One Shot Story Writing Contest Enty #2: Research Paper by Khaleesi Mhysa

ALAM mo ano ang mahirap tanggapin? Ang masakit? ‘Yong pinaghirapan mo na’t lahat-lahat pero sa bandang huli wala pa ring nangyari. Tila nagunaw lang lahat. Nawala na parang bula. Na-abo na parang natupok ng apoy.

Sino ang mag-aakalang minsan, nasa mga taong pinagkakatiwalaan natin pa ang magiging dahilan ng pagkasira ng buhay ng isang nilalang. Isang inosente.

NO’NG una, hindi pa n’ya alam kung anong kurso ang kukunin. Gusto ng papa n’ya na isang OFW, Education para may teacher na ang pamilya nila balang araw. Pero iba ang nasa isip n’ya. Gusto n’yang maranasan ‘yong nasa harap ng camera o nagta-trabaho sa likod ng camera. Artista? Hindi. Broadcaster. Kaya no’ng enrolment, nag-enroll s’ya sa kursong AB Mass Communication.

“Gladys!...Gladys!...” tawag ni Janine sa isang kaibigan at kaklase nung high school. Nakita n’ya ito sa hallway ng school, first day of class.

“Oy!...” nakangiti si Gladys nang paglingon at paghagilap sa tumatawag sa pangalan n’ya sa mga mag-aaral na naroroon sa hallway, nakita n’ya ang kaibigan at kaklase. Nagkawayan silang dalawa. Lumapit agad si Janine sa kaibigan, nakipagsiksikan sa mga estudyanteng naroon.

Abala ang paglabas-pasok ng mga estudyante sa St. Michael College nang araw na ‘yon. 

First day of school kasi. First day din matapos ang summer vacation at sabik ang lahat na makabalik sa school lalung-lalo na ‘yong mga magsisipasok as freshmen college. Isa na nga dun si Janine.

“Dito ka rin pala?” tanong ni Janine nang makalapit s’ya. Nakangiti at di makapaniwalang magkapareho lang pala sila ng school ng dating kaklase.

“Oo…” sagot nito at nagkaintindihan silang maglakad patungo sa mga rooms na hahanapin nila for their first period class.

Since mga freshmen pa lang sila, halos puro pa mga minor subjects ang enrolled nila.  Kung may mga major subjects, isa o dalawa lang. Kaya puno ang parte na ‘yon ng building ng mga estudyante dahil dun ang klase ng mga minor subjects. “Ano nga pala course mo?”

“AB Masscom kinuha ko.” Proud na sabi ni Janine.

“Wow! Talagang tinuloy mo ‘yong plano mong kunin na course ha nung high school pa tayo.”

Natawa si Janine, “Oo e…gusto sana ni Papa na Education kaso feeling ko parang hindi para sa akin ang kursong ‘yon…di ko ata nakikita sarili kong magturo.” Tapos sabay silang nagtawanan. Habang tinitingnan nila ang mga subjects na nakapaskil sa dingding ng kada silid, “E ikaw Glads, ano naman kinuha mong course?”

“BSBA.” Sagot ni Gladys sa pagitan ng pagbabasa ng mga subjects.

“Ay akala ko naman Masscom rin…”

Nakikipagsiksikan pa sila sa ibang mga estudyante nang sa di sinasadya ay, “ay!...” di namalayan ni Janine na nasalubong at kabangga na pala n’ya ang isang may edad nang lalaki, naka-long sleeve polo ito at may bitbit na sling bag. Nang mag-angat ng tingin, may itsura ang may edad na lalaki at matipuno pa rin ang pangangatawan. Pero sa get up nito, di mo masasabing isa ito sa mga estudyante ng paaralan.

“Sorry…po” tanging nasabi n’ya.

Nilagpasan nina Janine at Gladys ang lalaki. Sinundan naman ng tingin ng lalaki si Janine, nakangiti.

DUMAAN ang araw ng unang pasok nina Janine at Gladys. May mga klase pa sila na walang instructor, may iba naman na nagsimula nang maglecture o magbigay ng gawain, at may iba na pumasok lang saglit, nagpakilala at nagdismiss din ng maaga. Tulad ng inaasahan, hindi magkasama sina Janine at Gladys sa lahat ng subjects dahil magkaiba sila ng kursong kinukuha. 

Mag-isa pumasok ng classroom n’ya para sa Advertising subject, ang major subject ni Janine at inistima ang mga bagong kaklase.

Napili n’yang umupo sa may harapan pero sa may gilid para di masyadong pansinin at nasa instructor at lecture talaga ang attention n’ya. Binuklat n’ya ang kanyang notebooks na may ilang notes na rin sa naunang mga klase n’ya, binabasa mga ‘yon pampaalis ng bored habang naghihintay ng instructor nila (kung darating man.) at wala rin naman s’yang makakausap dahil hindi naman n’ya kilala pa ang mga bagong kaklase.

Naging absorb siguro s’ya sa binabasa at hindi n’ya namalayan ang lumapit na pigura at tumabi sa kanya. Nagulat na lang s’ya nang umupo na talaga ito sa tabi n’ya kahit bakante pa ang ibang upuan sa hanay na ‘yon. Di s’ya nakapagsalita at inilipat na lang ng kinapapatungan ang binabasang notes. Ito kasi ‘yong lalaking nakabanggan n’ya sa hallway kanina. Nang…

 “Studying?” tanong ng lalaking tumabi. Baritono ang boses nito.

Minsan pang hinagilap ni Janine ang sasabihin, tila nabigla s’ya na nahihiya. Kagalang-galang kasi ang taong nasa tabi n’ya ngayon. Kaklase ba n’ya ito?

“Mukhang mean naman masyado ng ibang instructors mo at agad kayong binigyan ng mga gawain, first day of school.” Patuloy ng lalaki.

Sinarado ni Janine ang notebook. “Hindi naman.” Sa wakas ay nasabi n’ya, “naisipan ko lang magbasa-basa habang naghihintay ng instructor.”

Tatango-tango ang lalaki. Tumayo na ito at kinuha ang sling bag na nasa katabing upuan. Pumunta ito sa harapan, sa may teacher’s table at inilapag doon ang dalang bag.

Nagulat si Janine ng magsalita ito, lumaki ang kanyang mga mata nang… “May I have your attention please?” at nagsi-puwesto na ang ibang estudyante na kanina lang ay nagkukwentuhan lang. 

Tila naman nataranta ang mga itong pumunta na sa kanilang mga upuan nang makitang s’ya pala ang instructor para sa subject na ‘yon. Hindi siguro s’ya pinansin kanina dahil tumabi agad itong umupo sa kanya at siguro inakalang estudyante rin s’ya.

Nagpakilala itong “I’m Mr. Dominguez and I am your instructor for this subject for the semester…”

KUNG gaano ka-lenient ang buhay nung high school, kailangan namang sanayin ng mga tulad ni Janine ang mga pagbabago sa paligid lalo na’t nasa kolehiyo na sila. Kahit andun pa rin ang kalokohan (since may transistion at adjustments pang nagaganap sa kanila from high school life to college) kailangan nilang makisabayan sa mga striktong policies ng school and learn to abide kahit gaano pa kababaw since they are matured enough to understand and deal with it. At dapat tanggapin anumang disciplinary actions na i-impose.

Sa Math class, five minutes bago magsisimula ang klase nila, kapag may assignment tila nakasanayan na ng mga kaklase ni Janine na magkumpol-kumpol at magkopyahan. Iisipin mong naggu-group study at may pinaghahandaang major exam o quiz at abala pa ang mga kamay sa kung anuman. ‘Yon nga lang napakatahimik ng lahat.

“Hoy!...Ano ba?...” saway ni Janine sa kanila, pinagpasa-pasahan na kasi ang papel n’ya na may nakasulat na assignment. “Baka mahuli tayo n’yan, pare-pareho na tayo ng sagot pati ata mali n’yan pareho na rin tayo.”

“Asus…hayaan mo na Janine, di rin malalaman ni ma’am sino ang original basta wala lang magsasalita…diba mga classmates?” nakakalukong sabi ng isang kaklase nila na palagi rin namang umaasa sa iba pagdating sa mga quizzes at assignments nila.

Sumang-ayon naman ang lahat, nagkatawanan pa, ma-babae o lalaki man. At tulad ng pinag-alala ni Janine, napansin nga ng “terror” instructor nila ang pagkakapareho ng lahat ng mga sagot pati ang tama at mali.

 “Nagkopyahan ba kayo ng assignments?” kababanaagan ng seryuso at hindi natutuwang ekspresyon ang mukha ni Miss Sandoval habang iginala ang mata sa buong klase. Dala na rin marahil ng pangamba at takot, naging tahimik ang dating napaka-ingay na klase. Ni isa walang nagsalita at panay yuko pa ng iba. “Magsalita kayo…bakit magkakapareho kayo ng sagot?” tahimik pa rin ang buong klase. Kinabahan si Janine, panay ang tingin n’ya sa mga kaklase na gano’n din ang ginagawa. Sa kanya nagmula ang lahat ng sagot na kinopya lamang ng mga tamad n’yang kaklase.

Hanggang sa matapos ang period na ‘yon, wala namang nagsalita na kay Janine ang orihinal na sagot. Pero lahat sila ay papatawan ng karampatang parusa dahil sa kanilang ginawa. Magiging Student-Assistant sila nang walang nakukuhang benepisyo. 

Maglalagak sila ng tigda-dalawang oras na serbisyo sa mga non-teaching office ng paaralan bilang mga “utusan” araw-araw depende sa availability o vacant time nila. Para kay Janine at sa ibang subsob sa pag-aaral, pahirapan na sa kanila ‘yon dahil sa “nagload” sila ng mga subjects as freshmen ng semester na ‘yon kakapusin na sila sa oras ng pag-aaral at pag-meet ng deadlines. 

‘Yong vacant time sana na pwede nilang gamitin para makapag-aral, nakuha pa ng ibang dapat gawin. Para naman doon sa “wala lang” at mga tamad kahit sa pag-aaral, kalabisan na ‘yon lalo pa’t pag vacant time nila, nakatambay o natutulog lamang sila sa may sulok na parte ng library o di kaya’y gumagala.

Malungkot at tila pagod na napa-upo si Janine sa armchair na madalas n’yang upuan pag History class nila. Nagsimula na kasi ang “duty hours” nila bilang mga Student-Assistant. Kasama at katabi n’ya ng mga oras na ‘yon ang kaklaseng si Mica. Hindi sila magkaklase sa Math subject kaya nagtataka ito sa itsura ni Janine.

“Hoy!...” kalabit n’ya sa katabi na tila nakatingin sa kawalan. “Anong nangyayari sa’yo?”

Walang kangiti-ngiting tumingin kay Mica si Janine na hindi muna nagsasalita. “Magsalita ka nga.”

Isang malalim na buntunghininga ang pinakawalan ni Janine saka nagsalita, “Pagod lang.”

Nagtataka si Mica. Hindi naman kasi n’ya nakikitang ganito ang kaklase dati, “Pagod?...sa’n ka pala nagpunta at ano pinagagawa mo?”

“Naparusahan ang buong klase naming sa Math dahil nagkopyahan kami ng assignment. Pare-pareho ng mga sagot…napansin agad ‘yon ni Miss Sandoval kaya heto, binigyan kami ng disciplinary action…mga dakila kaming utusan sa ngayon, Student-Assistant.”

Natawa si Mica sa ikinuwento ni Janine. “Anong nakakatawa dun?” nakangusong tanong ni Janine, “Hindi na nga ako nakakapag-aral ng maayos dahil dun e.”

“Paano naman kasi dahil lang dun nadamay ka na at ayan nahihirapan ka pa. Nangopya ka ba o…galing sa’yo lahat ng sagot?” natatawa pa ring tanong ni Mica.

“Galing sa akin ang sagot…” mahina at nahihiya pang sabi ni Janine.

Grabeng tawa na ni Mica sa sinabi at itsura ni Janine ng aminin n’ya ‘yon, “Damayan lang, teh?”

SA tuwing wala ng klase si Janine, tulad ng kinagawian, diretso na s’ya ng bahay. Inuuna talaga n’ya ang mga gawain sa school at bahay kesa maglakwatsa kasama ang mga kaibigan lalo na ngayon na hindi na s’ya nakakapag-review pag nasa school tuwing vacant time n’ya dahil nga sa inatas na gawain sa kanila. 

Noon pa man, ilang beses na rin ba s’yang inanyayahan ng mga kaibigan na lumabas, mag-mall, o tumambay lang sa’n nila maisip pero puro tanggi naman ang ginagawa ni Janine. Kung hindi naman s’ya maagang nakakauwi, isang lugar lang ang suki n’yang pinupuntahan. Library. Kung hindi naman nagbabasa ng mga latest books dun e may tinatapos s’yang gawain. 

Pero kahit ‘yon hindi na rin n’ya nagagawa dahil pagod na s’ya at kailangang sa bahay na lang tatapusin ang mga assignments para diretso na pahinga. Naturingan na tuloy s’yang ‘KJ” ng mga kaibigan at kaklase. Pero wala naman s’yang pakialam. Hindi rin naman sumasama ang loob n’ya pag nagkaganoon. Tinatawanan lang n’ya at binabalewala. 

Naiintindihan din s’ya ng mga kaibigan. Ang mahalaga kasi sa kanya ay napapanatili n’yang  matataas ang mga grades n’ya, tulad na lang sa high school na palagi s’yang nangunguna sa klase kahit halos matabunan na s’ya ng mga gawain.

Wala rin naman s’yang nakikitang masama sa paggala ng mga kaibigan o sa pag-iimbita sa kanya. Talagang umiiwas s’ya dahil ayaw rin n’yang maranasan ang nangyari sa nakakatandang kapatid na si Jessa. 

Matalino din ang ate n’ya at nung una, bahay-skwelahan lang talaga. Pero nung mapabarkada, kahit saan na lang napupunta at naglalagi. Hindi naman napapabayaan nito ang pag-aaral kaya malaki ang tiwala ng mga magulang sa ate n’ya. Kaya gano’n na lang ang “shock” nila nang malamang nabuntis ito. Kaya tulad ng inaasahan hindi ito  nakatapos at nag-asawa ng maaga. 

Hindi naging maganda ang buhay ng kapatid sa kamay ng asawa n’ya kahit pa ginagampanan pa nito ang obligasyon nito kay Jessa at sa anak nila. May bisyo ito at nambabae pa. Minsan na ring napagbuhatan ng kamay si Jessa kaya napatira sa kanila ng ilang linggo. Pero kinuha pa rin asawa. 

Sa kabila ng lahat, iisa lang talaga ang nakaguho ng mundo ng mga magulang ni Janine at ‘yon ay ang magunaw ng gano’n na lang ang mga pangarap na binuo nila para sa nakakatanda n’yang kapatid na si Jessa. 

Kaya gano’n na lang ang pagsusumikap na ginagawa ni Janine simula high school. Ayaw n’yang biguin ang mga magulang tulad ng pagkabigong naranasan ng mga ito sa ate n’ya lalung-lalo na ang amang nasa ibang bansa, kumakayod para lang matustusan ang mga pangangailangan nila. 

Kung hindi nga lamang nag-asawa ng maaga ang Ate Jessa n’ya malamang naka-graduate na ito at ito na rin ang nagpapa-aral sa kanya. Andito na rin sana sa Pilipinas ang ama at nagpapahinga na sa pagtatrabaho. May edad na rin kasi ito. Pero wala silang “choice” kaya gano’n na lang din ang pagsusumikap n’yang mag-aral ng mabuti.

TULAD ngayon, pang-ilang gabi na ba n’ya ito sa pagpupuyat para tapusin ang mga assignments at gumawa ng mga projects. Nagsisimula na rin s’yang mag-draft para sa ibinigay na “research paper” nila sa Advertsing subject. Kung may quiz o exam kinabukasan kailangan naman n’yang matulog ng maaga para magising ng napaka-aga para mag-aral. Mas nakakapag-aral s’ya sa ganun kasi presko na utak n’ya sa lahat.

Apat na buwan pa naman bago ang pagtatapos ng sem pero nagsisimula ng magsulputan ang mga final requirements nila. Isa na nga dun ang maagang “research paper” sa Advertising. Para iwas “cramming” moments, nagsisimula na s’ya. Ibig sabihin four months din s’yang palaging ganito, puyat. Lalo pa’t hindi pa nari-raise kung hanggang kailan ang pagiging “Student-Assitant” nila. 

Napansin marahil ng ina n’yang si Magda na bukas pa ang ilaw ng kanyang kwarto mag-aalas dose na ng madaling araw. Nakabukas lang kasi ang pintuan ng kanyang kwarto habang abalang-abala s’ya sa sinusulat. Kumatok naman ng mahina ang ina sapat na marinig n’ya. May dala itong isang basong gatas.

“Magmamadaling-araw na anak, wala ka bang pasok bukas?” tanong ni Magda.

Uminom s’ya ng kunti sa gatas na dinala ng ina saka nagsalita, “Meron ma, pero alas dyes pa…kaya tatapusin ko na muna ‘to."

“’Wag kang masyadong magpuyat, ano na lang ang maiintindihan mo sa klase n’yan kung inaantok ka.” May point din naman ang sinabi ng mama n’ya pero sa nakikita n’ya talagang kinukulang s’ya ng oras sa pag-aaral.

“Ma, ‘wag kayong mag-alala, kaya ko ‘to. Hindi pa naman ako inaantok sa klase e.”

Ngunit kabaliktaran ‘yon pag nasa klase na nga s’ya. Inaantok talaga s’ya at nahuhulog na lang ang talukap ng kanyang mata habang nagdi-discuss ang instructor nila. 

Minsan pa nga, sinasadya n’yang magpa-alam muna para pumunta ng CR dahil hindi na talaga n’ya nakakaya minsan ang pagbagsak ng mga mata dala ng antok.   Hindi naman talaga s’ya pumupunta ng CR, naglalakad-lakad lang s’ya sa labas ng classroom pampaalis ng antok.

Gano’n ang buhay n’ya at hindi naman tulad ng iniisip ng ibang kaibigan n’ya at kaklase, hindi naman boring ang naging tingin n’ya sa buhay n’ya bilang isang estudyante. May kailangan lang talaga s’yang unahin at dapat gawin, hindi lamang para sa sarili n’ya.

LUMIPAS pa ang mga araw. Tutok na tutok na si Janine sa mga requiremens na dapat tapusin lalo na ang sa major nilang Advertsing. Kinakailangan nilang mag-submit ng draft ng paper nila para ma-evaluate ni Mr. Dominguez at ma-advise-san sila kung ano pa ang kulang since ide-defend pa nila ‘yon.

Sa hindi inaasahan, “Miss Santiago,…” si Mr. Dominguez, “Can you please see me after your last period class today?” ‘yon ay matapos n’yang maipasa ang draft ng paper n’ya.

Tumango s’ya sabay sabing “Yes sir.” Habang naglalaro na sa likod ng isip n’ya kung ano ba kaya ang problema ng paper n’ya.

At nagpahuli nga sa pag-uwi si Janine. Pumunta s’ya faculty office ng College of Arts at hinanap si Mr. Dominguez na nang makita n’ya ay abala sa kung anong binabasa nito.

Pinakiramdaman n’ya muna ito bago nag-excuse to let him acknowledge na nasa harap na s’ya nito, “Excuse me, sir.”

Nag-angat ng tingin ang instructor at nang mamukhaan s’ya ay hinubad nito ang suot na salamin at pina-upo s’ya.

“Miss Santiago I read the draft of your paper as I required…” simula nito habang nakatingin sa three-page papers na napagtanto n’yang sa kanya pala. “I am impressed. Actually when I read the title, na-curious ako agad about the content…” naputol na naman ang sinasabi nito nang isinuot ulit ang salamin at tumingin ulit sa hawak-hawak na mga papel, tila may hinahanap dun, “then as I read along, I think it will turn out to be a good paper. In fact, an impressive one.” Nakangiting sabi nito na tumingin sa kanya.

Isang malaking ngiti at mababasa sa mga mata ni Janine ang saya sa natanggap na compliment sa sariling gawa na ilang gabi ding pinagpuyatan n’ya.

Nang bigla napatigil si Janine nang sumenyas si Mr. Dominguez, “Mmmmm but I think, on this part where the diasadvantages of advertising emerge, you need to gather more facts, supporting details to stand your argument with this.” Nakahinga ng maluwang si Janine, akala n’ya kung anong negatibong nakita sa gawa n’ya. “But over all…its impressive.”

“Thank you po..” laman nun ang saya dala ng sa tingin n’ya success ng paper n’ya kahit hindi pa ito nade-defend. At ‘yon ang susunod na bagay na paghahandaan n’ya.

“I think matutulungan kita with the references you needed.”

Hindi makapaniwala si Janine sa narinig, tutulungan s’ya ng instructor n’ya. Naisip n’ya ganun nga siguro ang role nila as instructors at she thinks, she’s truly blessed.

 “Sigurado po ba kayo?...baka sobrang abala na po ang magagawa ko sa inyo.”

Ngumiti ito, “Don’t mention about it. I was a student also like you and hindi madaling maghanap ng mga references lalo pa’t masyadong limited ang resources with a very specific topic.”

Hindi na nag-alangan pa si Janine, at wala s’yang balak. Grasya na kung iisipin itong tulong na ibibigay ni Mr. Dominguez. Hindi na n’ya kailangan pang mag-interview ulit o magbasa pa ng napakakapal na aklat pero wala naman s’yang nakukuha.

May iniabot si Mr. Dominguez na maliit na card, “That’s my home address, better puntahan mo ako sa bahay bukas at your vacant or anytime na pwede ka. I just can’t bring them here dahil baka makita ng ibang kaklase mo isipin may “favoritism” natawa pa ito sa tinuran n’ya.

Tinanggap ni Janine ang card at tiningnan ‘yon. Wala naman s’yang inisip na kakaiba o nagdududa sa kung anuman basta ang tanging nasa isip n’ya, matatapos ang research paper n’ya na “impressive” at with good, high rate mula sa defense panel.

MALAPIT na s’ya sa pupuntahan nang matanawan n’ya ang nasa labas ng taxi. Papasok ang sinasakyan sa isang exlusive subdivision at ganun na lang ang pagkamangha n’ya sa nakikitang malalaking bahay. Naibigay na kasi n’ya kanina ang address sa driver at dahil madaling matunton ‘yon, hindi na ito nagtatanong ng direksyon. 

Nagdahan-dahan lamang ang taxi nang tinutunton na nila ang kalye kung saan nakahanay ang bahay na may house number na nasa address. At tumigil ito sa isang simpleng bahay na halatang panlalaki ang desinyo. 

Pagkababa ni Janine, magdo-doorbell pa sana s’ya nang bumukas ang pinto sa may harapan at iniluwa nun si Mr. Dominguez. Nakapang-bahay lamang ito pero kahit gano’n ay komportable pa rin ito na pinapasok s’ya.

Nag-aalangan s’yang pumasok dahil sa hiya since instructor n’ya ito. “Akala ko mamaya ka pa…” sabi ni Mr. Dominguez habang papasok na sila ng bahay.

Iinot-inot pa talaga s’yang sumunod rito papasok, “Hindi po ako pumasok ngayon. Sinadya ko talaga ang pagpunta rito para sa mga references na ipapahiram n’yo para sa research paper ko.”

Dumiretso sila sa may sala kung saan may nakita si Janine na mga makakapal na parang aklat at sadyang binok bound sa center table. Naisip n’ya marahil ‘yon na ang sinasabi ni Mr. Dominguez na mga references na kailangan n’ya. Habang umupo s’ya at binubuklat ang mga ‘yon, nawala saglit ang instructor at nang makabalik, may dala na itong dalawang basong juice. Ibinigay sa kanya ang isa na agad naman n’yang ininom dahil sa uhaw.

May sinasabi pa si Mr. Dominguez na mga pointers at sandali pa silang nag-usap. Maya-maya’y napagdesisyunan ni Janine na magpaalam na. Nang patayo na s’ya, sa hinding maintindihan dahilan ay bigla na lang s’yang nahilo at nagdilim ang kanyang buong paligid.  

ANG kadiliman nang himatayin at magising s’ya matapos inumin ang baso ng juice na ibinigay ni Mr. Dominguez ang hindi n’ya malilimutan dahil ito rin ang nagpapatunay na buong kinabukasan at mga pinaghirapan n’ya ay nalunod lamang sa karimlan nang sirain nang ganun-ganun lang ang kanyang puri, ang kanyang pagkatao ng mapagsamantalang nilalang. 

Oo, mahirap ibigay ang tiwala. Pero sino ba namang magdadalawang isip na ibigay ang tiwala ‘yon sa taong alam nating makakatulong para buuin ang ating mga pangarap; sa taong inaasahan nating isa sa magiging gabay natin para magkaroon ng liwanag ang kinabukasan natin; sa taong pati mga magulang at pamilya natin ay pinagkakatiwalaan ng ating paglaki at karunungan.

Nagamit ni Mr. Dominguez ang pagkakataong ‘yon para pagsamantalahan si Janine. Buong araw s’yang ginamit ng instructor n’ya sa sariling bahay nito na walang kalaban-laban dahil sa inihalong gamot sa kanyang inumin.  

Tinakot pa s’ya ng lalaki, “Alam mo ang kahihiyang aabutin mo pag nagsalita ka…kaya kung ako ikaw, tumahimik ka na lang. Pati mga grades na pinaghirapan mo mababalewala lang...pwede rin na kapag nagsalita ka, maki-kick out ka sa St. Michael…pwede kong gawin lahat masira ka lang kung may makakaalam nito at kapag ako ang lalabas na may kasalanan…pati pamilya mo idadamay ko, sasaktan ko.”

Lahat ‘yon sinabi ni Mr. Dominguez habang nakapatong s’ya kay Janine at ginagamit ito. Walang nang lakas pa ang kawawang dalaga sa pagkakataong ‘yon para lumaban dahil sa epekto ng gamot at panghihinang dulot ng paulit-ulit na paggamit sa kanya. 

Tanging mga luha lamang ang naging kakampi n’ya; mga luha ang tanging boses n’ya na nagsusumigaw ng kanyang sakit na nararamdaman sa pisikal at emosyun; mga luhang naging lakas n’ya para kayanin ang pinagdadaanan at isipin ang DAPAT na gagawin pagkatapos ng impeyernong kinasadlakan.

SA pag-aakalang wala na s’yang pag-asa dahil sa takot at kahihiyang maaaring haharapin, pinili ni Janine na lumaban, gumising sa bangungot at ilahad ang katotohanan sa kanyang pinagdaanan. Naisip n’yang hangga’t wala s’yang ginawang masama ipaglalaban n’yang ang pang-aabusong ginawa sa kanya at marahil pati na sa mga naging biktima ni Mr. Dominguez tulad n’ya.

Hindi naging madali ang lahat sa kanya pati sa pamilya n’ya lalo na sa amang tanging nais ay mapabuti silang mga anak at pamilya n’ya. Pagkatapos ng pagkakadampot ng mga pulis kay Mr. Dominguez sa kalagitnaan ng kanyang klase sa bisa na rin ng “warrant of arrest”, tumakbo ang kasong rape na inihabla ni Janine laban sa guro. Ang pinakamagulong parte ng buhay ng dalaga na wala namang ibang hinangad kundi ang masuklian ng magandang marka ang lahat ng pinaghirapan at pinagpuyatan. Kasama ng parting ‘yon ng buhay n’ya ang kahihiyan dahil sa mga binaliktad na kwento maabswelto lamang ang guro.

Pero sadyang walang puwang sa mundo ang pagtatagumpay ng kasamaan. Nagsilabasan ang ibang biktima ni Mr. Dominguez sa ibang skwelahan at nagbigay ng statement pati paghabla ng kaso laban sa kanya. Lahat sila hindi nagawang magsalita noon dahil sa iisang rason, takot at kahihiyan.

Napatunayan na guilty si Mr. Dominguez sa kasong “multiple rape” na inihabla sa kanya at nasintensyahan ng habambuhay na pagkakabilanggo bukod pa sa danyos na babayaran n’ya sa mga naging biktima.

Nangyari na ang hindi dapat mangyari. Wala ng magagawa pa si Janine at ibang naging biktima ng guro. Nakakulong na rin ang may kasalanan. Ang tanong: nakamit na ba talaga ng mga katulad ni Janine ang hustisyang hinahanap nila? 

Lahat naman ng masasamang karanasan ay may hatid na bagong pag-asa pero sapat na ba ang pag-asang ‘yon para itayo muli ang minsang natumba na? Paano ‘yong hanggang ngayon nakakubli pa rin sa takot at kahihiyang magiging dulot ng iskandalo?

***W A K A S***