One Shot Writing Contest Entry #5: It's A Saturday by Jinky Tomas-Palino

PAKIRAMDAM ni Nancy ng mga sandaling iyun ay mawawalan na siya ng buhay, pagkatapos niyang marinig ang balitang dala ni Aling Miling.

“Sigurado po ba kayo sa sinasabi niyo?” Kahit paulit-ulit niyang tanungin ang bagay na ito basta matiyak niya ang katotohanan.

“Tama ang aking binanggit, Nancy. Bakit ba tila nawalan ka ng kulay ng marinig mo ang sinabi ko na darating dito si sir Andrei?”

“W-Wala naman po, Aling Miling. Gusto ko lamang makatiyak.” Pagdadahilan ng dalaga.

Ipinagpatuloy niya ang kanyang pagdidilig ng halaman sa mansiyon ng mga Villafuerte. Nais niyang matupad ang kanyang pangarap na makapagtapos ng kaniyang pag-aaral. Kaya nga kahit na nahihirapan siyang hatiin ang kanyang oras, pursigido pa rin siyang magpatuloy na matapos ang kanyang nasimulang pangarap.

Pinaghuhugutan niya ng lakas ang nakamulatan niyang payak na pamumuhay. Awang-awa siya sa kanyang ina, ang tanging nagtataguyod ng kanilang kabuhayan.  Dalawa silang magkapatid, maaga silang naulila sa ama. At ngayong nasa ikatlong antas na siya ng kolehiyo, ibayong pagsasakripisyo  ang pinakahigit niyang kalasag.

“Anak, napakalalim yata ng iyong iniisip.” Pansin ng inang si Nelia.

“Darating daw po si sir Andrei  mamayang gabi, inay.”

“Darating lang pala, anak? Bakit tila giyera ang susuungin mo? Napakadilim ng iyong aura.” Pansin ni Nelia kay Nancy.

“Sigurado po kasing kasama niya si Missy, inay.” Sumimangot ang dalaga.

“Anong masama doon, anak? Hindi ba at kasintahan niya si Andrei?”

Napasapo ng noo ang dalaga. “Iyun na nga po, inay. Kasi, last summer ay kasama niya ulit ang babaeng iyun. Because of that, nawalan ako ng summer  job dahil sa kanya. Ayaw kasi ni sir Andrei na may mga ibang tao sa kanilang bahay habang nagbabakasyon silang magkasintahan. Kailangan na kailangan ko po ngayon ng trabaho tuwing weekends, inay. Kahit papaano, may maiipon po ako para sa mga projects ko.”

Umupo si Nelia sa kanyang tabi. Hinawakan nito ang palad ng anak. “Nancy, pasensiya ka na. Sa edad mong iyan, dapat pinagtutuunan mo ng pansin ang iyong pag-aaral. Kung hindi lamang maagang pumunaw ang iyong ama, marahil, hindi ka naghihirap ng ganito.” Nangilid ang mga luha ni Nelia sa kanyang sinabi.

“Inay, naman! Huwag na po kayong umiyak, naiintindihan ko po ang sitwasyon. At kung buhay man si itay, tutulong pa rin ako sa paghahanap-buhay dahil mayroon po akong pangarap na gustong makamit.”

“Napakabuti mong anak, Nancy. At ipinagmamalaki kong naging anak kita.”

Niyakap niya ang ina. Balang-araw, makakaraos din sila.

“NANCY!” Sumalubong ang boses ng kanyang bestfriend.

“Hilda, para ka namang nasunugan sa lakas ng boses mo. Ano bang sasabihin mo?”

“Tinatanong ka na naman ni madam Solem. Siguradong maniningil na naman iyun. Patapos na ang semester, pero hindi ka pa nakakapagbayad.”

“Ibibigay ko this week ang bayad ko, Hilda.” Kampanteng sagot ni Nancy.

Kung mga ganitong usapin ay sanay na sanay na siya. Mula freshies hanggang ngayong nasa junior college na, paulit-ulit na ang ganitong scenario. Manhid na rin ang kanyang mga tainga na makinig sa napakahabang sermon ng kanilang school treasurer. Bagamat late na, nakakapagbayad pa rin naman siya sa mga miscellaneous ng school.

“Kung may pera lang sana ako, Nancy. Kaya lang, alam mo naman na kapos din ako.”

“Huwag mo ng isipin, Hilda. At isa pa, may pagkukuhanan na ako.” Ngumiti siya sa kaibigan at sabay na silang pumasok sa kanilang classroom.

Pareho silang Business Manangement student at nakatira pa sa parehong baryo kaya naman para na silang magkapatid kung magturingan.

“Ipanapaalala ko lang na ang mga hindi pa nakabayad sa semester na ito ay hindi papayagan sa pag-take ng exam!” Bagamat maikli ay madiin ang mga salitang iyun ni madam Solemn na sinadya pa talagang puntahan ang bawat department para ipaapalala ang pinansiyal na obligasyon ng bawat  mag-aaral.

“Opo!” Tila nasa speech choir competition ang mga estudyante.

“Please, do! Lalo ka na, Miss Santiago!”

Napaangat ang ulo ni Nancy. “O-Opo, madam. Huwag po kayong mag-aalala, sapagkat sa linggong ito ko po babayaran.”

“Sana nga, Miss Santiago. Masyado ka ng binibigyan ng special treatment ng school na ito. This is a school at hindi charity organization na kapag wala kang pambayad, puro awa ang papairalin namin.” Nakasimangot na pagtatapos ng ginang at seryosong nilisan ang paaralan nina Nancy.

“Oo nga naman, Nancy! Hindi palaging next time o next week ang mga inaaral mo, and it is so unfair na kung magbayad ay palaging late.” Sa paglabas ni madam Solem, umarangkada naman ang bunganga ni Karla, ang classmate niyang gusto yatang maging best-supporting-evil assistant ni Medusa.

Noon pa man, si Karla ang palaging ‘second the motion’ tuwing napapahiya siya sa school o kaya kung natatawag ang kanyang pansin.

“Shut up, Karla!”

At katulad ng parating nangyayari, si Hilda na naman ang pumuna sa kadaldalan ni Karla. Batid kasi ng kaibigan na tatahimik na lamang si Nancy at magkukunwaring hindi narinig ang kanyang mga sinabi. Deep inside, nasasaktan si Nancy sa mga negatibong naririnig niya sa mga nakapaligid sa kanya. Kung papatulan man niya ang mga ito, alam niyang  magiging talo lamang siya.

“Hilda, huwag mo na lang pansinin.” Bulong ni Nancy sa kanyang kaibigan.

“Papatulan ko talaga ang babaeng ito, Nancy! Akala mo kung sinong magaling, samantalang kung mangopya ng quizzes ay talamak!”

Hinila na niya ang kaibigan palabas. Kung magkakainitan ang dalawang dalaga, siguradong sila ang masisisi ni Hilda. Dinala niya ang kaibigan sa canteen at binilhan ito ng malamig na sparkle.

“Hindi mo sana ako inawat, Nancy. “ Pagmamaktol ng kaibigan.

“Kung hindi kita aawatin, baka magkasabunutan pa kayong dalawa.”

“Tama ka! Pero, hindi lang sabunot ang matitikman sa akin ng babaeng iyun kung nagkataon, masasapak ko ang pagmumukha niyang puno ng make-up!” Sabay lagok sa hawak na softdrink.

“Huwag mo ng pansinin, Hilda. Totoo naman ang kanyang sinabi, at tanggap ko ang bagay na iyun.”

“Tama na ang minsang sinabi sa iyo ng kinauukulan, Nancy. Kung may respeto ang babaeng iyun, sana tumahimik na lamang siya.” Depensa nito.

Hindi na umimik si Nancy. Kiming ngumiti na lamang ito. Magkaibang-magkaiba talaga sila ng ugali ni Hilda. Mas pipiliin niyang manahimik, kaysa makipagtalakan sa kaaway. Taliwas ito kay Hilda, kahit maubos ang kanyang boses basta maipaglaban lamang niya ang kanyang prinsipyo at karapatan. 

“NANCY! Nancy!” Tinig ni Miling ang kanyang nauulinigan habang nagbibihis si Nancy. Kagagaling lamang niya ng paaralan. Nagmamadali siyang nagpalit at lumabas.

“Bakit po, aling Miling?” Magalang niyang tanong.

“Pinapatawag ka ni sir Andrei, Nancy.”

Bagamat may pagtataka sa kanyang pagmumukha, nakaramdam naman siya ng kakaibang kaba. Nabuo sa kanyang isipan ang malaking question mark kung bakit siya pinapatawag ng binata. Malayo na ang narating ni Andrei Villafuerte. Tatlong taon bago siya nagtapos ng kolehiyo ay itinalaga na siya ng kanyang mga magulang na siyang mamahala sa kanilang negosyo sa  Maynila. Isa itong real estate, dahil mabilis ang paglago ng kanilang negosyo, madalang na kung umuwi ng probinsiya ang mag-anak. Tanging si aling Miling na lamang at ang asawa nito ang naiiwan at nakatalaga na mag-alaga sa bahay. At napakalaki ng pasasalamat ng dalaga, dahil tuwing summer at weekends ay tutulong siya sa malaking bahay, para may panustos siya sa kanyang pag-aaral. Hindi sapat ang kinikita ng ina bilang mananahi sa bayan, at malaking ginhawa sa gastos ng nag-umpisa siyang mag-paid labor sa mga ito.

“Ano po kaya ang sasabihin ni sir Andrei?” Pagtataka niyang tanong sa matanda.

“Hindi ko alam, ineng. Ang mainam pa ay sumama ka na sa akin para malaman mo kung anong nais ipabatid.”

“Sige po, aling Miling. Magpapaalam lamang po ako kay bunso. Wala pa po kasi si inay at baka mag-aalala sa akin kung hindi ako madatnan ng bahay.”

“Sige, Nancy. Hihintayin na kita sa tarangkahan.”

Tumango siya sa matanda. “Sige po.”

Hindi pa man niya nakakaharap ang binata, niyayakap na siya ng kaba. Ayaw niyang isipin na ipinapatawag siya para sabihing hindi na niya kailangan sa mansiyon para magtrabaho para hindi sila maistorbo ng kanyang kasintahan. May balak pa naman siyang mag-cash advance para makapagbayad na siya sa balance na kailangan niyang i-settle para makakuha siya ng permit na mag-take ng exam para sa kanilang finals this last semester.

“Nasa bibliyotika si sir Andrei, puntahan mo  at magdala ka ng green tea para sa kanya.”

“Samahan niyo na po ako,aling Miling.” Panunuyo niya sa matanda.

“Hindi puwede, Nancy. Alam mo naman na masyadong maselan ang batang iyun kung privacy ang pinag-uusapan. Madali ka na, ang green tea niya ay dapat mainit na mainit at sa favourite niyang tea cup mo ilagay.” Mahigpit na bilin ng ginang.

“O-Opo.” Atubiling sagot nito.

 Huminga  muna siya ng malalim bago kumatok.

“Please, come in.”

Napapikit saglit  ang dalaga ng marinig ang baritonong tinig ni Andrei.  Marahan niyang binuksan ang glass door. As usual, may hawak na namang libro ang binata. Nagbabasa na naman ito habang walang ginagawa.

“M-Magandang hapon po, sir.”

Inilapag ni Andrei ang hawak at tinanggal nito ang reading glass. Lalong lumitaw ang taglay nitong  kaguwapuhan. 

“Yes?” Ni hindi man lang ito tumingin sa kanya. Iginawi nito ang paningin sa labas.

“P-Pinapatawag niyo daw po  ako?”

“I want it.”

“Po? A-Ano pong gusto ninyo sa akin?”

“Wala akong gusto sa iyo. I want that green tea. Ayaw mo bang ilapag sa table?” Supladong tanong ng binata.

“S-Sorry po, sir. Ito na po.”

“Nancy, right?” Hindi pa rin tumitingin ang binata sa kanyang gawi.

“O-Opo.”

Sa unang pagkakataon ay tumingin si Andrei sa kanya. “I’m not a language pathologist, yet, napapansin ko lang na tuwing nagsasalita ka ay palagi kang nauutal.”Tahasang pansin ng binata sa kanya.

Namula ang dalaga sa kanyang narinig. Napansin pala ito ni Andrei at hindi siya agad nakasagot. Ganoon na ba ka-sensitive si Andrei at ultimo maliliit na bagay sa paligid ay napapansin niya yata?

“Hindi ka na sumagot, Nancy. Did I say something hurtful?”

“Wala po, sir. Ano po ang maipaglilingkod ko sa inyo?”

“Good speech. At least, diretso na kung magsalita.” Muling banat ni Andrei.

Hindi sumagot ang dalaga. Nanatili siyang nakatayo at naghihintay ng susunod na sasabihin ni Andrei sa kanya.

Nahalata marahil ni Andrei na naputulan na siyang sasabihin, kaya tumayo ito at hinarap si Nancy.

“I was informed na dito ka pa rin nagtatrabaho kapag walang pasok.” Panimula niya.

“Naku, sir! Kung ano pong binabalak ninyong gawin sa akin ay huwag niyo naman pong ituloy. Maawa po kayo sa akin, sir Andrei. Mahirap lamang kami at baka po hindi ko na matupad ang mga pangarap ka sa binabalak ninyong gawin.”

Napataas ang kilay ni Andrei at hinawakan niya ang mga braso ng dalaga para mapigil niya ang ginagawa ni Nancy sa kanyang  damit.

“What are you doing? Nalulukot na ang damit ko dahil sa iyo!”

Tila sumali si Nancy sa ice bucket challenge at bumalik ang kanyang katinuan ng mapansin niyang mahigpit niyang hinahawakan ang pang-itass na suot ni Andrei.

“Pasensiya na  kayo, sir.” Nabigla niyang sambit.

“Ano bang nangyayari sa iyo, Nancy! Ano bang pinagsasabi mong hindi ko itutuloy na balak? For your information, wala akong binabalak sa iyo, okay?”

“Okay po, pasensiya naulit, sir. Kinakabahan lamang po ako sa susunod kong marinig sa iyo.”

“Why? What do you think I will suppose to say?”

“Baka po kasi pagbawalan niyo ulit akong magtrabaho habang nandito po kayo ni maam Missy.” Prangka niyang tugon.

“Wala na kami ni Missy.”

“Talaga po?” Nakangiting sambit ni Nancy sa kaharap.

“Halatang masaya ka sa sinabi ko. Why, Nancy?”

“Nagbabakasakali po kasing magpapatuloy pa rin ako sa pagtatrabaho sa mansiyon , dahil hindi ninyo kasama ang  maarte ninyong girlfriend.”

“Ex-girlfriend.” Pagtatama ni Andrei.

“Ex-girlfriend.”  Ulit ni Nancy.

“You are right. Hindi kita pipigilan na magtrabaho dito, as long as hindi nakakasira sa pag-aaral mo.”

“Talaga po? Salamat po,sir!” Masayang pasasalamat ng dalaga. Naibsan ang takot na kanyang unang naramdaman bago hinarap ang binata.

“Anong course mo?”

“Business management, sir.”

“Your mother’s choice?”

“Hindi po, sir. Ako po talaga ang may gusto ng kursong kinuha ko.” Sagot ni Nancy.

“Mabuti at hindi kontra ang nanay mo sa napili mo?” Muling usisa sa kanya.

Umiling-iling ang dalaga. “May freedom po ako, sir Andrei. Hindi ako pinapakialaman ng aking ina kung anuman po ang gusto kong kurso. Ako kasi ang nag-aaral, kaya dapat ako ang masusunod lalo pa ang pangarap ko ang nakataya dito.”

“You talk too much. Go home.”

Natutop ng dalaga ang kanyang bibig. Aarangkada pa sana siya sa pagpapaliwanag, ngunit pinutol na ito ng kausap. Napansin niya kasing biglang nag-iba ang mood ni Andrei. Naiingayan na siya  marahil, kaya siya pinapaalis na.

“Bye, sir!”

“Close the door when you leave.” Utos ni Andrei.

Ngumiting tumango ang dalaga at maingat nitong isinara ang pinto.

MULING kinuha ni Andrei ang inilapag na aklat at muling binasa ang nilalaman ng aklat. Tumunog ang knayang cellphone.

“Hi, mom!” Walang ganang sagot ng binata.

“How are you, son? Remember, you will be the next cover in a prestige business magazine.”

“I know, mom. Bye.”

Agad ng pinutol ng binata ang usapan. Alam niya ang ibig ipakahulugan ng ina sa pagpapaalala sa kanyang gagawing photoshoot next month. Ngunit, hindi lamang ang pagpapanatili ng maganda built-in ng kanyang pangangatawan ang ipinapaalala ng ina. Hindi lamang niya tahasang sinabi na kailangang maging careful siya sa bawat kilos niya habang nasa bakasyon para hindi naman masira ang kanyang reputasyon at higit sa lahat ang kanilang kredibilidad.

Minasahe niya ang kanyang sentido, kahit maganda ang panahon ay tila sumakit ang kanyang ulo ng maisipang mga paalala ng ina. He is so tired of being manipulated by their family’s credibility. He wants to be free. He can’t help himself not to envy Nancy. Kailangan pa niyang awatin ang dalaga kanina, para kasing nasasagi ang kanyang ego tuwing naririnig niya ang salitang freedom. He don’t have that word and he hate to hear it. If only, he can choose and practice his free will, everything must be worth-living for.

NAGMANO si Nancy ng makasalubong niya ang ina na nasa tarangkahan. Halatang hinihintay nito.

“Si Buboy, inay?” Usisa niya sa ina.

“Nasa kwarto na ang kapatid mo, maagang kumain at matutulog. Kailangan daw niyang maging maaga bukas.”

Biglang naalala ni Nancy ang lakad ng kapatid. “ May poster-making pala siya bukas, inay. Wala pa pala siyang allowance.”

“Anak, hindi na. Itago mo na lamang ang pera mong iyan, alam kong kakailanganin mo. Isa pa, binigyan ko na siya ng pera, kaya wala ka ng dapat  pang ipag-alala.”

“May sobra pa naman ito, inay.”

“Itago mo na lamang iyan, Nancy. Kahit may sobra ka pang pera, anak,alam kong balang araw ay kakailanganin mo iyan. Graduating ka na sa susunod na pasukan, mas marami kang kakailanganin.”

“Oo nga po, inay. At nagpapasalamat ako sa Diyos, dahil sa loob ng limang linggo na mananatili si sir Andrei dito, papayagan pa rin niya akong magtrabaho.” Masaya niyang pagbabalita sa ina.

Lumarawan din ang kagalakan sa mukha ng kanyang ina. “Mabuti kung ganoon, anak. Nagbago yata ang ihip ng hangin. Hindi naman bago sa atin na kapag nandito ang anak ng mga Villafuerte, ayaw niyang may ibang taong gumagawa ng kanilang tahanan, bukod sa mag-asawang sina manang Miling at manong Kardo.”

Maaliwalas ang mukha ni Nancy na sumagot. “Kasi po, inay, wala na sila ni Missy. Iyung kasintahan ni sir Andrei na maarte? Sa palagay ko nga po, ang babaeng iyun ang nag-uudyok kay sir para hindi ako noon makapaglinis sa kanila. Parang gusto niya nasosolo lang si sir Andrei.” Sumimangot ang dalaga.

Napadilat ang kanyang ina. “Oh, Nancy. Tama na, anak. Hindi pa rin magandang tingnan na kinukutya mo ang dating karelasyon ni Andrei. Alalahanin mong pamilya nila ang malaking tulong para sa pag-aaral mo.”

Muling ngumiti ang dalaga at seryosong humingi ng paumanhin sa ginang. “Pasensiya na po, inay. Natutuwa lamang po ako sa magandang balita.”

“Anong magandang balita, Nancy? Ang pagpayag ni Andrei na ipagpatuloy mo ang iyong paglilingkod sa kanila o ang pagiging single ulit ni Andrei?” May halong panunukso sa ngiti ng kanyang ina.

Pinamulahanan  ang dalaga. “Ang inay talaga! Kung ano po ang iniisip ninyo, nakakahiya naman.”

“Anak kita, Nancy. Alam kong hanggang ngayon crush mo si Andrei.” Pambubuko ng ina sa kanya.

“Noon po iyun, inay. Bata pa lamang po ako noon. Ngayon, edukasyon po ang mahalaga sa akin. Ang pagbutihin ko ang aking pag-aaral at magkaroon ako ng mga kapaki-pakinabang na karanasan bilang mag-aaral.”

“Hindi naman kita pinagbabawalan na makipagrelasyon, basta alam mo kung paano gawing inspirasyon ang pag-ibig.” Ngumiti ang ina.

Seryosong sumagot si Nancy. “Saka na po ang lovelife, inay. Isa pa, sapat na kayo ni Buboy na maging inspirasyon ko. Balang araw, magkakaroon po kayo ng anak na nasa opisina at nagtatrabaho sa kilalang business establishment, inay.”

“Napakabuti mong anak, Nancy. Tama ang iniisip mo, anak. Napakahalaga ang edukasyon, tanging ito lamang ang pag-aari na walang makakahiram o makakaagaw. Hindi ito parang damit na hubarin at ipamigay o ipahiram sa iba.” Saludo ng ginang sa kanyang dalaga.

“At alam ko pong ang simpleng pamumuhay na mayroon tayo, inay, ang magbibigay-daan para magkaroon ako ng de-kalidad na edukasyon. Nararapat lamang na pandayin ko ang magagandang asal at pagbutihin ko ang iyong mga pangaral upang magtagumpay din ako, inay. Almost, I’m quite there.”

“Absolutely, anak.” Sagot ng kanyang ina na nagdulot sa dalawa upang pagsaluhan ang malulutong na tawa.

“Natututo ka na ng banyagang salita, inay.”

“Napulot kolamang sa inyo ni Hilda kapag nag-uusap kayo ng ibang lengguwahe para mahasa ang mga dila ninyo.” Natatawang sambit ng ginang.

“Halina kayo, inay. Pumasok na tayo at maghapunan na rin. Kailangan ko rin po kasing mag-review.” Yakag niya sa ina.

“I nominate Nancy Santiago for Supreme Student Council president!” Malakas na sambit ni Hilda.

“No, maam! Hindi po ako capable.” Tanggi ni Nancy.

“Why? You are smart, Nancy. At isa pa, you can be a role model because of your good conduct.” Sambit ng kanilang student council adviser.

“Ayaw ko, sir.”

“Well, let’s the class decide, Miss Santiago.”

At dahil halos lahat ay sumang-ayon na siya ang president candidate ng isang partido ay wala pa ring nagawa si Nancy. Hindi sa natatakot siya sa ano mang laban, ngunit, nahihiya siyang mapapabayaan niya ang resposibilidad kung sakaling siya ang mananalo.

“Sir, ako naman ang president candidate ng kalaban na student administration!”

Kapwa napatingin sina Hilda at Nancy sa sinabing iyun ni Karla. Pilyang tumingin ang dalaga sa kanilang dalawa.

“Alam mo, insecure talaga si Karla sa iyo, Nancy.”

“Ikaw naman, Hilda. Bakit naman pinasubo mo ako? Alam mong I can’t do the responsibilities.” Paniningil niya sa kaibigan.

“Kaya mo, Nancy. You can! I like your leadership, at gusto kong makinabang ang bawat estudyante, lalo na ang mga freshmen.”

She hesitates. “Ewan ko, Hilda.”

“Have some self-confident. Napakatalino mo, Nancy. And I think, kung mananalo ka, mahahasa ang pagiging creative and resourceful mo. In that case, kapag makatapos na tayo at maghahanap ng trabaho, may background ka na kung paano i-handle ang mga tauhan mo.”

“Tauhan?” Tumawa si Nancy. “Hindi CEO ang magiging trabaho ko kung magtapos tayo, Hilda. Maging personal secretary lamang o kaya naman field supervisor ay malaking bagay na sa akin ito. But, of course, alam kong marami pa akong dapata pagdaanan para makahanap ng magandang trabaho.” Pagpapaliwanang ni Nancy.

“At bago nating pag-usapan ang trabaho, asikasuhin na muna natin ang ating report para makapasa tayo. Basta, lalaban ka kay Karla. Next year pa naman, ito. Mapaghahandaan mo pa ng husto. Hindi ba siya na naman ang kalaban mo bilang secretary ng student council. You won over her, kaya, you can win the second time around.”

Inakbayan niya ag kaibigan. “Tumpak. Oo, Hilda, tatanggapin ko ang hamon.”

“That’s my bestfriend.” Natutuwang sambit ni Hilda.

“IT'S a Saturday, Nancy. You should rest, shouldn’t  you?”

Napapiksi ang dalaga ng marinig niya si Andrei. Kasalukuyan siyang nagwawalis sa back garden ng bahay.

Tipid na ngumiti ang dalaga. “Kailangan ko pong gawin, sir.”

“Baka naman inaabuso mo na ang katawan mo, Nancy. Nasambit kasi sa akin ni aling Miling na may mga pagkakataon na inuuwi mo ang mga labada sa gabi.”

“May mga time na abala ako ng linggo, sir ndrei. Para po hindi ko mapabayaan ang trabaho, kailangan ko pong humanap ng tamang panahon para may magawa po ako. Nakakahiya naman po kasi kung magiging dahilan ang pagiging estudyante ko para magawa ang mga obligasyon ko.”

“Hindi ba mahirap, Nancy? Parang nakakapagod.”

“Naku, hindi po, sir! Ang sikreto  kasi ay pagmamahal. Kung mahal mo ang ginagawa mo at may dedikasyon ka, kahit nakakapagod na, masaya pa rin at tila ang kapagurang mararamdaman mo ang magsisilbi pang lakas mo para lalong magpursige.” Sagot ni Nancy.

“Maybe, you are right. Kaya siguro, parang napapagod na ako.”

“Kayo sir? Napapagod po saan? Minsan nga po, hindi ko maiwasan ang mainggit sa inyo, eh. Hindi niyo kailangang maging working student para makapagtapos ng pag-aaral. Kaming mahirap lamang, halos hatiin ang katawan para lahat ,magawa, eh.”

Umupo si Andrei sa garden chair na malapit lamang sa kanila. Sinenyasan din niya ang dalaga na itigil muna ang ginagawa.

“Honestly, I envy you, Nancy. Mayroon kang kalayaan na gawin kung anong gusto mong gawin. Masaya ka sa ginagawa at hindi mo iniinda ang pagod.” Matamlay na sagot ng binata.

 “First things first, talk to them. Hindi mo rin po kasi malalaman kung anong magiging reaksiyon nila kung hindi mo susubukan.”

“Natatakot akong hindi nila ako maintindihan, Nancy.”

“Mas nakakatakot na hindi mo susubukan, sir Andrei, hindi sa pakikialam, ano po ba ang gutso niyang gawin?”

“I want to be an agriculturist, Nancy. Gusto kong magkaroon ng sariling farm sa Davao where is my mom’s province. Pero, napakalaking tiwala ang ibinigay nila sa akin para mapanatiliko ang kaunlaran ng real estate naming sa Maynila. I think, I’m really tired of pretending that I really love the job, which is I can’t even like.” Pagpapatuloy ni Andrei.

“Maling akala ko, sir. Minsan, hindi ko maiwasan na isipin na napakahirap ng kalagayan ko para makamit ko ang edukasyon. Hindi pala ako dapat mainggit. Kung tutuusin kasi, dapat maging inspired ako, to pursue my dreams, lalo pa at ako mismo ang may desisyon nito.”

“Tama ka, Nancy. And thank you, dahil sa araw naito, binigyan mo ako ng lakas para maging totoo.”

“Wala iyun, sir. Pareho naman po tayong natuto sa araw na ito.”

“Mag-iiwan ako ng calling card sa iyo. Gusto ko kasing kunin kita sa on-job-training mo next year sa company namin.”

“Are you serious, Sir Andrei?”

“Yes! Of course, seryoso ko. I will, Nancy. I just know that our company needs  someone like you, habang ako, muling mag-aaral. And soon, magkakaroon ng sariling farm.”

Marami pa silang napag-usapan at masaya ang dalawa sa kanilang paghihiwalay ng araw na iyun. Nabuo sa isip ni Andrei na sundin ang kanyang nais at maging bukas ng saloobin sa kanyang mga magulang. Mauunawaan man nila o hindi, ang mahalaga ay magiging totoo siya sa kanyang sarili.

Masayang umuwi si Nancy, sa paglisan sa mansiyon na iyun, naging magaan ang kanyang kalooban. Nakikipag-usap na sa kanya ang binata. Higit pa man, natutunan niyang hindi nasa estado ng buhay ang pagkakaroon ng magnadang trabaho at kasiyahan sa nakakamit na tagumpay. Mainam na aspeto sa pagiging estudyante na sundin kung ano talaga ang gusto niyang maging kurso, upang sa kanyang pagkakaroon ng hanap-buhay, ang kapaguran ay hindi masyadong mararamdaman dahil kaakibat nito ang kakaibang sigla at saya.

Napatingin siya sa kalangitan, ngumiti siya. Indeed, it’s a happy day. It is a Saturday.

Nakasalubong niya si Karla sa gate. “Siguro naman ay nakapagbayad ka na?”

Ngumiti si Nancy. “Of course, Karla. At sana, huwag mo ng problemahin ang mga obligasyon ko. Makapagtatapos ako at makakamit ang mga pangarap ko. At mula ngayon, hindi ako mahihirapan at mapapagod, kahit anuman ang mga maririnig kong negatibo sa aking paligid. Excuse me, Karla, I need to go.”

“Whatever! Let’s us see.” Mataray nitong sambit.

Lumingon muli ang dalaga sa kanya. “See you next year, Karla! I’m excited for our debate as supreme council  president.”

“Yeah, bitch!” Pagdadabog ni Karla.

Narinig niya ang palakpak sa kanyang likuran. “Hilda!”

“That’s my best friend! Are you ready for the final exam?”

“Very  ready!” Sagot ni Nancy at nilapitan ang kaibigan.

***W A K A S***