabilis niyang tinungo ang kanyang sasakyang nakaparke sa labas ng paaralan. Nang nakasakay na siya sa kanyang kotse ay pinaharurot niya ito ng takbo at ilang metro din ang narating niya ay huminto rin siya kagad.

“Aaghhhh…” impit niyang sigaw sa hindi matatawarang sakit na kanyang nararamdaman. “Diyos ko! Titiisin ko ang anuman sakit na ito, basta hayaan mo muna ako mabuhay ng ilang buwan o linggo. Nararamdaman ko ang kapirasong kaligayahan na ipinagkakaloob mo pa sa akin.” usal niyang dalangin habang nakasubsob ang ulo sa kanyang manibela.

                                                      

LAST CHAPTER

HINDI na nalamayan ni Luigi kung anong oras na siya nanatiling nakahiga sa kanyang kama. 

Kanina pag-uwi niya ay agad siyang nagkulong sa kanyang silid at tiniis ang sakit nararamdaman sa tulong na rin ng kanyang ininum na gamot.

Naalipungatan na lamang siya nang may kumatok sa labas ng kanyang pinto. Tinignan niya ang orasan nasa side table ng kama niya, pasado alas sais medya na pala. Bumangon siya at tinungo ang pintuan, marahil ay si Helen na nga ito.

“Hi! Kumain ka na ba? Pasensiya na, nawili kami sa kamamasyal ni Luigen.”

“Okay lang, kararating ko man lang din.” Pagsisinungalin niya kay Helen.

Pinakatitigan ni Helen ang kanyang mukha. “Okay ka lang ba? Mukhang haggard ka masyad.”

“Oo, eh! Nakaka-preasure, daming pagbabago.” Aniya na umiwas ng tingin dito.

“May dala pala ako siopao, pinabalot ni Luigen para sa`yo. Salamat daw ng maraming-marami.” Nakangiting abot nito sa kanyang ng isang supot.

Niyakap niya bigla ito sa halip na abutin ang supot na binibigay nito sa kanya. Akala niya nakahanda na siya mawala sa mundong ito at tanggapin na lamang ang kapirasong langit na pinagkaloob sa kanya ng nasa itaas.

“Kung aalukin ba kita ng kasal, papayag ka ba?” tanong niya rito na hindi na niya pinag-isipan pa.

“L-Luigi, k-kasal? B-bakit?” nauutal nagtataka naman ito sa kanyang gawi.

“Paligayahin mo ako, Helen. Gusto kong maging maligaya kasama ka at si Luigen. Huwag mong ipagkait sa akin ang kaligayahan na ipinagkaloob sa iyo, kahit kapiraso lamang ay ambagan mo ako.” Lumuluhang sambit niya.

“A-anong pinagsasabi mo? Okay ka lang ba?”

“Nararamdaman ng puso ko, alam ko… A-anak natin si Luigen.” wika niya na lalong nihigpitan ang pagkayakap ditto.

Wala siyang narinig na sagot mula rito, sa halip naramdaman niya pagyakap din nito sa kanya. Mahigpit na yakap din ang sinusukli nito sa kanya, rinig niya ang pagbilis ng pintig ng puso ni Helen.

Dahan-dahan siyang kumalas ng pagkayakap dito. Hinawakan sa magkabilang balikat ito. 

“Sagutin mo ako, Helen. Nakikiusap ako sa iyo, anak ba natin si Luigen?”

Tumango ito sa kanya habang may luhang dumadaloy sa  magkabilang pisngi nito. “A-akala ko hindi mo mapapansin ang tungkol sa kanya.”

“Nararamdaman ng puso ko mula n’on nabanggit mo ang tungkol sa kanya. Kaya nga hindi ko na pinalampas kanina na sumama sa iyo. Bigla na lamang ako nakadama ng excitement na hindi ko alam kung bakit.”

“Totoo ba na may meeting kayo kanina o umalis ka dahil kay Luigen?”

“Totoong may meeting ako.” Pinanindigan na niya ang pagsisinungalin. Ayaw niya ipaalam kahit kanino na may malubha siyang sakit.

“Tinatanong nga n’ya kung ikaw raw ba ang papa niya, nahanap ko na raw ba ang ama niya.” Ani Helen na walang patid sa pag-iyak.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin noon? Bakit hindi na kita nahagilap sa unibersidad na pinapasukan natin?” pinaupo niya ito sa kanyang kama.

“Sa hirap ng buhay naming magkapatid na kasama ang hayup na asawa ni inay ay maraming pangyayari ang kailangan naming takasan. Pinagkaloob ko sa iyo ang pagkababae ko noon dahil sa tiyuhin ko. Ilang beses na niya ako pinagtankaan na gahasain, kaya naisip ko na bago pa siya magtagumpay ay maipagkaloob ko ng buo ang sarili ko sa lalaking tinitibok ng puso ko.” Pagsisiwalat nito sa mga naganap noo.

“You mean, may damdamin ka na noon para sa akin?” natutuwang tanong niya.

“Mahal na mahal kita noon at hanggang ngayon. Tinanggap ko ang alok mo na ito sa akin para samantalahin ang pagkakataon matikman man lang ang saglit ang kaligayahan na kasama ka.”

“Bakit hindi mo ako hinanap noon? Bakit hindi mo kagad sinabi sa akin na may anak tayo?” muli niyang tanong.

Hindi na niya naiitindihan ang nasa kanyang kalooban. Bigla siya natatakot na mawala, natatakot siya na may masasaktan siyang dalawang tao na alam niyang minamahal siya. Si Helen at si Luigen, ang kanyang anak.

“Sa palagay mo ba, paniniwalaan mo ako kapag sinabi ko na may anak tayo? Hindi mo nga ako natatandaan kung hindi pa ako nagpakilala sa iyo.”

“Oh, I’m sorry! Hinanap kita kinaumagahan at pinagtanong pa kita sa mga kaibigan ko noon pero hindi nila maalala ang pangalan mo.”

Niyakap niya muli ng mahigpit ang babae, ito nga marahil ang regalo sa kanya ng Panginoon bago man lang siya kunin ng nasa itaas.

Kinabukasan, sinundo nila si Luigen at ang kapatid ni Helen. Gusto niyang mabuo ang pamilya niya kahit sa kunting panahon na ilalagi niya sa mundo.

“Diyos ko, maraming salamat sa lahat ng pinagkaloob mo sa akin. Lalo na sa pinagtagpo mo kami ng aking mag-ina. Maraming salamat kahit na kapirasong langit lang ang ipapakaloob mo sa akin ay napakalawak na kaligayahan na para sa akin.” Usal niyang dalangin habang nakatitig sa kanyang mag-ina na umaakyat sa pangalawang palapag ng bahay.

“Papa Luigi, totoo po ba na dito na rin ako titira o uuwi rin kami mamaya ni Tita Mayet?” si Luigen nasa unang baitang ng hagdan sa itaas.

Umakyat siya at nilapitan ito. “Pwede na papa na lang at wala na ang Luigi?”

“Gustong-gusto ko po `yon, Papa!” sabay yakap sa kanyang beywang.

Ginulo niya ang buhok ng bata saka niyakap. Bigla siyang nasabik na maging ama, iparamdam dito ang pagiging ama niya kay Luigen.

MASAYANG-MASAYA si Helen, nagkaroon na rin ng katuparan ang kanyang mga pinapangarap noon na hindi niya akalain ay magkakatotoo.

“Anak, magpapakabait ka lagi at `wag kang magiging malikot, ha.” Paalala niya sa kanyang anak.

“Opo, Mama. Tinupad niyo po talaga ang pangako n’yo na hahanapin si Papa.” Masayang-masaya rin si Luigen na yumakap sa kanya.

“Siyempre kasi tinulungan mo akong manalangin.” Aniya na pinisil ang ilong ng bata. 

“Kamukha mo talaga ang Papa mo.”

“Tama nga po kayo mama na carbon copy kami ni Papa.”

“Ehem! Ako yata ang pinag-uusapan niyong mag-ina, ah?” biglang sulpot na wika ni Luigin.

Tumakbong lumapit si Luigen sa ama at nagmano ito saka yumakap. Kinarga naman ito ni Luigi, itinaas sa eri at binababa.

“Mabigat ako, Papa.” Tumatawang sabi ng bata.

“Malakas naman ako, kaya pa kita buhatin.” Si Luigi na pinisil sa ilong ang bata.

“Luigen, pagod ang papa mo. Tapusin mo na muna ang assignment  mo then kakain na tayo maya-maya.”

Inakbayan siya ni Luigi at isinama sa silid nito. “Gusto ko mailagay sa pangalan ko si Luigen.”

Nakaawang ang kanyang bibig sa sinabi nito. Hindi pa pala niya nasabi kay Luigi na ang apelyido ng bata ay nakapangalan mismo rito.

“Papayag ka ba na palitan ang pangalan ni Luigen? Kung kinakailangan ang marriage certificate para lang mapalitan ang apelyido n’ya, magpapakasal tayo agad.”

“Luigi, hindi mo na kailangan na pakasalan ako para mapalitan lang ang pangalan ni Luigen. Sa pangalan mo talaga naka-register ang family name ni Luigen.” Sabi niya rito na tila hindi naman makapaniwala sa narinig mulasa kanya.

“T-talaga? Thank you, Helen.”

Napansin ni Helen ang sobrang pag-aasikaso sa kanila ni Luigi, lahat ng  kanilang pangangailangan ay binibigay nito. Tinutulungan din nito ang kanyang kapatid sa pag-aaral.

Lagi sila pinapasyal ni Luigi, kasama ang kanilang anak. Pakiramdam niya ay asawa na niya ito dahil sa buo silang  magpamilya. Madalas silang sinasama sa mall para mag-shopping, manood ng sine, o minsan ay sa park.

Sa loob-loob ni Helen, halos hindi mapapalitan ng anuman bagay ang nararamdaman niya kay Luigi, minamahal pa niya ito lalo.

Valentine’s day, niyaya siyang lumabas na sila lang dalawa. Dinala siya nito sa isang sikat na hotel at d’on nag-dinner.

“Happy valentine…” bati sa kanya ni Luigi sabay abot ng isang maliit na box.

Ngumiti siya, kinuha ang binigay nitong regalo at binuksan. At gan’on na lamang ang kanyang pagkamangha nang bumungad sa kanya ang isang white gold na may diamond stone.

“Para sa akin ito?” hindi makapaniwalang tanong niya.

“Mapapasaiyo `yan kapag pumayag kang magpakasal sa akin.”

‘Kasal? Nagbibiro ka ba? Isang taon lang ang kontrata ko sa iyo, ha. At kung dahil lang kay Luigen kaya mo ko papakasalan, hindi na kinakailangan.”

Umiling ito. “Paano kung pang-lifetime ang kontrata na gusto ko at paano kung napamahal ka na sa akin? Papayag ka na ba?”

Napatitig siya sa mukha ng lalaki nasa harapan niya. Seryoso ba ito sa alok nitong kasal? Ito na ba ang kaligayahan na ipapakaloob sa kanya ng nasa itaas.

 “Lifetime? Puwede ba na pang-forever na lang…” namamasa-masa ang kanyang mga matang sambit niya.

“Hanggang pang lifetime lang ang kaya ko maibigay at isa pa walang forever. Kapirasong langit lang ang binigay sa atin ng Dakilang Lumikha. Ang foverer ay iyong makakapiling natin Siya.” Sagot ni Luigi na isinuot sa kanyang daliri ang diamond ring.

“Alam ko naman iyon, siyempre magiging forever na magkasama pa rin tayo dahil kahit nasa kabilang buhay na tayo. Ikaw at ikaw pa rin ang pipilin ko.” Tumayo siya at niyakap ito. Wala siyang pakialam sa ibang tao nasa loob nakatingin sa kanila. Ang mahalaga ay nakamit na niya ang tunay na kaligayahan kasama ang lalaking kanyang iniibig sa mahabang panahon.

Lumipas ang ilang araw ay nakasal na rin silang dalawa. Bukod sa kalagayan sexual, mahal na mahal nila ang isa’t isa at masaya sila kasama ang kanilang anak.

Lalo pang naging malambing sa kanya si Luigi sa kanya at mapagmahal sa anak nila na si Luigen. Sinusuklian naman niya ang lahat ng pinaparamdam na pagmamahal sa kanya ng asawa. Pero habang patuloy na gumugulong ang araw ay napapansin ni Helen ang pangangayat ni Luigi at nalalalim din ang mga mata nito.

Isang gabi ay bigla na lamang siya iniwan sa ere sa kalagitnaan ng kanilang pagniniig, tumakbo ito sa silid na dating ginagamit niya at nag-lock ng pinto.

Sinundan niya ang asawa, narinig niya mula sa loob ng kuwarto ang hiyaw nito. Dinig na dinig niya ang hirap na hirap na boses ni Luigi. Mabilis siyang kumatok sa pinto at tinawag ang asawa para pagbuksan siya ng pinto subalit patuloy pa rin ito sa paghiyaw.

“Mayetttt, tulungan mo ako…” malakas na tawag niya sa kanyang kapatid para humingi ng saklolo nang hindi pa rin binubuksan nito ang pinto. Nakalimutan niya na wala pala ang kanyang kapatid, sa dorm ng unibersidad na nito tumutuloy.

Sobra-sobra ang pag-alala niya sa asawa. Maya-maya pa ay bumukas ang pinto at sinabi nito sa kanya na okay lang ito. Ngunit hindi pa rin nawawala ang kanyang pangamba kaya sinabihan niya ito na magpa-check up. Yakap lamang ang tugon nito sa kanya, yakap na mas lalong nakapagbigay takot sa kanyang dibdib.

“Matulog na tayo, at gusto ko tabi natin si Luigen.” Anito na hinila siya patungo sa silid ng kanilang anak.

Pagpasok nila sa loob ng silid ng bata ay gising pa ito at umiiyak. “Anak, bakit ka umiiyak?”

“Oo nga, anak. May masakit ba sa iyo?” nag-alalang tanong din ni Luigi.

“Nanaginip po kasi ako, ang sama!” nanginginig na yumakap sa ama nito. “Iiwan mo ba kami, Papa? Huwag n’yo po kami iwan ni Mama, please.”

Napatingin siya kay Luigi, tumutulo na pala ang luha nito. Ang takot sa kanyang dibdib naramdaman kanina ay muling sumibol naman.

“Tandaan n’yo, mahal na mahal ko kayo. Magpasalamat tayo sa Diyos dahil binigyan niya tayo ng pagkakataon na ganito, ang magkasama-sama.” Basag na boses na wika nito.

“Luigi?” nanginginig ang katawan na nakiyakap siya sa kanyang mag-ama.

Makalipas ang araw ay  patuloy niyang naririnig ang mga hiyaw ng asawa niya na bigla rin tumitigil kapag nilalapitan ito.

Isang araw habang naghahanda ng hapunan para sa kanyang mag-ama ay tumakbong lumapit si Luigen sa kanya at umiiyak. Tinuturo ang direksyon ng silid nilang mag-asawa, kumaripas siya ng takbo para puntahan ito pero wala na itong buhay.

Walang patid ng pagtulo ng luha ni Helen nang nalaman niya ang ikinamatay ni Luigi, tumor sa baga.

Makalipas ang ilang araw pagkatapos ng libing ni Luigi, binasa niya ang liham na iniwan nito na inabot mismo ng abodago ni Luigi. Nakasaad sa sulat kung gaano siya kamahal nito at ang kanilang anak. Nagpapasalamat  ito sa muli nilang pagtagpo at sa maikling panahon na naging ama ito kay Luigi. At humihingi ito ng kapatawaran sa hindi pagsabi ng tunay nitong karamdaman sa dahilan ay ayaw nito na mag-alala silang mag-ina. Ituring na lamang daw na isang magandang panaginip na nagkasama-sama silang tatlo.

Lahat ng ari-arian ni Luigi ay sa kanilang mag-ina naiwan. Napaluha siya, masakit na nawala ito kagad sa kanilang mag-ina. Bigla niya naitanong sa Diyos kung bakit kakarampot na kaligayahan lamang ang pinagkaloob sa kanya.

“Mama, sabi po ni Papa noon sa akin. Aalagaan daw natin ang isa’t isa, at maging masaya dahil hindi po natin alam kung hanggang saan ang buhay natin. Sabi pa ni Papa, kapirasong langit lang daw po ang binibigay sa atin dito sa ibabaw ng lupa para matutong maging masaya at magmahal.” Wika ng anak niya na hinahaplos ang kanyang pisngi.

Tigalgal napatingin siya sa anak, tila si Luigi ito kung magsalita ito. Tama nga ito, tulad ng sinabi ng kanyang asawa. Walang forever sa mundo, hanggang pang-lifetime lang dahil sa kapirasong langit na pinagkaloob ng Diyos sa bawat nilalang sa mundo.

Mula n’on ay namuhay silang tahimik at masaya ng kanyang anak kasama ang nag-iisa niyang kapatid.  Panandalian man lang nila nakasama si Luigi ay pang habang buhay na kaligayahan naman ang pinaramdam sa kanya.

***W A K A S***