TEASER:
Walang nakakaalam ng mga manyayari sa ating buhay dito sa mundong ibabaw. May mga nais pa tayong gawin pero minsan iba ang nais ng tadhana para sa atin. Puno ng pangarap sa buhay si Elena pero sa isang iglap ito ay nawala at naglaho na parang bula. Lahat iyon ay sinira ng isang tao lang, si Reyman.
Ano ang buhay niya sa lalaking pilit siyang kinuha? Sa mga pasubok na darating, may masasandalan kaya siya?
CHAPTER 1
NAMULAT sa isang buhay kung saan ay nakakakain sila ng tatlong beses isang araw ay sapat na. Kahit na minsan ay tuyó lang ang ulam basta magkakasama sa mesa ang buong pamilya ay masaya na.
"Mama, okay lang po ba kayo?" tanong ng pitong taong gulang na si Elena Marie o mas kilala sa tawag na 'Em'.
"Okay lang ako anak, ikaw bakit hindi kapa kumakain?" tanong ni Aling Ponciana, ang ina ng tahanang iyon.
"Busog na po ako ma, ibigay nalang po ninyo sa mga kapatid ko ang para sa akin." wika ng bata.
"Naku, ano ba ang kinain mo at bakit nabusog ka? Huwag mong sabihin na humingi kana naman ng kamote doon kina Janalyn." sambit ni Ponciana sa anak.
Si Janalyn ay kababata na ni Elena, sabay na silang lumaki at naging malapit na magkaibigan ang dalawa. Minsan ay doon pa nga nakikikain ang bata dahil nag-iisang anak lang ang kaibigan kaya mas maalwan ang buhay ng pamilya nito.
"Ah, eh, kasi po inay binigyan niya ako kaya kumain nalang ako, hindi ba ang sabi ninyo masama ang tumangi sa grasya." katwiran ng bata.
"Naku, ikaw talagang bata ka. Mahiya ka naman at baka kung ano ang isipin ng tao na lagi ka nalang naroroon. Sabihin pa nila hindi ka napapakain dito kaya doon kana sumisimple." usal ng ina niya.
"Hayaan mo na ang mga tao ma, ganyan namam sila eh! Lagi nila tayong binabantayan sa lahat ng mga galaw natin." tugon ni Elena.
Mahirap lang sila pero kuntento na siya sa kanilang buhay. Pangarap niya ang makapagtapos upang maiahon sa hirap ang pamilya.
"Anak mag-absent ka muna pwede? Ikaw ang magbantay ng mga kapatid mo at nakikiani lang kami sa kabilang baranggay." usal ng ina niya.
"Sige ma pero bukas hindi na pwede ka kasi may exam kami." tugon ng bata.
"Okay, sige salamat ha." tanging usal ni Ponciana.
Umalis ang mag-asawa at silang magkakapatid ang naiwan. Si Elena ang nag-asikaso sa tatlo, siya ang nagluto para sa pagkain nila.
"El, bakit hindi ka pumasok kanina?" bungad ni Janalyn sa kanya.
"Ay palaka." gulat na usal ni Elena.
"Ano ka ba Jana, papatayin mo ba ako sa gulat." dagdag nito.
"Sorry, hindi ko sinasadya. Tatanong ko lang sana kung bakit hindi ka pumasok eh." saad ni Janalyn.
"Ah, iyon ba. Ako kasi ang nagbantay sa mga kapatid ko eh. Naki ani sina mama sa kabilang barangay." tugon ni Elena.
"Ah, bukas pumasok ka ha kasi may exam tayo." usal ni Janalyn.
"Oo naman, nagrereview nga ako ngayon eh." tugon ni Elena.
Inilapag ni Janalyn ang bag at may kinuha ito na plastic doon. Iniabot niya ito sa kaibigan.
"Oh, para sa iyo." usal nito.
"Ano ito?" tanong naman ni Elena.
"Pagkain iyan." sagot ng bata at tumalikod tsaka umalis.
Binuksan ni Elena ang plastic at ang laman noon ay limang noodles at de lata. Napangiti siya, sobrang swerte nito at may kaibigan siyang tulad ni Janalyn. Kinaumagahan ay maagang nagising ang bata. Gumayak ito upang pumasok sa paaralan.
"El, tara na." sigaw ni Janalyn sa kanya.
Dumaan talaga ito sa bahay nila upang sabay silang pumasok. Agad na lumabas ang bata at hawak kamay nilang tinahak ang daan papasok.
"Ang hirap ng exam natin kanina." usal ng kababata ni Elena.
"Hindi naman, madali nga lang eh." tanging tugon ng bata.
Sabay rin silang umuwi, unang nakarating si Elena dahil malapit lang ang bahay nila.
"Lapag ko lang ito ha tapos ihahatid kita sa inyo hintayin mo ako." tugon ni Elena.
"Sige, bilisan mo lang ha." saad ni Janalyn.
Pagpasok ay agad na inilapag ni Elena ang dalang bag. Nadatnan niya ang ina na pinapakain ang tatlong kapatid.
"Kumain kana dito anak." usal ni Ponciana.
"Mamaya na ma, ihahatid ko po muna si Janalyn." magalang na sagot niya.
"Sigr bilisan mo lang ha." turan ng ina niya.
Tango lang ang sagot ni Elena at tumakbo na ito palabas. Naroroon pa ang kaibigan niya at naghihintay.
"Tara na." yaya niya.
Nagkwentohan sila habang naglalakad at masaya nilang narating ang bahay ni Janalyn. Pumasok sila sa loob at naupo muna siya sa upuan.
"Dito ka muna ha, magbibihis lang ako." wika ni Janalyn sa kanya.
"Sige, bilisan mo lang ha." sagot ni Elena.
Binuksan muna ni Janalyn ang T.V. tsaka umakyat sa taas at doon nagbihis. Nanood siyang mag-isa hanggang sa naka balik ang kaibigan.
"Dito kana kumain El, samahan mo ako." sambit ng kaibigan niya.
"Naku nakakahiya naman Jana." tugon ni Elena.
"Huwag kana mahiya at ako lang ang mag-isa dito mamaya kaunti pa uuwi sina mama at papa." usal ni Janalyn.
Tumayo ito at nagtungo sa kusina pagbalik ay may dala na itong malaking plato na may kanin at ulam. Naupo ito sa tabi ni Elena at inilapag ang plato.
"Halika na at saluhan ako marami ito." usal ni Janalyn.
"Sige na nga." tugon ni Elena.
Masayang nagkasalo ang dalawa sa platong iyon. Pagkatapos ay sabay rin silang nagligpit.
"Paano iyan Jana uwi na ako ha." paalam niya.
"Sige, ingat sa daan ha." bilin ng kanyang kaibigan.
Lumabas ang resulta ng exam at mataas ang nakuha ng dalawa. Parehas sila na masaya, ito ang huling taon nila sa Elementarya.
"Congrads, gagraduate na tayo Jana." usal ni Elena.
"Oo nga eh, sa wakas natapos na natin ang pitong taon, isang malaking achievements rin ito." turan naman ni Janalyn.
Sa araw nang pagtatapos ay masaya ang lahat. Natapos ang pagsusunog nila ng kilay at ngayon panibangong pakikipagsapalaran na naman ang gagawin nila. Isang simpling handaan ang inihanda sa bahay ni Janalyn.
"Punta ka mamaya doon El ha, hihintayin kita." bilin sa kanya ng bata.
"Oo magpapaalam lang ako Jana." tugon niya.
Nakapagtapos rin siya pero kahit canton ay walang handa. Kapod kasi ang ina at ama niya. Pero, para sa kanya okay lang iyon ang mahalaga nakapagtapos siya.
"Masaya ako anak at sa unang pagkakataon ay may nakapagtapos sa pamilya natin. Ikaw iyon anak at proud kami sa iyo." madamdaming usal ni Ponciana.
"Oo nga anak, ang galing mo." sambit ng ama niya.
"Salamat po mama, papa, para po sa inyo ang mga narating ko." sagot naman ni Elena.
"Pasensya na kung wala man lang tayong handa anak ha." sambit ng ina niya.
"Okay lang po inay ang mahalaga po ay magkakasama tayo." naluluhang sagot ni Elena.
Niyakap siya ng ama at ina, mas lalo siyang naluha. Nais man niyang tulungan ang mga ito pero wala pa siyang magagawa.
"Pangako ma, pa, pagbubutihin ko pa po ang pag-aaral ko." saad niya.
"Alam namin iyan anak." sagot ni Ponciana.
Pinunas ang mga luha at ngumiti ang bata. Naalala kasi niya ang kaibigan at siguradong naghihintay ito.
"Ma, pa punta lang po ako kina Janalyn ha." paalam niya.
"Naku anak maraming tao doon, alam mo namang may handaan sila eh." usal ng ina nito.
"Inimbita po kasi niya ako ma, hindi pwedeng hindi ako pumunta kasi nag OO na ako sa kanya kanina." katwiran ni Elena.
"Sige basta huwag ka magpagabi doon ha." bilin ng kanyang ina.
"Opo." magalang na sagot nito.
Umalis ang bata papunta doon. Malayo palang ay nakita na niya ang kaibigan at tila nag-aabang ito sa labas.
"Jana,...." tawag niya sabay kaway.
Gumanti rin ng kaway ang batang babae at kay lapad ng ngiti. Agad siyang sinalubong nito.
"Akala ko hindi kana darating eh." wika ni Janalyn.
"Ayaw ko magtampo ka no kaya pumunta ako." sagot ng bata.
Agad silang pumasok sa loob at doon ay pinakain siya ng kaibigan. Marami ang naging handa kaya talagang nabusog ang bata.
"Busog kana ba?" tanong ng kaibigan niya.
"Halata ba?" naka ngiting usal ni Elena.
"Mabuti, mamaya padadalhan kita ng iuuwi mo." bulong ni Janalyn.
Bago umuwi ay talagang pinadalhan siya ng kaibigan kaya masayang nasalo-salo ang kanyang pamilya. Lihim lang siyang naka masid pero nagagalak siyang makita na ang gana kumain ng mga kapatid.
"Ang sarap nito ate." wika ni Ruben.
"Oo nga ito ring bijon, ang sarap." singgit naman ni Josie.
"Oo ate tsalap daya mo, dami-dami na ato tain." bulol na wika rin ni Yuyon.
Nais niyang maluha dahil sa awa pero isang matamis na ngiti ang kanyang ibinigay. Tapos at humarap siya sa tatlo.
"Mag-aaral si Ate tapos pag graduate ko maghahanap ako ng trabaho, tapos lagi na kayong kakain niya." turan ni Elena.
"Wow! talaga ate." namimilog ang mga mata na wika ng mga kapatid niya.
"Oo." saad nito.
Nagsimula ang pasukan sa secondarya at nakapag-aral siya. Kasabay parin niya si Janalyn pero magkaiba sila ng section.
"Hi." bati ng isang boses lalaki sa kanya.
Napalingon ang babae, doon niya nasilayan ang mukha ng isang lalaki. Nasa likuran niya ito at naka ngiti, ngiti na sino mang babae ay hindi makakatangi.
"Ako ba?" tanong niya sabay turo sa sarili.
"Yes, ikaw nga, can i know your name?" baritong boses nito.
"Sorry i don't talked to strangers." sagot ni Elena at tumalikod.
Naka ilang hakbang siya ng muling nagsalita ang lalaki.
"Huwag kang magpakipot pa, hindi na iyan uso." usal nito.
"Ang ganda mo pa naman sana kaso parang mali yata ang pagkatingin ko. Akala ko kasi nice ka." dagdag pa nito.
Humarap si Elena, nakataas ang dalawang kilay at doon niya nakita ang lalaking naka ngisi. Gwapo sana ito pero sobrang taas ng hangin sa ulo, iyon ang isa sa mga dahilan kung bakit ayaw niya sa mga ito.
"Ang lakas naman ng kompyansa mo sa sarili, ang taas sige ka baka liparin ka niyan." usal nito.
"Ikaw naman pangit na maarte pa, hindi bagay." naka ngising usal ng lalaki.
Sa inis ng babae ay sinipa nito sa tuhod ang kaharap kaya namilipit sa sakit. Hindi pa nakuntento ay kanya itong pinadapun ng sampal sa magkabilaang pisngi.
"Walang modo." asik niya.
Tumalikod ang babae tsaka naglakad upang hanapin ang magiging silid. Nakita niya ito, pumasok siya at naghanap ng magiging pwesto. Sa harap ang kanyang magiging upuan.
"May first day kaya dapat good vibes." usal nito.
Kampanting naupo ang babae hanggang sa may tumabi sa kanya kaya napaangat ang kanyang mukha. Isang pamilyar na mukha ang sumalubong sa kanya.
"Ikaw na naman." usal ni Elena.
"Hi ganda." bati ng lalaki sabay kaway.
Napataas ang kanang kilay ni Elena dahil doon. Ang kaharap niya ay walang pinagbago, naka ngisi parin ito.
"Yes, ako parin ito, infairness magkaklase pala tayo." saad ng extranghero sa kanya.
"Magkaklase?" may diin usal nito.
"Yes, magkaklase as in klasmates." saad nito.
"Wala akong pakialam, umalis ka sa harapan ko, tsupe." pagtataboy ni Elena.
"Nope, dito lang ako at ito ang mgagiging upuan ko." kampanting sagot nito at naupo.
Tatayo na sana ang babae pero dumating ang guro nila kay napaupo siya. Nagpakilala ang guro sa kanila at isa-isa rin silang tumayo upang magpakilala sa lahat.
"Hi, classmates, my name is Reyman Sagin, 14 of age and always at your service.." pakilala ng lalaki.
Kinilig naman ang ibang babae na kaklase nila. Paano kasi nag pacute ang lalaki sa harap at heto siya na ang kasunod. With poise na tumayo ang babae at nagpakilala sa lahat.
"Hi everyone, my name is Elena Marie Villaso, 13 years old, everyone can judge me for what they see but all i can say is 'you just see my outer personality not what's inside of me.'" tanging usal ni Em at naupo.
Pag-upo niya at may kumalabit sa kanya kaya lumingon ang babae.
"Hi, Elena." si Reyman iyon.
"Bakit?" singhan niya.
"Wala lang." tugon nito sabay kindat.
Irap lang ang sagot niya dito, natapos ang pagpapakilala kaya nagsimula na ang lesson nila. Firstday palang ay ang dami na nilang assignment. Halos lahat ng subject.
"Hi El, kamusta firstday?' tanong ni Janalyn sa kanya.
"Haist, okay naman ang daming assignment, ikaw?" balik tanong niya.
"Okau naman, tulad rin sayo." nakangiting tugon nito.
Nakita ni Reyman ang dalawa kaya lumapit ito. Hindi naman siya napansin kaya bigla nalang siyang nagsalita.
"Hi ladies." si Reyman.
"Ay palakang bangus." sambit ni Elena.
"Ano? Palakang bangus? Meron ba iyan?" tanong ni Reyman habang tawa nang tawa.
"Bwisit ka talagang lalaki ka ikaw na naman naku naka ilan kana baka gusto mong makatikim ng sipa ulit, sige pagbibigyan kita." galit na galit na wika ni Elena.
"Ops, easy lang, papangit ka niyan." saad nito sabay taas ng dalawang kamay.
Si Janalyn naman ay natahimik at ang mga mata ay nakatitig lang sa lalaki. Si Elena ay namumula ang mukha sa sobrang galit.
CHAPTER 2
NAKITA ni Elena ang kaibigan na tulala, ni hindi man lang ito kumurap sa pagtitig kay Reyman. Ang lalaki naman ay naka ngisi lang sa harapan nila. Kumindat ito sa kababata niya kaya namula si Janalyn.
"Jana...." sigaw ni Elena.
Pero tila walang narinig ang kanyang kaibigan at para pa itong kamatis na hinog. Pero ang isipan ay hindi niya alam kung saan.
"Tingnan mo ang kaibigan mo oh, parang nasaniban." usal ni Reyman.
Nakangiti parin ito at ewan niya tuwing sumusulyap siya ay naka ngisi parin ang lalaki. Hindi niya alam kung bakit naiinis siya dito, basta ayaw niya ang ngiting iyon.
"Jana, Jana." tawag nito sa kaibigan sabay yugyog.
Pero wala paring tugon mula dito, nakita niyang naka ngiti lang si Janalyn.
"Ay naku naka kita lang ng gwapo nawala na sa sarili." si Reyman.
"Ikaw na bwisit ka, lumayas ka dito at baka mamaya hindi lang tuhod mo ang masipa ko. Alisss...." singhal niya.
"Bakit wala naman akong ginawa ah." katwiran ni Emman.
Emman ang palayaw ng lalaki sa mga nakakakilala dito. Maraming babae ang nahuhumaling dito pero para sa kanya ayaw niya ang ganong tipo.
"Anghel sa lupa." usal ni Janalyn.
Nagpacute pa talaga ito sa lalaki kaya nainis si Elena.
"Ouch, ang sakit naman." daing nito.
Binatukan kasi niya ang kababata kaya ayon tumunog ang ulo. Mabuti at nagising ito kung hindi baka sampal na ang gawin niya.
"Bakit mo ako binatukan?" tanong ni Janalyn sa kanya.
"Para gisingin ka." usal ni Elena.
"Ang gwapo kasi ng lalaki na iyon, teka, kilala mo ba siya?" tanong nito sa kanya.
"Hindi, at kung ako sa iyo huwag mo ng alamin ang pagkatao noon." turan niya.
"El, naman eh, ano ang pangalan noon? Taga saan? Ilang taon?" sunod-sunod na tanong sa kanya.
"Ay naku ewan sa iyo, tara na nga uwi na tayo." wika ni Elena at nauna maglakad.
"Oi, sandali lang naman hintayin mo ako." sigaw ni Janalyn.
Ganon na lagi ang naging araw niya, hindi man sila magkaklase ay sabay na umuuwi ang dalawa. Noong una ay todo ang paghanga ng kaibigan niya kay Reyman pero katagalan ay nawala ito lalo na noong malaman ni Janalyn kung gaano ito ka angas.
"Gwapo lang siya pero pagdating sa ugali walang-wala ito sa crush ko." usal ni Janalyn.
"Ay, sinabi mo pa girl." sagot ng dalaga.
"Sayang ang lahi niya kung iyan lang ang ugaling meron siya." dagdag ng kaibigan niya.
"Correct." sambit niya.
Sa pagdaan ng taon heto at nasa ikatlong taon na sila. Isang taon nalang at magtatapos na sa secondarya, magkaklase na rin sila ni Janalyn.
"One more years to go at magtatapos na tayo girl." usal ni Elena.
"Oo nga girl, kaunting tiis nalang ang kailangan natin." tugon ni Janalyn.
Kasalukuyang nasa ilalim sila ng puno ng mangga malapit sa bahay ni Elena. Doon ay nakaupo ang dalawa, iyon ang naging tambayan nila, minsan ay laruan pa.
"Pwede ba kitang ligawan?" usal ni Reyman sa harapan niya.
"Ako liligawan mo? In your dreams." usal nito.
"In your dreams ka jan, hindi ako nagbibiro liligawan kita." tugon mula sa binata.
"Hindi ikaw ang gusto ko at kung maaari ay ayaw ko sa iyo kaya tigil-tigilan mo ako ha." sagot niya.
"Hindi ako nagbibiro liligawan talaga kita maghintay ka lang." sagot ng lalaki.
"Ngayon palang wala ka ng aasahan mula sa akin, hindi kita gusto kaya tigilan mo ako." baling nito.
Umalis ang binata sa harap niya pero kumpyansa ito sa sarili. Wala naman sa bukabularyo ni Elena na patulan ito. Pero sa pagdaan nang araw ay nagulat siya.
"Para sa iyo." salubong ni Reyman sa kanya.
May bitbit ito na pumpon ng bulaklak. Daisy na kulay puti at may hawak pa itong biscuit. Iniaabot sa kanya pero dedma lang ang babae at nilagpasan ang binata.
"Ayaw mo ba ito? Ano ang gusto mo sabihin mo lang at ibibigay ko." lantiya ng binata.
Nakuha nila ang atensyon sa buong school kaya mas lalong nainspire ang binata. Ngumiti ito at humarap sa lahat.
"Elena, handa akong kunin ang mga butuin sa langit o kaya ang buwan, mapansin mo lang. Mahal kita kaya sana maniwala ka, handa akong languyin ang karagatan at sisirin ang kanyang kailaliman. Kung gusto mong puntahan ko ang araw para magliwanag ang mundo at hindi na gumabi pa gagawin ko makasama lang kita." dagdag pa nito.
"Sige puntahan mo ang araw at doon tumira para matupok na iyang kayabangang meron ka, lubayan mo ako hindi kita gusto." supalpal ng babae.
Hiyawan ang mga naroroon, iyon ang unang pagkakataon na may sumupalpal sa lalaki. At siya ang nakagawa noon, hindi kasi siya tulad ng ibang babae na kindat palang ay bumigay na.
"Pero aminin mo kinilig ka." laman ng kanyang isipan.
"Oo naman pero ayaw ko sa lalaki na tulad niya." sagot ng kabila.
"Asus! kahit papaano parin nakaramdam ka ng kilig no." sagot ng isang side.
"Oo na pero ayaw ko parin." sagot ng kabila.
Laging ganon ang araw ni Elena, anjan si Reyman para suyuin siya. Pero wala talagang gusto ang babae sa kanya kaya lagi itong supalpal.
"Tigilan mo ako at nagsasayang ka lang ng araw. Mag-aral ka muna bago mo ako ligawan, bumalik ka nalang kung may trabaho kana at baka sakaling sagutin na kita." usal nito.
"Bakit ba ayaw mo maniwala sa akin na mahal kita? Alam mo bang sa iyo lang ako nagkaganito!" turan ni Reyman.
"Hoy! Reyman huwag mo ako igaya sa ibang babae na nakakasalamuha mo. Ibahin mo ako dahil hindi ako tulad nila na isang ngiti mo lang at kindat ay bibigay na. Unang-una ayaw ko sa ngiti mo na iyan, pangalawa, ayaw ko sa ugali na meron ka at panghuli, hindi kita type, hindi kita gusto, naiintindihan mo." singhal ni Elena sa binata.
"Sige babalik ako sa araw na may trabaho na ako tandaan mo iyan." usal ng lalaki.
Naiwan siyang tigagal at ang ibang estudyante naman ay nagbubulungan. Umalis ang lalaki at simula noon ay hindi na bumalik. Naging maayos ang buhay ng dalaga dahil wala na ang binata na gumugulo sa kanya.
"Kamusta kana girl?" tanong ni Janalyn.
"Okay lang ikaw?" balik tanong niya.
"Okay naman, malapit na matapos ang pasukan no." turan ni Jana.
"Oo nga dalawang buwan nalang matatapos na, tapos next year, wow graduate na tayo." saad ng kaibigan niya.
Pagdating ng lunes nagulat ang dalaga dahil may natanggap ito na bulaklak, hindi lang basta bulaklak kundi isang bouquet. Sa unang pangkakataon ay nakatanggap siya ng ganon.
"Ang bango naman." usal niya.
Inaamoy-amoy pa niya ito dahil talagang sariwa pa at ang bango. Natuwa siya pero doon ang pagtataka kung sino ang nagbigay. Hanggang sa may nagsalita mula sa kanyang likod.
"Nagustohan mo ba?" baritong boses nito.
Parang slow motion ang paglingon ni Elena. Isang pamilyar na pigura ang kanyang nakita.
"Rey-Reyman..." nautal na wika nito.
Isang bagong Reyman ang kanyang nakita. Naka jeans ito at polo tapos ay naka tennis at coat. Kay gwapo niya sa ganong suot.
Teka! Gwapo sa kanya, No! hindi siya pwedeng humanga rito. Kailangan muna niyang mag-aral sa ngayon.
"Pwede na ba kitang ligawan ngayon?" tanong sa kanya nito.
"Ha!" tanging sambit ni Elena.
"Hindi ba ang sabi mo bumalik nalang ako pag may trabaho na ako. Ngayon narito na kasi meron na kaya pwede na kitang ligawan." usal ni Reyman.
Heto at naka ngiti parin ang lalaki, ang mga mata nito ay parang mga bituin na nagniningning sa kalangitan tuwing gabi. Ang ngiti nito ay nakakalusaw tulad ng malamig na yelo.
"Hindi, nag-aaral pa ako kaya hindi pwede." sagot niya.
"Pero hindi ba iyan ang sabi mo kaya nga bumalik ako eh." sagot naman ng lalaki.
"At naniwala ka naman, isa ka palang uto-uto eh." sagot ni Elena.
Pero tila walang pakialam ang binata at talagang seryoso ito. Patuloy na niligawan ni Reyman ang dalaga, araw-araw itong nagbibigay ng bulaklak at kung ano-ano.
"Sasagutin mo na ba ako?" naka ngiting tanong niya.
"Hindi, at hinding-hindi mangyayari iyon." asik niya.
"Hindi ako titigil hangga't hindi ka nagiging akin." turan ng binata.
Tila kinilabutan si Elena sa narinig niya. Nanuot ito hanggang sa kalamnan ng dalaga. Ewan ba niya pero parang umiba ang ugaling ni Reyman ngayon.
"Anak kamusta ang pag-aaral mo?" tanong ni Ponciana.
"Okay naman po ma, isang taon nalang at matatatapos ko na." sagot niya.
"Mabuti naman at malapit na tayong makaraos." sambit ni Ponciana.
"Balak ko pa po sana na maka pag kolehiyo ma para mas magandang trabaho ang mahanap ko." wika nito.
"Baka hindi na namin kayanin ng papa mo anak, ang dalawa mong kapatid nag-aaral rin kasi." sambit ng kanyang ina.
"Mag-woworking po ako ma para makatapos ako." sagot niya.
"Pero anak hindi namin maipapangako ng ama mo na kaya namin." sambit ni Ponciana sa anak.
"Okay lang ma, basta gusto ko makapatapos." katwiran niya.
Iyon ang tanging pangarap ni Elena ang mairaos ang pamilya at ang unang gagawin niyang hakbang ay ang makapagtapos muna para makakuha ng isang maganda, desente at marangal na trabaho.
"Hi, Elena..." bati ni Reyman.
"Anong kailangan mo?" agad na tanong nito.
"Uhm, gusto sana kita imbitahan kasi birthday ko sa makalawa." saad ng binata.
"So..." mataray na sagot niya sabay taas ng kilay.
"Gusto ko sana na dumalo ka, isama mo si Janalyn kung gusto mo o hindi kaya ako na mismo ang mag-iimbita." usal ni Reyman.
"Una, Reyman wala akong pangregalo sayo, alam mo naman na mahirap lang ako hindi ba! Panghuli, hindi ko alam kong makakadalo ako sa birthday na iyan. Depende nalang sa takbo ni panahon." sagot niya sabay talikod.
"Aasahan ko ang pagdating mo at sana huwag mo ako biguin. Ako na rin ang magsasabi kay Janalyn, punta ka ha." pahabol na salita nito sa kanya.
Nakaupo ang dalaga habang nagbabasa ng lumapit ang kaibigan nito. Ginulat pa nga siya kaya kung ano na naman ang lumabas sa kanyang bibig.
"Pupunta kaba girl?" tanong ni Janalyn sa kanya.
"Ewan lang hindi ko alam." sagot niya pero ang mga mata ay nasa aklat.
"Punta ka girl sabay tayo, pupunta daw doon si Ali eh." kinikilig na wika ni Janalyn sa kanya.
"Naku! Gusto mo lang yata makita ang lalaking iyon kaya nagyayaya ka eh." usal ng dalaga.
"Oo na, alam mo namang crush ko iyon eh." usal ng kababata niya.
Natigil sa pagbabasa si Elena at napasulyap ito sa kaibigan, nakita niya na tila nangangarap ito ng gising.
"Hoy!, ano na naman ang pinapangarap mo?" tanong niya sabay batok.
"Aray! Ang sakit ah, syempre ang papa Ali ko. Ang magkasama siya, mayakap ay mahalikan." tugon ng kanyang kaibigan.
Nagpikit-pikit pa ito ng mata sabay kagat sa pang ibabang labi at kasunod ang isang ngiti. Napailing nalang siya ang lakas talaga ng tama nitong si Janalyn sa Ali na iyon.
"Ewan lang kung makapunta ako, sa makalawa pa naman eh." turan niya.
"Kung hindi ako matuloy doon eh di ikaw nalang ang pumunta." dagdag pa niya.
Dumating ang araw na iyon at napagpasyahan ni Elena na sumama tutal ay nandoon naman ang kanyang kaibigan. Narating nila ang bahay ng binata at marami itong bisita doon.
"Salamat at dumating ka Elena." kay lawak ng ngiti ni Reyman.
Ito ang sumalubong sa kanila sa pintuan at naamoy niya ang hininga nito. Alak, naka inom ang binata kaya pala namumula ang mga mata nito.
"Pasok kayo dali." yaya sa kanya sabay hila sa kanang braso.
Narating nila ang kusina kung saan doon ay may maraming handa. Napalunok siya ng ilang beses habang naka titig sa mesa. Una niyang naalala ang mga kapatid, kung naririto lang tiyak tuwang tuwa ang mga iyon.
"Kumain na kayo, piling lang kung ano ang gusto n'yo." magiliw na wika ni Reyman sa kanila.
Ito pa ang nagkuha ng kanyang plato at baso. Nilagyan ng pagkain tsaka iniabot sa kanya.
"Sa-salamat...." tanging naisagot niya.
Pagkatapos kumain ay niyaya sila ng lalaki na makipag-inumam kaya nakisabay narin siya. Naka ilang tagay palang ito pero nakaramdam na siya ng pagkahilo.
"A-ayaw ko-ko na." tanging usal niya.
Umiikot na kasi ang kanyang paningin at hindi na niya kayang tumayo. Iyon ang unang pagkakataon na uminom ang dalaga.
"Isa pa, ganyan lang talaga iyan." wika ni Reyman.
"Hindi ko na kaya, umiikot na ang paningin ko." sagot niya.
"Gusto mo ba muna magpahinga?" tanong sa kanya ng binata.
"Pwede ba?" balik-tanong niya.
"Oo naman, tara na sa kwarto ko." naka ngiting saad nito sa kanya.
Inalalayan siya ni Reyman pero bago sila maka pasok ay malinaw niya narinig ang sinabi ng isang kasama nito sa binata.
"Dahan-dahan lang tol, be gentle at medyo masasaktan iyan sa una." nakatawang usal ng lalaki kay Reyman.
"Huwag ka mag-alala tol, tiyak mag-eenjoy siya sa akin mamaya." tugon naman nito.
Inakay siya papasok sa isang silid, iyon na yata ang kwarto ng lalaki. Sa amoy palang kasi ay pabango na ni Reyman ang naaamoy niya.
"Alam mo bang ang laki ng kasalanan mo sa akin." bulong nito sa kanya.
Kaya dumilat ang mata ni Elena at nakita niya ang binata sa kanyang paanan. Nakangisi ito at tila isang baliw na wala sa sarili.
"Ngayon sisingilin kita pero huwag kang mag-alala dahil magugustohan mo rin iyon." dagdag pa nito.
"Rey-man." tanging usal niya.
Pilit na iginagalaw ng dalaga ang katawan pero wala siyang lakas, nanghihina ito at hindi niya alam kung bakit. Nais rin niyang magsalita pero walang boses na lumalabas sa kanyang bibig.
"Akin kana ngayon Elena. Akin kana." tila baliw na ulas ni Reyman.
Nakapikit man ay naramdaman niya na lumapit ito sa kanya. Hanggang sa tila may humaplos sa kanyang binti kasunod noon ang mga pinong halik. Saglit iyo na nawala at heto lumipat sa kanyang mga kamay.
"Ang bango mo Elena, nakakabaliw ka." usal ng lalaki.
Patuloy ito sa paghalik sa kanya hanggang doon sa leeg niya. May naramdaman rin siyang kamay na pumatong sa taas ng kanyang dibdib at bahagyang pinisil ito.
"Paliligayahin kita ngayon Elena ha, tapos ulitin ko ng ulitin hanggAng sa magsawa ako." narinig niyang wika ng lalaki.
CHAPTER 3
"Wow! ang sarap yata ng mga ito." usal niya.
Lumantad kasi ang mapuputing dibdib ni Elena kaya tila lalo siyang naulol dito. Hinimas-himas muna niya hanggang sa hindi na kuntento at tinanggal nito ang nakararang.
"Cherries." sambit niya.
Agad itong sinipsip ng lalaki at menasahe. Tila isa itong bata na uhaw sa gatas ng ina. Dahil sa ginawa ay napaigtad ang babae na siyang ikinasiya nito.
"Masarap ba?" bulong niya sa tainga nito.
Agad rin siyang bumalik sa ginawa at ang kabilang parte na naman ang kanyang pinagpala.
"Uhmmm...." tinig mula kay Elena.
Kaya mas ginanahan pa siya at mas lalo niya itong sinipsip at minsahe. Ang isang kamay naman niya ay lumikot at hinimas ang hita ng dalaga.
"Paliligayahin kita ng sobra." usal nito at hinalikan ang babae.
Ayaw ni Elena ang ginagawa niya kaya sa paghalik nito ay ginagat ng babae ang kanyang labi.
"Urrgg..." galit na boses nito.
"Ba't lalaban kapa pala ha, puwes akin kana ngayon." dagdag pa nito.
Pinunasan niya ang dumugong labi at muling sinibsib ang dibdib ng babae. Nagwala na ito pagkatapos kagatin ni Elena. Hinubad na rin nito ang suot na palda ng babae pati ang short hanggang sa walang natira.
"Nakakalibog ka, alam mo ba! Pero dahan-dahanin ko lang para malasap kita." naka ngising usal ni Reyman.
Hinalikan niya ang babae pababa hanggang narating niya ang pakay. Ang pinakaiingatan ni Elena kung saan ay napangiti siya.
"Ang ganda buong-buo pa, pero ako rin ang sisira nito mamaya, sa ngayon lalaruin muna kita." bulong nito na tila may kausap.
Pagkatapos ay hinalikan ito ng lalaki na tila labi lang at minsan pa ay pinapasok nito ang kanyang dila sa loob upang tikman ang dagta na nagmumula dito.
"Uhmmmm, uhmmm, uhmmm," pag ungol mula sa dalaga.
Tila musika iyon sa pandinig ng binata kaya pinagbuti pa niya ang ginagawa. Pinatigas nito ang dila at inilabas-pasok sa pagkababae ni Elena.
"Uhhmmmm.... Uhmmm.." si Elena.
Tigas na tigas na rin siya kaya pumantay ito sa dalaga. Sinibsib ang dibdib at pinaghiwalay ang mga hita ng dalaga. Medyo nakabawi na rin sa lakas ang babae kaya lumaban ito.
"Huwag, huwag..." nanghihina na sambit nito.
Pilit na pinagtatabi ang dalawang hita dahil alam niyang pag nagkahiwalay ito ay tapo na siya.
"Anak ng teteng, hindi pwedeng maudlot ito." sambit ng lalaki.
Bigla niyang ibinuka ang dalawang hita ni Elena at tinukuran ito ng kanyang tuhod kasunod ang pag gapos nito sa dalawang kamay ng babae.
"Huli ka kaya huwag ka ng pumalag." naka ngiting saad niya.
Handa na itong sumugod kaya agad niya ipinasok ang sarili sa dalaga. Halos maulol siya habang papasok dito dahil sa kakaibang init at sikip.
"Uhmmmm, aahh." impit na boses ng dalaga.
Kasabay ang pag-agos ng kanyang mga luha. Namumuhi siya sa lalaking nakapatong sa kanya dahil sinira nito ang kanyang puri at pinakaiingatan. Nakapikit pa ito at talagang ninanamnam ang nangyayari.
"Akin ka lang, akin ka lang, ooohhh, ang sikip, aaahhhh, ang init, aaahhh, ang sarap Elena ang sarap." tila baliw na baliw na usal ni Reyman.
Nais lumaban ng dalaga pero wala siyang sapat na lakas. Tanging pag-iyak nalang ang kanyang nagawa. Paulit-ulit siyang pinagsamantalahan ng lalaki, halos saidin nito ang kanyang katas.
"Bakit? Bakit nangyari sa akin ito? Bakit? Ano ang nagawa kong kasalanan?" laman ng kanyang isipan.
Pagod ng katawan at pag-iyak ang nakapagpatulog sa dalaga. Nagising ito na masakit ang katawan kinabukasan. Nasa tabi parin niya ang lalaki at nakita nito ang mantsa sa kama.
"Wala, wala na." tanging naisa-usal ng dalaga.
Mahihinang hikbi nalang ang kanyang nagawa. Ang lalaki naman ay gumalaw hanggang sa.
"Ano ang nangyari dito?" tanong ng isang may edad na babae.
Kakapasok lang nito at siya ay agad nahila ang kumot dahil wala pa siyang suot. Lumuwa naman ang mata ng ginang dahil sa nakita.
"Eeeemmmmmmmaaaaannnnn...." sigaw nito na halos ikagiba ng buong kabahayan.
Dahil sa gulat ay agad napatayo ang binata. Tulad niya ay wala rin itong saplot.
"Ano ang ginawa mo at nag-uwi ka pa ng babae sa bahay? At ano ito ha!" usal ng ina niya.
Kasabay noon ang pagtaas sa mga saplot nila. Ang lalaki ay agad napatakip sa kanyang harapan. Siya naman ay lalong napasiksik sa isang tabi at patuloy lang sa pag-iyak.
"Ayosin ninyo ang inyong mga sarili at lumabas. Mag-uusap tayo kaya bilisan ninyo." may diing turan nito.
Sa mga salita palang agad niya nahulaan na ina ito ni Reyman. Pagkalabas ay tumayo siya kahit masakit ang katawan upang magbihis.
"Walang hiya kang lalaki ka, rapist." usal ni Elena habang nagbibihis.
"Nasarapan ka naman ah, pa ungol-ungol kapa nga eh." naka ngising sagot sa kanya ng lalaki.
"Wala kang kwenta kinamumuhian kita." galit na galit ang titinig nito habang nagsasalita.
Bago pa humantong kung saan ang kanilang pag-uusap ay lumabas na siya sa silid na iyon. Balak niyang umuwi na sa kanila. Lalabas na siya sa pintuan ng may nagsalita.
"Saan ka pupunta? Maupo ka muna." boses iyon ng babae.
Kaya napalingon ang dalaga sa pinanggagalingan noon. Nakita niya ang ginang at may katabi itong lalaki na medyo may edad at hawig nito si Reyman. Iyon yata ang ama ng binata na lumapastangan sa kanyang pagkatao.
"Uuwi na po ako." magalang na saad ni Elena.
"Hindi, maupo ka muna at mag-uusap tayo." wika ng ginang.
Ayaw niya nang gulo kaya umupo ito, siya ring labas ni Reyman at naupo ito sa tabi niya. Kung pwede lang lumubog sa kina uupuan nito ay kanina pa hiniling ng dalaga dahil sa klase nang titig sa kanya.
"Kailangang panagutan mo ang ginawa mo sa kanya anak." usal ng ginong.
"Pero papa, parehas naman naming ginusto iyon eh." katwiran ni Reyman.
"Kahit na, kailangan mo parinh managot." matatag na usal ng ama nito.
"Ayaw ko papa, ayaw ko makasama ang babaeng iyan." maktol ng binata.
Nakita niya ang panlilisik ng mata nang ginoo, kung nakakamatay iyon tiyak bulagta na ang binatang katabi niya. Si Reyman naman ay napayuko lang dahil doon at ang katabing ginang ay natahimik.
"Sa ayaw at gusto mo pakakasalan mo ang babaeng ito at kung hindi mo gagawin iyon, kalimutan mong may mga magulang kapa." may paninindigang turan nito.
Pinunasan niya ang dumugong labi at muling sinibsib ang dibdib ng babae. Nagwala na ito pagkatapos kagatin ni Elena. Hinubad na rin nito ang suot na palda ng babae pati ang short hanggang sa walang natira.
"Nakakalibog ka, alam mo ba! Pero dahan-dahanin ko lang para malasap kita." naka ngising usal ni Reyman.
Hinalikan niya ang babae pababa hanggang narating niya ang pakay. Ang pinakaiingatan ni Elena kung saan ay napangiti siya.
"Ang ganda buong-buo pa, pero ako rin ang sisira nito mamaya, sa ngayon lalaruin muna kita." bulong nito na tila may kausap.
Pagkatapos ay hinalikan ito ng lalaki na tila labi lang at minsan pa ay pinapasok nito ang kanyang dila sa loob upang tikman ang dagta na nagmumula dito.
"Uhmmmm, uhmmm, uhmmm," pag ungol mula sa dalaga.
Tila musika iyon sa pandinig ng binata kaya pinagbuti pa niya ang ginagawa. Pinatigas nito ang dila at inilabas-pasok sa pagkababae ni Elena.
"Uhhmmmm.... Uhmmm.." si Elena.
Tigas na tigas na rin siya kaya pumantay ito sa dalaga. Sinibsib ang dibdib at pinaghiwalay ang mga hita ng dalaga. Medyo nakabawi na rin sa lakas ang babae kaya lumaban ito.
"Huwag, huwag..." nanghihina na sambit nito.
Pilit na pinagtatabi ang dalawang hita dahil alam niyang pag nagkahiwalay ito ay tapo na siya.
"Anak ng teteng, hindi pwedeng maudlot ito." sambit ng lalaki.
Bigla niyang ibinuka ang dalawang hita ni Elena at tinukuran ito ng kanyang tuhod kasunod ang pag gapos nito sa dalawang kamay ng babae.
"Huli ka kaya huwag ka ng pumalag." naka ngiting saad niya.
Handa na itong sumugod kaya agad niya ipinasok ang sarili sa dalaga. Halos maulol siya habang papasok dito dahil sa kakaibang init at sikip.
"Uhmmmm, aahh." impit na boses ng dalaga.
Kasabay ang pag-agos ng kanyang mga luha. Namumuhi siya sa lalaking nakapatong sa kanya dahil sinira nito ang kanyang puri at pinakaiingatan. Nakapikit pa ito at talagang ninanamnam ang nangyayari.
"Akin ka lang, akin ka lang, ooohhh, ang sikip, aaahhhh, ang init, aaahhh, ang sarap Elena ang sarap." tila baliw na baliw na usal ni Reyman.
Nais lumaban ng dalaga pero wala siyang sapat na lakas. Tanging pag-iyak nalang ang kanyang nagawa. Paulit-ulit siyang pinagsamantalahan ng lalaki, halos saidin nito ang kanyang katas.
"Bakit? Bakit nangyari sa akin ito? Bakit? Ano ang nagawa kong kasalanan?" laman ng kanyang isipan.
Pagod ng katawan at pag-iyak ang nakapagpatulog sa dalaga. Nagising ito na masakit ang katawan kinabukasan. Nasa tabi parin niya ang lalaki at nakita nito ang mantsa sa kama.
"Wala, wala na." tanging naisa-usal ng dalaga.
Mahihinang hikbi nalang ang kanyang nagawa. Ang lalaki naman ay gumalaw hanggang sa.
"Ano ang nangyari dito?" tanong ng isang may edad na babae.
Kakapasok lang nito at siya ay agad nahila ang kumot dahil wala pa siyang suot. Lumuwa naman ang mata ng ginang dahil sa nakita.
"Eeeemmmmmmmaaaaannnnn...." sigaw nito na halos ikagiba ng buong kabahayan.
Dahil sa gulat ay agad napatayo ang binata. Tulad niya ay wala rin itong saplot.
"Ano ang ginawa mo at nag-uwi ka pa ng babae sa bahay? At ano ito ha!" usal ng ina niya.
Kasabay noon ang pagtaas sa mga saplot nila. Ang lalaki ay agad napatakip sa kanyang harapan. Siya naman ay lalong napasiksik sa isang tabi at patuloy lang sa pag-iyak.
"Ayosin ninyo ang inyong mga sarili at lumabas. Mag-uusap tayo kaya bilisan ninyo." may diing turan nito.
Sa mga salita palang agad niya nahulaan na ina ito ni Reyman. Pagkalabas ay tumayo siya kahit masakit ang katawan upang magbihis.
"Walang hiya kang lalaki ka, rapist." usal ni Elena habang nagbibihis.
"Nasarapan ka naman ah, pa ungol-ungol kapa nga eh." naka ngising sagot sa kanya ng lalaki.
"Wala kang kwenta kinamumuhian kita." galit na galit ang titinig nito habang nagsasalita.
Bago pa humantong kung saan ang kanilang pag-uusap ay lumabas na siya sa silid na iyon. Balak niyang umuwi na sa kanila. Lalabas na siya sa pintuan ng may nagsalita.
"Saan ka pupunta? Maupo ka muna." boses iyon ng babae.
Kaya napalingon ang dalaga sa pinanggagalingan noon. Nakita niya ang ginang at may katabi itong lalaki na medyo may edad at hawig nito si Reyman. Iyon yata ang ama ng binata na lumapastangan sa kanyang pagkatao.
"Uuwi na po ako." magalang na saad ni Elena.
"Hindi, maupo ka muna at mag-uusap tayo." wika ng ginang.
Ayaw niya nang gulo kaya umupo ito, siya ring labas ni Reyman at naupo ito sa tabi niya. Kung pwede lang lumubog sa kina uupuan nito ay kanina pa hiniling ng dalaga dahil sa klase nang titig sa kanya.
"Kailangang panagutan mo ang ginawa mo sa kanya anak." usal ng ginong.
"Pero papa, parehas naman naming ginusto iyon eh." katwiran ni Reyman.
"Kahit na, kailangan mo parinh managot." matatag na usal ng ama nito.
"Ayaw ko papa, ayaw ko makasama ang babaeng iyan." maktol ng binata.
Nakita niya ang panlilisik ng mata nang ginoo, kung nakakamatay iyon tiyak bulagta na ang binatang katabi niya. Si Reyman naman ay napayuko lang dahil doon at ang katabing ginang ay natahimik.
"Sa ayaw at gusto mo pakakasalan mo ang babaeng ito at kung hindi mo gagawin iyon, kalimutan mong may mga magulang kapa." may paninindigang turan nito.
"Ikaw iha, pakisabi sa mga magulang mo mamayang gabi ay mamamanhikan kami doon." dagdag ng ginoo.
"Oo, sige aalis na ako." taging sagot niya at tumayo.
"Ihatid mo siya, gamitin mo ang motorsiklo." narinig niyang utos ng ama ni Reyman.
Palabas na siya ng gate nang magsalita ang binata na nasa likuran niya.
"Angkas na para maihatid kita." wika nito sa kanya.
Hindi ito pinansin ni Elena at lumabas nalang sa lugar na iyon. Naglakad ito ng naglakad hanggang sa nakarating ito sa kanila. Nadatnan niya ang ina na umiiyak at ang ama ay nakatingin sa kawalan.
"Mama...." naluluhang wika ng dalaga.
Lalapit sana siya sa ina upang yakapin ito pero tinabig lang siya. Matalim ang titig na ipinukol sa kanya at ito ay tumayo.
"Saan kami nagkulang ng ama mo anak? Saan?" sigaw ni Ponciana.
Patuloy lang sa pag-iyak ang dalaga, wala itong mahagilap na salita. Gusto man niyang magpaliwanag pero walang salita na lumalabas sa kanyang lalamunan.
"Sorry mama, sorry papa, sorry po, sorry po sa inyo." tanging naisa tinig niya.
"Sorry? Ganun lang iyon sorry?" halos humahagolgol na ang kanyang ina.
Hindi alam ni Elena kung saan siya magsisimula. Tangin iyak nalang ang kanyang nagawa dahil sa sama ng loob hindi lang sa sarili kundi sa lalaking sumira sa kanyang mga pangarap sa buhay. Kinagabihan dumating ang mga magulang ni Reyman sa bahay nila. Pinag-usapan ang mangyayari sa kanila.
"Doon nalang muna ang anak ninyo sa bahay at ipagpapatuloy niya ang kanyang pag-aaral." wika ni Rey, ang ama nito.
"Kayo ang bahala balae." walang ganang sagot ng kanyang ama.
"Kung magbunga ang kanilang ginawa kami nalang ang bahala." usal ng ginoo.
Simula ng araw na iyon ay doon na siya nanatili sa bahay ng lalaki. Akala niya ay maging maayos na ang lahat pero hindi pala dahil iyon ang simula ng kanyang kalbaryo.
"Haliparot kang babae ka, walang silbi. Lumugar ka sa dapat mong kalagyan." minsang sabi ng ina ni Reyman sa kanya.
Dahil may basbas ng kanilang mga magulang ang kanilang pagsasama kaya gabi-gabi ay ginagalaw na siya ng lalaki. Ayaw man niya pero wala siyang magawa dahil hindi naman siya maaring sumigaw o mag-iskandalo doon. Gabi-gabi rin ang pag-iyak niya hindi lang dahil sa lalaki kundi sa buong pamilya nito. Lahat ng kapatid ni Reyman ay ayaw sa kanya maging ang ina nito.
"Aalis na tayo dito." turan ni Reyman.
"Saan tayo pupunta?" tanong niya.
"Luluwas tayo ng Manila at makikipagsapalaran." saad nito.
"Ang layo noon ah. Dito lang ako." tugon niya.
"Sa ayaw at gusto mo ay sasama ka sa akin, naintindihan mo." mataas ang boses na wika ni Reyman sa kanya.
Mula sa Zamboanga ay lumuwas sila papunta ng Maynila. Nakituloy sa isang kakilala at agad naghanap ng trabaho ang binata, nakahanap ito at makalipas ang ilang buwan ay naghanap sila ng bahay.
"Okay na siguro ito kahit maliit lang tutal dalawa lang naman tayo." wika ng lalaki.
Nakahanap sila ng bahay sa Agham Road, maliit lang ito at tama lang sa dalawa. Helper sa kusina ang naging trabaho ng lalaki at siya ay sa bahay lang. Dahil sa ganda ni Elena ay maraming lalaki ang nahahalina sa kanaya na siyang lagi nilang pinagtatalunana.
"Ganyan ka naman lagi eh, puro hinala kahit na wala akong ginagawa." usal nito.
"At ano ang gusto mo? Ang matuwa ako sa tuwing pinag pepistahan ka nila!" sigaw naman ng lalaki.
"Wala ka ng pakialam doon dahil sarili ko ito at ako ang nagdadala hindi ikaw." katwiran niya.
"Asawa kita at may pakialam ako kaya sundin mo ang bawat salita ko." may diing saad ng lalaki.
"Hindi mo ako asawa dahil hindi tayo kasal tandaan mo iyan." sagot naman niya.
Dahil sa sinabi ay nasampal siya ng lalaki, agad rin namang siyang inalo nito. Nilambing, hinalik-halika at iyon bati na sila. Akala niya ay okay na sila pero.
"Bakit naka lock ang pintuan." usal ni Elena.
Nagising siya ng tanghali dahil buong magdamag siyang ginamit ng lalaki. Kung hindi pa gutom ay hindi ito babangon. Ilang subok ang ginawa nito pero talagang naka lock kaya hindi siya maka labas.
"Hayop siya, hayop." naiiyak na wika ng babae.
Wala ring pagkaing naiwan kaya tubig nalang ang kanyang ininom pagkatapos ay umupo sa sulok. Iyak nalang ang kanyang ginawa hanggang sa siya ay maka tulog.
"Oo, sige aalis na ako." taging sagot niya at tumayo.
"Ihatid mo siya, gamitin mo ang motorsiklo." narinig niyang utos ng ama ni Reyman.
Palabas na siya ng gate nang magsalita ang binata na nasa likuran niya.
"Angkas na para maihatid kita." wika nito sa kanya.
Hindi ito pinansin ni Elena at lumabas nalang sa lugar na iyon. Naglakad ito ng naglakad hanggang sa nakarating ito sa kanila. Nadatnan niya ang ina na umiiyak at ang ama ay nakatingin sa kawalan.
"Mama...." naluluhang wika ng dalaga.
Lalapit sana siya sa ina upang yakapin ito pero tinabig lang siya. Matalim ang titig na ipinukol sa kanya at ito ay tumayo.
"Saan kami nagkulang ng ama mo anak? Saan?" sigaw ni Ponciana.
Patuloy lang sa pag-iyak ang dalaga, wala itong mahagilap na salita. Gusto man niyang magpaliwanag pero walang salita na lumalabas sa kanyang lalamunan.
"Sorry mama, sorry papa, sorry po, sorry po sa inyo." tanging naisa tinig niya.
"Sorry? Ganun lang iyon sorry?" halos humahagolgol na ang kanyang ina.
Hindi alam ni Elena kung saan siya magsisimula. Tangin iyak nalang ang kanyang nagawa dahil sa sama ng loob hindi lang sa sarili kundi sa lalaking sumira sa kanyang mga pangarap sa buhay. Kinagabihan dumating ang mga magulang ni Reyman sa bahay nila. Pinag-usapan ang mangyayari sa kanila.
"Doon nalang muna ang anak ninyo sa bahay at ipagpapatuloy niya ang kanyang pag-aaral." wika ni Rey, ang ama nito.
"Kayo ang bahala balae." walang ganang sagot ng kanyang ama.
"Kung magbunga ang kanilang ginawa kami nalang ang bahala." usal ng ginoo.
Simula ng araw na iyon ay doon na siya nanatili sa bahay ng lalaki. Akala niya ay maging maayos na ang lahat pero hindi pala dahil iyon ang simula ng kanyang kalbaryo.
"Haliparot kang babae ka, walang silbi. Lumugar ka sa dapat mong kalagyan." minsang sabi ng ina ni Reyman sa kanya.
Dahil may basbas ng kanilang mga magulang ang kanilang pagsasama kaya gabi-gabi ay ginagalaw na siya ng lalaki. Ayaw man niya pero wala siyang magawa dahil hindi naman siya maaring sumigaw o mag-iskandalo doon. Gabi-gabi rin ang pag-iyak niya hindi lang dahil sa lalaki kundi sa buong pamilya nito. Lahat ng kapatid ni Reyman ay ayaw sa kanya maging ang ina nito.
"Aalis na tayo dito." turan ni Reyman.
"Saan tayo pupunta?" tanong niya.
"Luluwas tayo ng Manila at makikipagsapalaran." saad nito.
"Ang layo noon ah. Dito lang ako." tugon niya.
"Sa ayaw at gusto mo ay sasama ka sa akin, naintindihan mo." mataas ang boses na wika ni Reyman sa kanya.
Mula sa Zamboanga ay lumuwas sila papunta ng Maynila. Nakituloy sa isang kakilala at agad naghanap ng trabaho ang binata, nakahanap ito at makalipas ang ilang buwan ay naghanap sila ng bahay.
"Okay na siguro ito kahit maliit lang tutal dalawa lang naman tayo." wika ng lalaki.
Nakahanap sila ng bahay sa Agham Road, maliit lang ito at tama lang sa dalawa. Helper sa kusina ang naging trabaho ng lalaki at siya ay sa bahay lang. Dahil sa ganda ni Elena ay maraming lalaki ang nahahalina sa kanaya na siyang lagi nilang pinagtatalunana.
"Ganyan ka naman lagi eh, puro hinala kahit na wala akong ginagawa." usal nito.
"At ano ang gusto mo? Ang matuwa ako sa tuwing pinag pepistahan ka nila!" sigaw naman ng lalaki.
"Wala ka ng pakialam doon dahil sarili ko ito at ako ang nagdadala hindi ikaw." katwiran niya.
"Asawa kita at may pakialam ako kaya sundin mo ang bawat salita ko." may diing saad ng lalaki.
"Hindi mo ako asawa dahil hindi tayo kasal tandaan mo iyan." sagot naman niya.
Dahil sa sinabi ay nasampal siya ng lalaki, agad rin namang siyang inalo nito. Nilambing, hinalik-halika at iyon bati na sila. Akala niya ay okay na sila pero.
"Bakit naka lock ang pintuan." usal ni Elena.
Nagising siya ng tanghali dahil buong magdamag siyang ginamit ng lalaki. Kung hindi pa gutom ay hindi ito babangon. Ilang subok ang ginawa nito pero talagang naka lock kaya hindi siya maka labas.
"Hayop siya, hayop." naiiyak na wika ng babae.
Wala ring pagkaing naiwan kaya tubig nalang ang kanyang ininom pagkatapos ay umupo sa sulok. Iyak nalang ang kanyang ginawa hanggang sa siya ay maka tulog.
CHAPTER 4
GANOON na ang laging nangyayari sa kanya, ang sana ay masayang pamumuhay nilang dalawa ay nauwi sa ganong sitwasyon. Lagi na siyang kinukulong ni Reyman sa kanilang bahay.
"Jan ka lang at huwag mong tangkain na lumabas dahil pag ginawa mo iyon papatayin kita." banta ng lalaki sa kanya.
"Reyman, maawa ka naman hindi ako isang hayop na kailangan mong ikulong dito, please nagmamakaawa ako huwag mo itong gawin." pagsusumamo ni Elena.
"Pag sabi kong jan ka lang huwag ka ng magpumilit pa." singhal ng lalaki sa kanya.
Pagkatapos ma-i-lock ay umalis ito upang pumasok ng trabaho. Napaiyak nalang ang babae dahil sa kanyang sinapit. Kung tratuhin siya ng lalaki ay parang hindi asawa kundi isang baboy na ikinukulong sa kulongan, hanggang sa mapansin niya ang isang bagay sa taas ng mesa. Wallet, naiwan ang wallet ni Reyman.
Nanginginig man ang kamay ay kinuha niya ito at dahan-dahan na binuksan. Tumambad sa kanya ang isang pakete, ang tatlo ay condom at ang isa, puti ito na parang tawas.
"Ano ito?" usal niya.
Binuksan ito ni Elena at sinipat hanggang sa tinikman niya kung tawas ba talaga ito. Walang mapaklang lasa, kakaiba iyon para sa kanya.
"Ang sarap..." sa isip nito.
Nais sana niyang tikman ito ulit pero biglang may pumasok sa kanyang isipan. Shabu, iyon ang hawak niya ngayon. Hindi siya maaring magkamali dahil ganun raw ang lasa nito, nakakaadik pag natikman mo.
"Nag-nag-sa-shabu siya." usal niya at napaupo sa sahig.
Ngayon na niya napagtagpi-tagpi ang lahat kaya pala ganon ang lalaki sa kanya dahil may ginagawa itong bisyo. Kaya ganon ito kung umasta dahil may sariling mundo. Inayos niya ang sarili kailangan niyang gawin ang lahay para makatakas lang sa lugar na iyon.
"Panginoon gabayan po ninyo kami." piping usal niya sabay hawak sa impis ng tiyan.
Oo, buntis siya at mag tatatlong buwan na ito. Gusto niyang sabihin sa lalaki pero nagdadalawang isip siya. Naka ilang tangka ito na tanggalin ang lock hanggang may naka pansin sa kanya.
"May tao ba jan?" tanong ng boses.
Lumapit ito sa pintuan at sumilip sa loob. Nakita siya ng babae kaya nabuhayan ito ng loob. Lumapit siya sa siwang kung saan naroroon ang nakasilip.
"Ate tulungan po ninyo akong makalabas rito, gutom na gutom na po ako." wika niya.
"Bakit nariyan ka sa loob ano ang nagyari sayo?" nagtatakang tanong nito sa kanya.
"Ikinulong po ako ng hayop na lalaking iyon ate at wala man lang pagkain na iniwan. Gutom na po kami, maawa po kayo." pagmamakaawa ni Elena sa babae.
"Sandali lang ha kukuha lang ako ng maaring ibukas rito at hihingi na rin ako ng tulong sa barangay." sagot ng babae.
"Sige po ate, salamat po." tanging naisagot niya.
Lumipas ang ilang sandali at bumalik ang babaeng iyon. May kasama pa itong mga tanod.
"Dito ho Manong Tonyo pakisira." wika nito.
Tinibag nang mga tanod ang gilid ng pintuan hanggang sa makalabas siya rito. Agad itong napayakap sa babae at doon ay umiyak.
"Ssshhhhhh, tahan na, tara sa barangay." saad nito sa kanya.
Sumunod naman si Elena, doon ay binihisan siya at inasikaso tapos ay pinakain ng maayos. Awang-awa naman ang babae na tumulong sa kanya lalo na sa kalagayan niya.
"Anong ginagawa mo sa loob at bakit nakakandado ka doon? Isa pa buntis ka bakit nagpapalipas ka ng gutom? Masama iyan sa dinadala mo." turan ng ginang.
"Ikinukulong po ako ng kalive-in ko doon dahil sa mga paratang niyang walang basehan. Hindi rin ako iniiwanan nang pagkain bago siya umalis, kakain lang ho ako pagdating niya." sagot ni Elena.
"Maari nating sampahan ng kaso ang kalive-in mo, ako pala si Lyn Castro, ang kapitana rito." pakilala ng babae.
"Salamat po sa patulong ninyo sa akin upang makalabas doon kap." may himig ng pasasalamat na usal ni Elena.
"Walang ano man, pumarito ka muna at kakausapin ko ang asawa mo." wika ni Lyn.
Galit na galit si Reyman nang madatnan na sira ang gilid ng pintuan. Pabalya niyang binuksan ito tsaka pumasok kasabay ang pagbalibag sa dalang bag. Naupo ito sa pang-isahang monoblock nang.
"Tao po! tao po!" boses ng lalaki sa labas.
Tumayo siya at tinungo ito upang alamin kung sino ang lalaking iyon. Nakasuot ng kulay dilaw na damit at may batuta sa tagiliran kaya agad niyang naisip na tanod ito.
"Ano po ang kailangan ninyo?" tanong ni Reyman.
"Kayo ho ba ang nakatira dito?" balik tanong ng tanod na iyon.
"Oho ako nga po." sagot nito.
"Pwede po ba namin kayong imbitahan sa barangay? Ako po pala si Tonyo ang pinuno ng mga tanod rito." saad ng lalaki.
"Bakit po? Ano po ang kasalanan ko?" magkasunod na tanong ni Reyman.
"Gusto lang ho kayong makausap ni Kapitana." tugon ni Tonyo.
"Sige po, saglit lang at magbibihis lang po ako." sagot ng lalaki tsaka pumasok.
Nagbihis ito bago lumabas ulit, sabay na silang pumunta sa barangay hall. Nanlaki ang mga mata niya ng makita si Elena na nakaupo doon, naka bihis na rin ito.
"Maupo po kayo Mr. Sagin." agaw-atensyon ng kapitana.
Naupo ito sa harapan ng kapitana at sa harap nito ay naupo si Elena. Magkaharap na silang dalawa ngayon.
"Mabuti naman at pinaunlakan mo ang paanyaya ko Mr. Sagin." wika ng kapitana.
"Ano po ba ang nagawa ko at ako'y pinatawag ninyo dito?" tanong ni Reyman.
"Nais ko sanang tanongin ka at gusto ko na sagutin mo ito ng maayos at totoo para magkaintindihan tayo." panimula ni Lyn.
"Sige po kung iyan ang gusto ninyo para makaiuwi na kami ng asawa ko." turan niya sabay sulyap sa kaharap na babae.
"Sige, una, bakit mo kinukulong ang babaeng iyan?" tanong nito.
Hindi nakasagot ang lalaki na siyang ikinailing ni Kap. Lyn. Napasulyap rin ito sa babae na kaharap.
"Bakit hindi mo iniiwanan ng pagkain ang asawa mo? Alam mo bang masama iyan sa kanya at sa batang nasa sinapupunan niya, hindi sila pwedeng malipasan ng gutom." wika pa nito.
Doon napaangat ang mukha ni Reyman at napatitig sa dalaga. Bakas sa mukha ang gulat, nagtatanong rin ang mga mata nito.
"Bu-buntis ka?" nautal na tanong niya sa dalaga.
"Oo buntis siya at magtatatlong buwan na ito kaya dapat lang na ingatan mo sila." si Lyn na ang sumagot.
Naayos ang gusot nilang dalawa at nangako siya sa barangay na hindi na niya ulit ikukulong ang babae. Pumirma na rin ito sa kasulatan na nagpapatunay sa kanyang mga binitiwang salita. Masaya silang umuwi at doon ay todo asikaso ito kay Elena.
"Ma, sorry sa mga nagawa ko ha hindi ko naman kasi alam na buntis ka eh." malambing na wika ni Reyman.
Nakaramdam naman ng kilig si Elena at sa unang pagkakataon ay naging mabait sa kanya ang kalive-in. Naging maayos ang mga sumunod na pangyayari sa kanyang buhay.
"Ma, may dala akong prutas para sa inyo ni baby." kay lapad ng ngiti ni Reyman sa kanya.
Kakauwi lang nito galing sa trabaho at maaga ang dating niya hindi gaya ng dati na halos ay gabi na. Agad siyang hinalikan at hinaplos-haplos ang tiyan.
"Salamat pa." tanging tugon niya.
Masaya siya dahil nagbago ang asawa simula ng malamang buntis ito. At ngayon kabuwanan nalang nito ang hinihintay at makikita na ang unang anghel niya sa buhay.
"Salamat ma ha at binigyan mo ako ng anak." madamdaming saad ng lalaki.
Napaluha sa galak si Elena, hindi niya akalain na may ganitong ugali ang lalaking kaharap pero naroon ang agam-agam niya lalo pa at nalaman niyang may pagkaadik ito dahil sa nakitang pakete ng shabu. Nais sana niyang magtanong pero wala pa siyang sapat na lakas ng loob.
"Walang ano man pa." tanging sagot niya.
"Sana lagi tayong ganito at wala ng away. Iyong nararamdaman ko ang pagmamahal at pag-aalaga mo." nais sana niyang idagdag.
Magkayakap silang nakahiga sa silid na iyon at ramdam niya ang pagpapahalaga ng lalaki. Naka tulog siya na may ngiti sa labi at lihim na nagdarasal na sana'y huwag na itong matapos pa.
"Aahhh, paaaaaa, manganganak na ako." sigaw niya.
Agad namang pumasok ang binata at siya ay inalalayan. Pinaupo muna sa upuan at kinuha ang mga gamit para sa bata.
"Tara na ma sa ospital." yaya ng lalaki.
Agad siyang binuhat nito palabas at isinakay sa tricycle. Agad nilang narating ang Health Center sa Agham.
"Kaya mo iyan ma, dito lang ako lakasan mo ang loob mo." wika ng binata sa kanya.
"Ang sa-kit aahhhh, hindi ko na kaya..." daing ni Elena.
Nairaos nito ang panganganak sa bata, isang malusog na lalaking sanggol. Iyon ang una niyang anak, galak, tuwa, saya at kung ano-ano pa ang emosyong naramdaman niya ng makita ang batang iyon.
"Mahal na mahal ka ni mama, baby." tanging na isa tinig niya kasabay ng isang pinong halik.
Tila naramdaman ito ng bata kaya kahit tulog ay ngumiti ito. Naluluha na napangiti narin siya kaya binuhat nito ang bata.
"Ma..." boses iyon ni Reyman.
Pinunasan niya ang luha tsaka humarap dito, may bitbit na plastic ang lalaki. Inilapag ito sa mesang katabi niya at tumabi sa kanya.
"Ang cute naman ng baby natin ma, parang ikaw at ako." naka ngiting usal ni Reyman.
"Ano ang ipapangalan natin sa kanya pa?" tanong niya sa lalaki.
"Christian, tama, Christian nalang, iyon ang magiging pangalan mo baby." turan ng lalaki sabay hawak sa maliliit na kamay nito.
"Narinig mo baby Christian, iyan na ang pangalan mo simula ngayon." wika naman niya.
Sa pagdating ng bata sa kanilang mga buhay ay naging malapit sila sa isa't isa. Naging maayos rin ang kanilang pagsasama. Doon naramdaman ni Elena ang halaga niya sa lalaki, naging malambing na ito at lagi siyang pinapasaya hindi lang sa mag-asawang paraan kundi sa ibang bagay rin.
"Ma, magbihis kayo ni baby sa labas tayo kakain." turan ng lalaki sa kanya.
"Sige pa, sandali lang ha." sagot niya.
Agad siyang tumalima at unang binihisan ang bata kasunod ay ang sarili tsaka lumabas. Napangiti naman si Reyman ng makita silang dalawa.
"Ang ganda mo parin ma." bulong nito sa kanya.
Sa narinig ay namula ang dalaga kaya siniko niya ang lalaki sa tagiliran nito. Tapos ay inirapan at nauna silang lumabas ng bata habang nakasunod naman ang lalaki.
Dinala sila sa Jollibee doon sa Quezon Ave. masayang kumain ang mga ito at ang bata naman ay tila alam ang nagyayari sa paligid kaya minsan ay humahagikgik pa.
"Ma, pabinyagan na natin si Christian sa May para maging ganap na siyang kristyano." wika ng binata.
"Sige ba pa, ako na ang mag-aasikaso isasama ko nalang siya." tugon naman ni Elena.
"Sige ma, ingatan mo lang si baby ha." bilin naman ng lalaki.
"Oo pa." usal niya.
Naasikaso ang binyag ng bata at sa Mayo 15 ito gaganapin. Tatlong buwan pa bago ang binyag kaya may panahon pa sila para mag ipon hanggang sa.
"Pa, si Christian ang taas ng lagnat." sigaw ni Elena.
"Ha, painumin mo ng gamot." tugon ng lalaki.
Dahil lagnat lang ay agad itong pinainom ni Elena ng Tempra para bumaba. Pinunasan rin niya ito para mapabilis ang pagkawala ng init sa katawan ng anak.
Magkayakap silang nakahiga sa silid na iyon at ramdam niya ang pagpapahalaga ng lalaki. Naka tulog siya na may ngiti sa labi at lihim na nagdarasal na sana'y huwag na itong matapos pa.
"Aahhh, paaaaaa, manganganak na ako." sigaw niya.
Agad namang pumasok ang binata at siya ay inalalayan. Pinaupo muna sa upuan at kinuha ang mga gamit para sa bata.
"Tara na ma sa ospital." yaya ng lalaki.
Agad siyang binuhat nito palabas at isinakay sa tricycle. Agad nilang narating ang Health Center sa Agham.
"Kaya mo iyan ma, dito lang ako lakasan mo ang loob mo." wika ng binata sa kanya.
"Ang sa-kit aahhhh, hindi ko na kaya..." daing ni Elena.
Nairaos nito ang panganganak sa bata, isang malusog na lalaking sanggol. Iyon ang una niyang anak, galak, tuwa, saya at kung ano-ano pa ang emosyong naramdaman niya ng makita ang batang iyon.
"Mahal na mahal ka ni mama, baby." tanging na isa tinig niya kasabay ng isang pinong halik.
Tila naramdaman ito ng bata kaya kahit tulog ay ngumiti ito. Naluluha na napangiti narin siya kaya binuhat nito ang bata.
"Ma..." boses iyon ni Reyman.
Pinunasan niya ang luha tsaka humarap dito, may bitbit na plastic ang lalaki. Inilapag ito sa mesang katabi niya at tumabi sa kanya.
"Ang cute naman ng baby natin ma, parang ikaw at ako." naka ngiting usal ni Reyman.
"Ano ang ipapangalan natin sa kanya pa?" tanong niya sa lalaki.
"Christian, tama, Christian nalang, iyon ang magiging pangalan mo baby." turan ng lalaki sabay hawak sa maliliit na kamay nito.
"Narinig mo baby Christian, iyan na ang pangalan mo simula ngayon." wika naman niya.
Sa pagdating ng bata sa kanilang mga buhay ay naging malapit sila sa isa't isa. Naging maayos rin ang kanilang pagsasama. Doon naramdaman ni Elena ang halaga niya sa lalaki, naging malambing na ito at lagi siyang pinapasaya hindi lang sa mag-asawang paraan kundi sa ibang bagay rin.
"Ma, magbihis kayo ni baby sa labas tayo kakain." turan ng lalaki sa kanya.
"Sige pa, sandali lang ha." sagot niya.
Agad siyang tumalima at unang binihisan ang bata kasunod ay ang sarili tsaka lumabas. Napangiti naman si Reyman ng makita silang dalawa.
"Ang ganda mo parin ma." bulong nito sa kanya.
Sa narinig ay namula ang dalaga kaya siniko niya ang lalaki sa tagiliran nito. Tapos ay inirapan at nauna silang lumabas ng bata habang nakasunod naman ang lalaki.
Dinala sila sa Jollibee doon sa Quezon Ave. masayang kumain ang mga ito at ang bata naman ay tila alam ang nagyayari sa paligid kaya minsan ay humahagikgik pa.
"Ma, pabinyagan na natin si Christian sa May para maging ganap na siyang kristyano." wika ng binata.
"Sige ba pa, ako na ang mag-aasikaso isasama ko nalang siya." tugon naman ni Elena.
"Sige ma, ingatan mo lang si baby ha." bilin naman ng lalaki.
"Oo pa." usal niya.
Naasikaso ang binyag ng bata at sa Mayo 15 ito gaganapin. Tatlong buwan pa bago ang binyag kaya may panahon pa sila para mag ipon hanggang sa.
"Pa, si Christian ang taas ng lagnat." sigaw ni Elena.
"Ha, painumin mo ng gamot." tugon ng lalaki.
Dahil lagnat lang ay agad itong pinainom ni Elena ng Tempra para bumaba. Pinunasan rin niya ito para mapabilis ang pagkawala ng init sa katawan ng anak.
FINAL CHAPTER
AGAD nilang dinala ang bata sa hospital. Hindi maampat-ampat ang pag-iyak ni Elena dahil sa nangyari.
"Ang anak ko, Christian, anak lumaban ka." usal niya habang naka tunghay rito.
Ginamot ito ng mga doctor at kung ano-ano pa ang ginawa sa bata. Si Reyman namam ay nasa isang sulok lang nakayuko at hawak ang ulo.
"Doc, kamusta po ang lagay ng anak ko?" salubong ni Elena sa doctor na kakalabas lang.
"Sumunod po kayo sa akin." sagot nito hanggang sa narating nila ang opisina.
"Doc, ano na po ang lagay ng anak ko?" usal naman ni Reyman.
"Hindi maganda ang lagay ng bata, mahina ang kanyang puso, ginagawa na namin ang lahat kaya ihanda ninyo ang inyong mga sarili ano man ang mangyari." pagtatapat ng doctor.
"Ano ang ibig ninyong sabihin dok?" tanong ng lalaki.
"We are doing our best para magamot siya pero sa hina ng resistensya nito ay baka.." natigil na wika ng doctor.
"Na baka ano doc? Na mamamatay ang anak namin ganun po ba iyon?" usal ni Reyman.
"Tanging sa itaas lang ang nakakaalam ng mga nangyayari ay mangyayari palang, ipagdasal nalang nàtin na sana ay gumaling ang bata." wika pa nito.
"Doctor kayo kaya dapat alam ninyo ang mga dapat gawin." singhal ng binata.
"Anong klase kayo kung hindi ninyo kayang gamutin ang may sakit." dagdag pa nito.
"Doctor lang po kami at hindi panginoon, ipagdasal na lang ho ninyo." tanging sagot nito sa kanila.
Halos araw-araw ay nasa hospital ang dalawa, parang naging tahanan na rin nila ito. Si Reyman mula ospital at papasok ng trabaho at pag-uwi ay balik doon. Halos nasaid na ang pera nila pero ganun parin ang kalagayan ng anak. Taas-baba ang lagnat at minsan kinukumbulsyon pa.
"Doc, doc, doctor tulungan ninyo kami." sigaw ni Elena.
Pumuti na naman kasi ang mata ng bata kaya nataranta ito.Agad nagsidatingan ang mga doctor at dinala ang bata sa emergency room. Walang nagawa ang babae kundi ang pumunta nalang rin ng chapel at magdasal.
"Panginoon, nakikiusap po ako sa inyo, pagalingin na ho ninyo ang anak ko. Kung pwede pong ilipay ninyo sa akin ang sakit niya gawin ho ninyo, handa po akong tanggapin ito. Huwag po ninyo siyang kunin dahil hindi ko po kakayanin maawa po kayo." umiiyak na dasal ni Elena.
Papasok palang ng hospital si Reyman at isang malamig na hangin ang sumalubong sa kanya. Natigilan ito, napapikit siya at tila ninamnam ang lamig na iyon hanggang sa.
"Anak." na isa tinig niya.
Patakbo itong pumunta sa ward kung saan ang mag-ina niya pero wala siyang naabutan doon. Kaya agad siyang tumakbo sa ER upang tingnan kung doon ang mga ito. Nakita niyang nagkakagulo sa loob kaya lumapit siya, halos lumuwa ang mga mata nito ng makita ang anak.
"Christian, Christian.." sigaw niya sa labas.
Nagtutulungan na ang mga doctor at nurse sa kanyang anak hanggang sa kapwa umiling nalang ang mga ito. Patakbo niyang tinungo ang pintuan papasok doon.
"Doc, ano po ang nangyari sa anak ko?" tanong niya.
Ang isa sa mga doctor ay napatingin sa pambisig na relo tsaka nagsalita.
"Time of death 7:18pm." usal nito.
"Death." tanging usal ni Reyman.
Hindi pa kasi nagsink sa utak niya ang salitang iyon. Nanjan na rin si Elena dahil pagkatapos magdasal ay bumalik ito at iyon ang nadatnan niya.
"No, no, hindi pa patay ang anak ko." paghe-hysterical nito.
Doon ay parang natauhan si Reyman. Bigla siyang nagwala sa loob ng ER.
"Hindi, bawiin ninyo ang inyong mga sinabi buhay pa ang anak kp, buhay pa siya." sigaw nito.
Si Elena naman ay napahagulgol nalang at nilapitan ang bata na nasa higaan tsaka kinanlong. Umiiyak parin siya dahil sa nakita niya na wala na talagang buhay ang bata.
"Aaahhhhh, anak koooo." palahaw ng babae.
Hindi nila matanggap ang pagkawala ng bata. Dadalhin na ito sa morge pero nagwawala talaga si Elena kaya tinurukan ito ng pampakalma. Nakuha sa kanya ang bata, binihisan ito at inasikaso ng staff para maiburol.
"Ang sabi ko sa iyo huwag mo muna siyang kunin hindi ba? Bakit ang unfair mo, lagi naman akong nagdadasal sayo ah, hindi ako nakakalimot tapos ito ang igaganti mo. Wala kang kwenta, wala kang silbi. Hindi ka totoo, hindi, dahil kung totoo ka pagbibigyan mo ang kahilingan ko pero hindo eh, nawala parin siya." paninisi ni Elena sa harap ng rebulto.
Nasa chapel siya ngayon, nang magising ito ay doon agad siya pumunta. Punong-puno ng hinanakit ang kanyang damdamin, minsan lang siya humiling pero bigo pa ito. Nailamay na ang kanyang anak sa gilid ng hospital.
"Anong ginagawa mo dito?" galit na wika ni Reyman.
"Gusto kong makita ang anak ko." sagot niya.
"Umalis ka, hindi kita gustong makita rito. Dahil sayo namatay ang anak ko, pabaya kang ina, walang silbi, hindi mo siya inalagaan ng maayos." sigaw ng lalaki sa kanya.
"Nakita mong hindi ako nagkulang Reyman, ibinigay ko ang lahat ng pag-aalaga at pag-aarugang alam ko. Inasikaso ko siya, pati ikaw tapos sasabihin mong nakulang ako." katwiran niya habang umiiyak na.
Natahimik ang lalaki dahil doon. Napaupo ito sa kinaupuan hawak ang ulo tsaka humagulgol.
"Ang anak ko wala na, wala na si Christian, wala na." sambit nito habang umiiyak.
Lumapit ang babae upang aloin ito pero bigla nalang siyang itinulak. Napaupo siya sa sahig sabay sapo sa bewang at puwet na nasaktan.
Agad itong tumayo at pinagag ang sarili sabay punas sa mga luha.
"Kung nasasaktan ka Reyman nasasaktan rin ako, ina ako kaya mas double ang sakit na meron ako dito." wika niya sabay turo sa dibdib.
"Ako ang nagdala sa kanya sa loob ng siyam na buwan, ako ang nag-anak sa kanya at nag-aruga. Sa tingin mo ganon lang ba kadali na tanggapin ito? Hindi, Reyman, Hindi, ang sakit, ang sakit-sakit. Dugo at laman ko iyan, hindi ko kayang makita si Christian na nasa loob ng ataul. Pero ano ang magagawa hindi ako diyos para buhayin siya. Huwag kang unfair, huwag mo ibunton ang lahat ng sisi sa akin." dagdag pa nito kasabay ng impit na pag-iyak hanggang sa napaupo na rin siya.
Binurol ang bata, wala silang imikan at pansinan hanggang sa nailibing ito sa sementeryo. Halos mahimatay namam ang babae ng ipasok ang ataul nito sa paglilibingan.
"Mahal na mahal ka ni mama Christian." tanging na sambit ni Elena.
Mabuti nalang at nanjan ang kapitana na umaalalay rito. Lagi siyang dinadaluhan at dinadamayan mula sa umpisa hanggang ngayon.
"Tama na Elena, tanggapin mo nalang ang nagyari. May dahilan ang diyos." laging payo sa kanya nito.
Sa paglipas ng mga araw unti-unti na namang nagbago ang lalaki sa kanya. Madalas uminit ang ulo nito, lagi silang nagtatalo at minsan ay humahantong pa iyon sa sakitan.
"Ang landi mo, walang hiya ka. Namatay ang anak natin dahil ka kapabayaan mo." minsang singhal ng lalaki sa kanya.
Lagi na silang suki ng barangay, walang araw na hindi sila nag-aaway. Hanggang sa nahuli mismo ni Elena ang lalaki na humihit-hit at sabog na naman ito sa bawal na gamot.
"Ang babaeng malandi umuwi na." nakangiting-aso na wika ni Reyman.
Naghanap kasi siya ng trabaho sa araw na iyon kaya ito ginabi at nadatnan pa nito ang lalaki na ganon ang ginagawa, kasama pa ang mga kaibigan.
"Halika rito." tawag ni Reyman sa kanya.
Lumapit sa sa tabi nito.
"Hubad...." utos ng lalaki.
Tila nabingi siya sa narinig mula rito kaya napataas ang kanyang kilay. Ang lalaki naman ay naka ngising lang.
"Maghubad ka." medyo tumaas na ang boses ng lalaki.
"Ayaw ko." si Elena.
Sa narinig ay biglang nanlisik ang mga mata ni Reyman. Para itong isang demonyo sa kanyang paningin.
"Aaahhh, ayaw mo ha." turan ng lalaki at tumayo.
Lumapit ito sa kanya at sa isang iglap lang ay pinunit ang suot niyang damit. Sa gulat ay hindi nakagalaw ang babae mula sa kinatatayuan.
"Wow! ang kinis pre, pwede bang mahiram muna iyan." tudyo ng isang lalaking kasama ni Reyman.
Tawanan ang mga ito na siyang nagpabalik sa katinuan ng babae. Napaluha ito sa ginawa sa kanya at agad na kumaripas ng takbo.
"Walang hiya talaga ang lalaking iyon." umiiyak na sambit niya.
Napadpad siya sa Q.C.circle at doon ay naupo tsaka umiyak. Dahil ayaw niyang umuwi ay doon muna ito nagpalipas ng magdamag. Sumikat muna ang araw bago siya umuwi, pagdating sa bahay ay naluha ito sa nakita. Ang binata at may katabing babae at parehas pa silang hubad, tumulo nalang ang kanyang mga luha.
"Walang hiya ito, dito pa mismo sa pamamahay." tanging bulong ni Elena habang umaagos ang luha.
Nagtungo siya sa kusina at doon ay nagluto, hindi sinadyang matabig niya ang sandok kaya nalaglag iyon ay naglikha ng ingay.
"Bwisit ka talaga sa buhay ko, alam mong natutulog kami nag-iingay ka pa." singhal ni Reyman sa kanya sabay batok.
"Mahal hayaan mo na iyan, halika at maglaro tayo." malanding wika ng babaeng katabi niya kanina.
"Sige mahal, susunod na ako humanda ka ha." mahinahon na sagot nito.
"Ayosin mo ang pagluluto jan at pagkatapos ay kakain kami ni Ligaya." pautos na wika nito na may kasamang banta.
Iyon ang naging simula ng kanyang kalbaryo. Laging may kasamang babae si Reyman pag-umuuwi at ginawa siyang utusan sa bahay. Hindi ito nakatiis kaya isang beses ay kinausap niya ito.
"Hindi ka man lang ba marunong rumespeto Reyman, naririto ako pero kung sino-sino ang dinadala mo, ano ba ako sayo ha?" umiiyak na sambit niya.
"Ikaw, para sa akin wala kang kwenta dahil pinatay mo ang anak ko." nanlilisik ang mga mata nito na sumagot.
"Kung ganon ngayon palang tapusin na natin ito, maghiwalay na tayo. Ngayon rin ay aalis kami." turan ni Elena.
Agad niyang inimpake ang mga gamit at walang sabi-sabi na lumabas. Sa pangalawang pagkakataon ay nagdalang tao siya sa ikalawang anak nila. Ngunit tila wala ng pag-asa na maayos ang lahat kaya siya na ang bumitaw pa.
"Kamusta ka dito anak?" tanong ni Ponciana.
Kakagaling lang ng mga ito sa bukirin. Pagkatapos niyang umalis sa bahay nila ay umuwi siya sa mga magulang. Bukas palad naman siyang tinanggap, maging ang kanyang dinadala.
"Okay naman po ma." naka ngiting sagot niya.
"Aba! mukhang malaki yata ang apo namin ah, ang laki-laki kasi ng tiyan mo anak oh." wika ng ama niya kasabay ang paghimas sa limang buwang dinadala.
"Oo nga itay eh, kahit ako po nahihirapan." sagot naman niya.
"Tao po! Elena, inay Ponciana..." boses ng lalaki sa labas.
Kilala niya ang boses na iyon at hindi siya maaring magkamali. Pero impossible dahil nasa Maynila ang nag mamay-ari noon. Hanggang sa muling magsalita iyon kaya tumayo siya.
"Ako na ho ang dudungaw inay, itay.." turan niya.
Pagsilip niya ay isang lalaking payat ay nakasumbrero ang kanyang nakita. May balbas at bigote rin ito kaya nagtaka siya.
"Ano ho ang kailangan ninyo?" tanong niya.
Tinanggal ng lalaki ang suot na cap at ngumiti iyon sa kanya. Kilala niya ang mga matang iyon. Si Reyman, si Reyman nga ang lalaking iyon pero teka, magtaka siya dahil sobrang payat nito. Ni hindi nga niya ito nakilala agad, tatalikod na sana siya ng sumigaw ang lalaki.
"Patawad sa mga kasalanang nagawa ko ma, sana mapatawad mo ako, nais ko sana na magsimula tayo muli, dito ako para pormal na humingi ng tawad. Ma, nagsisisi na ako at handa akong gawin ang lahat mapatawad mo lang." madamdamin at nakaluhod na wika ni Reyman.
Sino ba naman siya para huwag magpatawad, hindi siya diyos kaya binigyan niya ng pagkakataon ang binata. Nanligaw ulit ito sa kanya at isa lang ang kahilingan hiningi niya rito.
"Magparehab ka para matanggal ang bisyo mo na iyan." turan niya sa lalaki.
Sinunod naman ito ni Reyman, nagparehab ito sa loob ng anim na buwan. Nanganak siya sa tulong ng kanyang pamilya at pamilya ng lalaki. Isang batang babae ang ikalawang anak nila, masaya ang buong angkan.
"Salamat ma, sa ikatlong pagkakataon na ibinigay mo." malabing na wika ng lalaki.
Limang buwan na ang anak nila ngayon at kasal na rin silang dalawa. Matapos ang pagrehab kay Reyman ay naging maayos na ang buhay nila. Niyaya rin siyang magpakasal matapos ang isang buwan mula ng lumabas ito. Na sorpresa pa nga siya dahil isa iyong garden wedding na ang lalaki mismo ang umayos.
"Basta ba huwag mo na ulit akong saktan pa, lahat tayo may pagkakamali kaya dapat matutu tayong magpatawad." tanging sagot niya at sumandal sa dibdib ng asawa.
Ang buhay minsan ay unfair, may mga bagay o tao tayong ayaw mawala pero minsan sadyang sinusubok ang ating katatagan upang iyon ay bitawan. Walang taong perpekto sa mundo kaya matutu tayong magpatawad. Bawat pangyayari ay may dahilan huwag nating isisi sa isang ang ating kasawian. Higit sa lahat pahalagahan natin ang taong nakapaligid sa atin, huwag nating sayangin ang bawat sandali na ipinagkaloob para sa huli ay wala tayong pagsisisis.
Iyon ang naging simula ng kanyang kalbaryo. Laging may kasamang babae si Reyman pag-umuuwi at ginawa siyang utusan sa bahay. Hindi ito nakatiis kaya isang beses ay kinausap niya ito.
"Hindi ka man lang ba marunong rumespeto Reyman, naririto ako pero kung sino-sino ang dinadala mo, ano ba ako sayo ha?" umiiyak na sambit niya.
"Ikaw, para sa akin wala kang kwenta dahil pinatay mo ang anak ko." nanlilisik ang mga mata nito na sumagot.
"Kung ganon ngayon palang tapusin na natin ito, maghiwalay na tayo. Ngayon rin ay aalis kami." turan ni Elena.
Agad niyang inimpake ang mga gamit at walang sabi-sabi na lumabas. Sa pangalawang pagkakataon ay nagdalang tao siya sa ikalawang anak nila. Ngunit tila wala ng pag-asa na maayos ang lahat kaya siya na ang bumitaw pa.
"Kamusta ka dito anak?" tanong ni Ponciana.
Kakagaling lang ng mga ito sa bukirin. Pagkatapos niyang umalis sa bahay nila ay umuwi siya sa mga magulang. Bukas palad naman siyang tinanggap, maging ang kanyang dinadala.
"Okay naman po ma." naka ngiting sagot niya.
"Aba! mukhang malaki yata ang apo namin ah, ang laki-laki kasi ng tiyan mo anak oh." wika ng ama niya kasabay ang paghimas sa limang buwang dinadala.
"Oo nga itay eh, kahit ako po nahihirapan." sagot naman niya.
"Tao po! Elena, inay Ponciana..." boses ng lalaki sa labas.
Kilala niya ang boses na iyon at hindi siya maaring magkamali. Pero impossible dahil nasa Maynila ang nag mamay-ari noon. Hanggang sa muling magsalita iyon kaya tumayo siya.
"Ako na ho ang dudungaw inay, itay.." turan niya.
Pagsilip niya ay isang lalaking payat ay nakasumbrero ang kanyang nakita. May balbas at bigote rin ito kaya nagtaka siya.
"Ano ho ang kailangan ninyo?" tanong niya.
Tinanggal ng lalaki ang suot na cap at ngumiti iyon sa kanya. Kilala niya ang mga matang iyon. Si Reyman, si Reyman nga ang lalaking iyon pero teka, magtaka siya dahil sobrang payat nito. Ni hindi nga niya ito nakilala agad, tatalikod na sana siya ng sumigaw ang lalaki.
"Patawad sa mga kasalanang nagawa ko ma, sana mapatawad mo ako, nais ko sana na magsimula tayo muli, dito ako para pormal na humingi ng tawad. Ma, nagsisisi na ako at handa akong gawin ang lahat mapatawad mo lang." madamdamin at nakaluhod na wika ni Reyman.
Sino ba naman siya para huwag magpatawad, hindi siya diyos kaya binigyan niya ng pagkakataon ang binata. Nanligaw ulit ito sa kanya at isa lang ang kahilingan hiningi niya rito.
"Magparehab ka para matanggal ang bisyo mo na iyan." turan niya sa lalaki.
Sinunod naman ito ni Reyman, nagparehab ito sa loob ng anim na buwan. Nanganak siya sa tulong ng kanyang pamilya at pamilya ng lalaki. Isang batang babae ang ikalawang anak nila, masaya ang buong angkan.
"Salamat ma, sa ikatlong pagkakataon na ibinigay mo." malabing na wika ng lalaki.
Limang buwan na ang anak nila ngayon at kasal na rin silang dalawa. Matapos ang pagrehab kay Reyman ay naging maayos na ang buhay nila. Niyaya rin siyang magpakasal matapos ang isang buwan mula ng lumabas ito. Na sorpresa pa nga siya dahil isa iyong garden wedding na ang lalaki mismo ang umayos.
"Basta ba huwag mo na ulit akong saktan pa, lahat tayo may pagkakamali kaya dapat matutu tayong magpatawad." tanging sagot niya at sumandal sa dibdib ng asawa.
Ang buhay minsan ay unfair, may mga bagay o tao tayong ayaw mawala pero minsan sadyang sinusubok ang ating katatagan upang iyon ay bitawan. Walang taong perpekto sa mundo kaya matutu tayong magpatawad. Bawat pangyayari ay may dahilan huwag nating isisi sa isang ang ating kasawian. Higit sa lahat pahalagahan natin ang taong nakapaligid sa atin, huwag nating sayangin ang bawat sandali na ipinagkaloob para sa huli ay wala tayong pagsisisis.
***W A K A S***
No comments:
Post a Comment