One Shot Writing Contest Entry #4: Artista by Patricia Mae Paladin

“MANONG, pakibilis po.  Male-late na po ako sa klase!”

            “Saglit na lang po, Miss Cassie.  Huwag po kayong mag-alala.  Aabot po kayo sa klase ninyo,” tugon ng driver niya.

            Kinakabahan na si Cassie.  Ganito lagi ang nangyayari tuwing may pasok siya sa eskwela.  Nagkukumahog siya papunta sa unibersidad na kaniyang pinapasukan.

            Simula ng pumasok siya sa mundo ng pag-aartista, ganito na ang naging takbo ng buhay niya.  Pilit niyang pinagkakasya ang pag-aaral at pagta-trabaho sa loob ng bente kwatro oras.  Lalo na ngayon na may bago siyang teleserye.  Halos hindi na nga siya natutulog.  Minsan ay sa sasakyan na lang niya nararanasan ang matulog.

            Hindi siya nagsisising pinasok niya ang pag-aartista.  Bukod sa binubuhay siya niyon at nagagawa niyang pag-aralin ang sarili niya, gusto niya ang trabahong iyon.

            Hindi ipinanganak si Cassie na mayaman o nakaka-angat sa buhay.  Siguro oo, kung hindi lang itinakwil ang kaniyang ina ng mga magulang nito nang sumama ang kaniyang ina sa kaniyang ama, na isa lamang tricycle driver noon.  Ngunit ngayon na may maganda siyang trabaho, nagawa niyang iahon sa kahirapan ang kaniyang pamilya at napag-aaral niya pa ang dalawa niyang nakababatang kapatid.

            She gently closed her eyes and breathes.  Kahit iyon lamang ay magawa niya.  At nang huminto na sa tapat ng eskwelahan nila ang kaniyang sasakyan, kaagad siyang bumaba roon at tumakbo papunta sa first class niya para sa araw na iyon.

            Dahan-dahan niyang pinihit ang seradura ng room A305.  Nang mabuksan niya nang tuluyan ang pintuan, napalingon sa kaniya ang mga kaklase niya pati na ang kaniyang propesor.

            Nahihiya siyang ngumiti sa mga ito at hinarap niya ang kaniyang propesor.  “Sorry I’m late, Ma’am Grace,” aniya.

            “Muntik ka na naman ma-markahan ng late, Cassiopeia.  Mabuti na lamang ay umabot ka sa grace period.  You may now sit, Ms. Ledesma,” sabi ng kanyang propesor.

            She immediately rushed inside the room and sat on the chair at the back.  She felt tired as she rests her back on the chair.  Hindi niya alam kung paano niya nakakayanan ang ganito araw-araw.  Iwinasiwas niya ang kaniyang katawan para magising ang kaniyang diwa.  Dapat ay may matutunan siya ngayong araw.  Iyon lang ang nasa isip niya ngayon.

            “Psst!”

            Napalingon siya sa katabi niya.  She smiled.  Isa sa mga dahilan kung bakit patuloy siyang nabubuhay ngayon ay ang lalaking katabi niya. 

            Kinuha nito ang kamay niya at hinalikan.  Nilingon niya ang guro niya sa unahan.  Mabuti na lamang ay abala ito sa pagsusulat sa pisara.

            Nilingon niyang muli ang lalaki.  “Hi,” bati niya rito.

            “How was your day?” tanong nito sa kaniya.

            Ngumiti siya sa lalaki.  She has to admit it.  Zach is the sweetest.  “Fine, as long as you are here,” tugon niya at saka niya ito kinindatan.  Tumawa naman ito.

            Zach is her boyfriend for three years now.  Masaya siya kung anuman ang mayroon sila.  Marami rin silang pinagdaanan katulad ng isang normal na magkarelasyon.  At ipinagmamalaki niya na nalagpasan nilang lahat iyon.

            “Mamaya na kayo magkwentuhan, Cassie and Zach!”

            Napabalikwas sila ng upo nang sumigaw ang propesor nila.  Nagkatinginan silang dalawa sabay napatawa nang mahina.

            BUMILI si Cassie ng makakain niya ng hapong iyon sa canteen.  Hindi niya kasabay si Zach ngayon dahil may subject ito na hindi sila magkaklase.

            “Hi, Cassie!” bati sa kaniya ng isang babaeng estudyante rin doon.

            “Hello!” bati niya rin dito at kaniyang nginitian.

            “Pwedeng magpa-picture?” tanong nito.

            “Akin na ang camera mo,” sabi ni Cassie sa babae.

            Nag-alangan ang babae.  “Ayy.  Hindi po gan—”

            Tumawa siya.  “Joke lang!  Ito naman.  Siyempre pwede.  Halika, picture na tayo.”

            Tumabi sa kaniya ang babae at inilabas ang cell phone nito.  Cassie smiled at the camera and the girl did the same.

            “Thank you po, Cassie.  Ang bait mo talaga,” anito.

            “You’re welcome.  See you around!” aniya at humanap na siya ng mauupuan.

            Inilapag niya ang pagkaing binili niya sa lamesang napili niya at kinain iyon.  Ito ang malungkot sa pagiging artista, sa isip-isip niya.  Ang alam ng lahat ay mahirap silang lapitan o kaya ay nakakahiya kung makikipag-usap ang mga ito sa kanila.  

            Simpleng tao lang naman din sila.  Nagkataon lang na lumalabas sila sa telebisyon at nakakakilala ng mga kilalang tao sa lipunan.  Prebilehiyo iyon ng isang artista.  Pero hindi siya naiiba sa lahat.  Nagkakamali siya, nalulungkot, nasasaktan, at higit sa lahat, tao siya.  Kung anong nangyayari sa buhay ng ibang tao, nangyayari rin sa kaniya.  Kung anong nangyayari sa buhay ng isang normal na estudyante, nangyayari rin sa kaniya.

            “Anong iniisip mo, ha?”

            Napalingon siya sa dumating.  Hinalikan siya nito sa pisngi.

            “Zach!  Tapos na agad ang klase niyo?” tanong niya sa lalaki.

            Umupo ito sa tabi niya.  “Wala kaming prof sa PolSci.  Hinanap kita.  Nandito ka lang pala,” anito at nginitian siya.  “Sumama ka sa akin.”

            Napakunot ang noo niya.  “Saan tayo pupunta?”

            Hindi sumagot ang lalaki.  Hinawakan nito ang kamay niya at hinila siya palabas ng canteen.

            Hindi pa sila nakakalagpas ng pinto nang may marinig siya.  Hindi na sana niya papansinin, pero narinig niya ang pangalan niya.

            “Nagpa-picture ka sa kaniya?  Anong trip mo?”

            “Wala lang.  Ang plastic nga niya e.  May pangiti-ngiti pa, akala mo naman totoong mabait.”

            Napalingon na sa kaniya si Zach.  Nag-aalala na ang itsura nito.  Nginitian na lamang niya ang lalaki.

            Nilingon niya ang dalawang nag-uusap.  Nanlaki ang mata niya.  Iyon ang estudyanteng lumapit sa kaniya kanina.  Mukhang hindi siya napapansin ng mga ito.  Palalagpasin niya ito ngayon, pero kapag naulit, makakatikim ang mga ito sa kaniya.

            Ito ang mahirap sa pagiging artista.  ‘Pag kaharap mo ang mga tao, todo ngiti sila sa iyo at todo pakita ng pagkagusto.  Pero kapag nakatalikod ka na, puro negatibo ang ibinubuga ng mga bibig nila at sasaksakin ka hanggang sa mamatay ang buong pagkatao mo.

            Sa pagkakataong iyon, si Cassie naman ang humila sa kamay ni Zach.  Ngunit, kapag nakatagpo nga naman siya ng mga demonyita, ayaw siyang tantanan ng dalawang estudyante.  Hindi na niya talaga kinaya pang pigilan ang sarili niya dahil sa huling sinabi ng isa.

            “Narinig ko nga na kabit siya ng isang politician.  Ang hindi ko lang alam ay kung sino.  Pero mayaman daw talaga iyon.  Napakalandi talaga niya.  Kawawa naman si Za—”

            Hindi na natapos ng babae ang pagsasalita nito nang harapin niya ang dalawa.  Halata sa mga mukha nito ang pagkagulat.

            “Huwag ka nang mag-abala pa na pakinggan ang sinasabi ng iba.  Baka gusto mong tabasin ko ang tenga mo para hindi ka na makarinig pa.  Isama ko na rin ‘yang walang kwenta mong dila na walang ibang ginawa kung hindi magkwento ng mga bagay na wala namang katotohanan,” litanya niya sa babae. 

            Hinawakan na ni Zach ang braso niya para pigilan siya pero inalis niya lang ang kamay nito.  Lahat ng estudyante roon ay nakatingin na sa kanila at wala siyang pakialam.  Pati ang mga guro sa unibersidad na iyon ay nanunuod lang sa kanila.  Tila ba nag-aantay lang ang mga ito ng susunod na kabanata ng istorya nilang dalawa ng mahaderang kaharap niya.  Ang ayaw niya talaga sa lahat ay iyong hinuhusgahan siya dahil hindi talaga siya mag-aatubiling patulan ang mga ito. 

             Hindi makapagsalita ang dalawang babae dahil sa hiya.  Kinuha niya ang I.D ng babaeng lumapit sa kaniya kanina.  Binasa niya roon ang mga impormasyon tungkol dito.

             “Oh, you’re name is Shane.  Uyy, wow!  Twenty three ka na pala.  At ilang taon lang ba ang kurso mo?  Four years, ‘di ba?  Ano ‘to, nagma-masteral ka?  Lupet mo, ha!” aniya at hinagis sa babae ang I.D nito.  “Hindi ako perpekto, pero ginagawa ko ang lahat para makatapos ako ng pag-aaral.  Nagsisikap ako.  Hindi kagaya mo na bukod sa ang tanda na pero palamunin pa rin ng mga magulang, pakikipag-tsismisan lang ang alam.  Mas lalo mo lang ipinaparamdam sa akin na sikat ako at mas maganda sa ‘yo.  Bakit hindi mo subukang ipagkalat ang dahilan kung bakit hindi ka pa rin guma-graduate para naman sumikat ka?  Mag-aral ka, huwag puro ako ang ibinubuka ng bibig mo dahil baka lumagpas ka na sa tenure mo rito sa unibersidad, lalo ka pang hindi maka-graduate.  Gamitin mo ang utak mo, huwag ang bunganga mo!”

              Sa mga oras na iyon, tila natauhan na mula sa pagkakabigla si Shane.  “Ang dami mo namang sinabi!  Masyado kang defensive.  Akala mo ba nakatulong lahat ng sinabi mo?  Hindi.  Alam naman kasi lahat ng tao rito kung hanggang saan lang ang kaya mo.  Magiging katulad ka lang din ng ibang artista.  Hindi ka makakapagtapos ng pag-aaral dahil mas gugustuhin mo na lang magtrabaho—sumisikat ka na, yumayaman ka pa.  Tama ako, ‘di ba?” anito na may kasamang pang-uuyam.

               Sa pagkakataong iyon, gustong pagtawanan ni Cassie ang babae.  Shane is such an impossible person.  Hindi siya makapaniwala na kaya ng babae na magsalita ng mga bagay na puro kababawan para lang lunurin siya sa kahihiyan.

              “Ang ayoko sa lahat ay iyong kailangan kong patunayan ang sarili ko sa lahat ng tao.  For what?  To please them?  Sa tanang buhay ko, wala akong tinapakang tao.  Pero ito ang una at huling beses na gagawin ko ito,” she paused.  Lumapit na siya nang tuluyan sa babae at nakipagtitigan dito.  Tila mahihiya ang hangin na dumaan sa pagitan nila.  “Balang araw, kakainin mo rin lahat ng sinabi mo.  Kung lahat ng bagay ay akala mong alam mo na, pwes, nagkakamali ka.  Ngayon pa lang ay sasabihin ko na sa ‘yo para hindi ka na mag-isip pa…ga-graduate ako nang walang problema.  I forgot, may psychic ability rin pala ako.  Teka, nakikita ko ang future mo.  Oops!  Habambuhay ka makikipagtitigan sa mga lumang pisara ng eskwelahang ito,” she smirked.  Lumayo na ng kaunti si Cassie sa babae.                

               “Happy dust eating!”

               Pagkatapos niyon ay lumabas na kaagad sila ni Zach sa canteen.  Halos hindi na siya makahinga sa mga oras na iyon.  Naiiyak na lang siya.

               Ngayon lang nangyari ang ganito sa kaniya sa tatlong taong pananatili niya sa eskwelahan na iyon.  Alam niya na sa trabaho niya, hindi maiiwasan ang may manghusga sa kaniya kahit na wala naman siyang ginagawang masama.  Pero napuno na talaga siya sa pagkakataong iyon.  Nanggagalaiti talaga siya sa mga taong hindi muna nag-iisip bago magsalita.  She pities those kinds of people.  Mga estudyanteng immature!

               “Cassie, wait!”

               Napatigil siya sa paglalakad.  Mukhang napabilis yata ang kaniyang paglakad at nakalimutan niyang kasama niya pala si Zach.  Nilingon niya ang kaniyang nobyo.

               “Hindi mo na sana sila pinatulan,” sabi ng lalaki sa kaniya.

               “Anong gusto mong gawin ko?  Makinig lang sa mga panghuhusga nila?”

               Zach cupped her face.  “Hindi naman sa gano’n.  Ang sa akin lang, ayoko kasi na nasasaktan ka.  Kung hindi mo na lang sana sila pinansin, hindi na sana nagkaroon pa ng gulo.  Lalo ka lang nilang pag-uusapan dahil sa inasal mo kanina.”

               Tinanggal ni Cassie ang mga kamay ni Zach sa mukha niya.  Of all people, hindi niya inaasahan na ganito pa ang sasabihin ng nobyo niya.  “Zach, ako ang naagrabyado!  Pero kung makapagsalita ka, parang ako pa ang may kasalanan,” aniya rito.

               “Hindi naman gano’n ang ibi—”  Napatigil sa pagsasalita ang lalaki.  “Hindi ko alam kung anong nangyayari sa ‘yo at nagkakaganyan ka.  Pero isa lang ang nasisiguro ko, kinakain ka ng pagiging artista mo.  Dati naman hindi mo sila pinapansin kahit na anong sabihin nila tungkol sa ‘yo.  Kung alam mo naman na hindi totoo ang sinasabi nila, hindi mo na kailangan pang magpaliwanag.  At dahil sa ginawa mo kanina, hindi ako mag-aatubiling isipin na totoo nga ang mga paratang nila.”

               Hindi na napigilan ni Cassie ang kaniyang sarili nang malakas na dumapo ang palad niya sa pisngi ni Zach.  Nanlalabo na ang paningin niya.  Mabilis na dumadaloy ang mga luha sa mga mata niya.  Halos hindi na siya makapagsalita.  Sobrang sakit ang nararamdaman niya.

                “Halos wala na akong itinira sa sarili ko nang magdesisyon akong magtrabaho para makapag-aral ako.  Kahit na alam ko ang consequence na haharapin ko kapag nag-artista ako, itinuloy ko pa rin.  Tiniis ko ‘yon.  Kahit lahat ng tao rito sa mundo pa ang humusga sa akin, ayos lang.  Magtatakip na lang ako ng tenga.”  Saglit siyang tumigil sa pagsasalita.  

                Pinunasan niya ng kamay niya ang luha niya.  “Pero hindi ko matanggap na ikaw mismo na nobyo ko, pag-iisipan ako ng masama.  Ang sakit, Zach.  Para akong dinudurog.  Tang-ina, nakaka-gago eh!  Ikaw dapat ang mas nakakakilala sa akin.  Pero tingnan mo nga naman, mas malupit ka pang manghusga kesa sa kanila!”

                Tinitigan niya si Zach.  Hindi na ito sumagot pa.  Huminga si Cassie nang malalim.

                 “Kakaunti lang kayo na kakampi ko laban sa mundo, ngunit sa dahil sa iniisip mo, para mo na rin akong pinatay.  Tigilan na natin ‘to, Zach.  Masyadong masakit e.  Masyado nang mabigat sa damdamin.  Magbabawas lang ako ng bagahe para naman gumaan ang masalimuot na buhay na pasan ko,” sabi niya rito.  Tinalikuran na niya ang lalaki ngunit hindi muna siya umalis sa kinatatayuan niya.  “Huwag mo na akong kausapin, Zach…”  Muli na namang tumulo ang mga luha niya.  “…kahit kailan.”

                  Mabilis na naglakad si Cassie palayo sa lalaki. She cried her hearts out.  She did not expect this to happen nor planned it.  But everything bad just happened to her and ran smoothly. 

                  KAAGAD na binuksan ni Cassie ang pintuan ng sasakyan niya at pumasok sa loob.  Nagulat ang driver niya na sa mga oras na iyon ay nagbabasa ng dyaryo.

                 “Miss, akala ko po ba hanggang alas singko pa ang pasok niyo?” tanong nito sa kaniya.

                  Nakatingin lang si Cassie sa labas.  “Umuwi na po tayo,” tugon niya rito.  Hindi na muling nagtanong pa ang matanda at kaagad nitong pinaandar ang sasakyan.

                  Nasa kalagitnaan na sila ng byahe pauwi nang makatanggap ng tawag si Cassie.  She grabbed her phone from her bag and took the call.

                  “Hello?” sagot niya sa kabilang linya.

                  “Hi, Cassie!  This is Marjorie Betchayda, Casting Director for the movie Falling in Love.  I’m expecting that you already read the script for this movie, did you?”

                   “Oh, yes, Ms. Betchayda.  Bakit po?  Meron po bang problema?” tanong niya sa babae.

                   Tumawa ang babae.  “Wala namang problema.  I just need you to come here in the conference room.  Nakahanap na kasi kami na makakapareha mo.  We will have our meeting for your schedule and for you to get to know your partner.”

                   Napakunot siya ng noo sa sinabi nito.  “Ngayon na?”

                  “Yes.  I’m sorry for the late announcement.  Ngayon lang kasi pwede ang makaka-partner mo.  Sa susunod na magkita kayo ay sa first shooting na ng movie niyo.  Is it okay for you to come here today?”

                   Tumingin si Cassie sa labas para alamin kung nasaan na sila at sabay sipat sa kaniyang orasan.  “It’s okay.  Give me 30 minutes.”

                   “Okay, we will wait for you.  See you!” anito at tinapos na ang tawag.

                   Tinapik niya ang kaniyang driver.  “Manong Dwight, punta po tayo sa office.”

                    CASSIE gently pulled the glass door of the conference room.  Maraming tao ang bumungad sa kaniya nang makapasok siya roon.  Pati ata ang iba pang cast ng pelikula ay pinapunta roon. She gave them her sweetest smile.  Lumapit sa kaniya ang isang babae.

                     “Hi, I’m Marjorie.  Pasensya na talaga kung biglaan ang pagpapatawag namin ng meeting.”

                     Nginitian niya ang babae.  “Okay lang po.”

                    “Umupo ka muna.  Hintayin lang natin saglit si Brad.”

                     Nanlaki ang mga mata niya.  Brad Ortega?  The last time na ito ang natipuhan ng management na maging ka-love team niya, nag-away sila ni Zach. Ayaw talaga ng nobyo niya sa lalaki dahil mayabang daw ito at baka pormahan lang siya.  And because of that, she had to refuse the offer.  Teka, bakit ko ba inaalala 'yon?  Break na naman kami ni Zach!

                    Natigil lang si Cassie sa pag-iisip nang bumukas muli ang pintuan ng conference room.  Lahat ng naroon ay napatingin sa dumating.

                    Hindi pa rin nagbabago ang epekto ng lalaki sa lahat.  Mas lalo pa nga itong naging gwapo simula no’ng huli niya itong nakita.

                    Brad sat in front of her.  Nginitian siya nito at kinindatan.  Napailing siya.  Hindi pa rin nga talaga nagbabago ang lalaki.

                    The meeting started and settled their availability for the shooting of the movie.

                    PAGOD na pagod si Cassie nang makauwi siya sa bahay nila.  Pasado alas otso na ng gabi nang matapos ang meeting nila dahil may mga problema sa schedule nila.  Pero pinilit ni Ms. Marjorie na magtagpo ang schedule nila ni Brad. 

                    Tulog na ang mga magulang niya at kapatid.  Hindi na niya ginising pa ang mga ito.

                    Umupo muna siya sa sala at binuksan ang T.V.  Bumungad kaagad sa kaniya ang balita na magsasama sila ni Brad sa isang pelikula.  Ang bilis talaga ng balita, aniya.

                    Maya-maya lang ay nakarinig na siya ng malakas na katok mula sa pintuan.  Nagtataka siya kung sino ang nasa labas ng bahay nila nang ganoong oras.

                    Tumayo siya mula sa pagkakaupo sa sofa at tinungo ang pintuan.  Pinihit niya ang seradura at nilakihan ang pagkakabukas sa pinto. Iniluwa niyon ang nakakunot ang noong si Zach.

                    “Anong ginagawa mo rito?” tanong niya sa lalaki.

                    “Makikipag-pareha ka sa mayabang na Brad na ‘yon?!”

                    Awtomatikong tumaas ang kanang kilay ni Cassie.  “Ano naman kung makapareha ko siya sa pelikula?  Magaling naman na aktor si Brad kaya magandang opportunity ‘to,” sabi niya sa lalaki.

                    Hindi na nagsalita pa si Zach, ngunit hinawakan nito ang braso niya at hinila siya palabas ng bahay nila.  Nagpupumiglas siya.

                    “Ano ba, Zach!  Bitiwan mo nga ako!” bulalas niya.

                    “Manahimik ka diyan!” sigaw ng lalaki.

                    Patuloy siyang hila-hila ni Zach katulad ng patuloy niyang pagpupumiglas rito hanggang sa makarating sila sa sasakyan ng lalaki.  Pinaupo siya nito sa tabi ng driver’s seat.  Nang makapwesto na sa manibela si Zach, kaagad na pinaandar ng huli ang sasakyan.

                    “Saan mo ba ako dadalhin?” tanong ni Cassie kay Zach.  But the man seems to have no intention of talking.

                     Sumandal si Cassie sa upuan.  Nanahimik na lang siya at lihim na inaabangan kung ano ang balak ni Zach.

                    Napadiretso si Cassie ng upo nang mapagtanto niya kung saan sila patungo.  Lumingon siya kay Zach, pero patuloy pa ring nagmamaneho ang lalaki papasok ng eskwelahan.

                    Zach parked his car on the side of a tree near the fish pond.  Bumaba ng sasakyan ang lalaki.  Binuksan nito ang pintuan sa tabi niya at hinintay siyang makababa ng sasakyan.  Hindi inalis ni Cassie ang tingin niya kay Zach.  Umupo siya sa bench malapit sa pond at tinabihan naman siya ng lalaki.

                   “Bakit mo ako dinala rito?” tanong niya sa lalaki.

                    Zach shifted his eyes on her.  “I’m sorry, Cassie.  I didn’t want you to feel that way.  I’m sorry that I doubted you.”

                    Nangingilid na ang luha sa mga mata ni Cassie.  Pinilit niyang pigilan iyon.  “Zach, everything happens for a reason.  I believe that.  Itong nangyari sa atin, naniniwala ako na balang-araw ay maiintindihan rin natin kung bakit ito nangyayari.  Mahal kita, Zach.  But I wanted myself to heal.  Malaking parte ng isang relasyon ang trust, at iyon ang nawala sa atin.  Isipin mo na lang na maghihiwalay tayo hindi dahil sa hindi natin mahal ang isa’t isa, but to grow as an individual person.”

                    Mabilis siyang niyakap ni Zach.  Doon na tuluyang tumulo ang mga luha ni Cassie.  

                    Napakahirap ng gagawin niya, ngunit kailangan niyang panindigan iyon.  Yumakap rin siya nang mahigpit kay Zach.

                    “No, Cassie, please don’t do this!” bulalas ni Zach.

                    “I’m sorry, Zach, but we have to,” aniya at humiwalay sa yakap ng lalaki.  Zach looks frustrated.  Gusto niya sanang bawiin ang desisyon niya, pero pinigilan niya ang sarili niya.  

                     “Let’s go home.  Mapapagalitan lang tayo kung magtatagal pa tayo rito.”

                     “Hindi sila magagalit.”

                      Napakunot ang noo ni Cassie sa sinabi ng lalaki.  “What do you mean?”

                      “Our family owns this school.”

                      Nanlaki ang mga mata niya.  Cassie is trying to digest what Zach has said.  “Bakit hindi mo ito sinabi sa akin?”

                      “Marami nang kontrobersiya tungkol sa ‘yo ang kumakalat para dagdagan ko pa.  I did everything I can to hide my status just to protect you.  I never wanted to hurt you, Cassie.”

                      Naisuklay ni Cassie ang mga kamay niya sa buhok niya.  She tried her best to breathe normally but she can’t.

                      “Zach, please, always remember that I love you and it will never fade.  I know that this is the right thing to do.  Goodbye, Zach.”

                      Tumayo na si Cassie sa kaniyang kinauupuan at tinungo na niya ang daan palabas ng eskwelahan.

                       MAHIGPIT na hinawakan ni Cassie ang itim na sombrero sa ulo niya.  Dahan-dahan niya iyong tinanggal.  Nakangiti niyang tinitigan iyon.  All of her sacrifices were finally paid of. 

  

                       Isang taon na ang nakakalipas nang tumigil siya sa pag-aartista.  May sapat naman siyang ipon para makapag-aral siya nang hindi nagtatrabaho.  Sinuportahan siya ng pamilya niya sa naging desisyon niya.  Marami ang nagtaas ng kilay sa ginawa niya at kung anu-anong rumors na ang lumabas, pero wala na siyang pakialam doon.

                       She threw her cap up in the air, and shouts her lungs out.  Sobrang saya ang nararamdaman niya sa mga oras na iyon.  Tama ang lahat ng naging desisyon niya. Nakaka-proud ka, aniya sa kaniyang sarili.

                       Nasa kalagitnaan sila ng kasiyahan nang biglang tumunog ang mikropono sa stage.  Napalingon siya roon.  She saw Zach on the stage with a microphone on his hands.  Suot-suot pa rin nito ang toga.

                       Nagtaka siya kung anong ginagawa roon ng lalaki.  Nagpaikot-ikot ang tingin ng lalaki hanggang sa tumigil iyon sa may pwesto nila.

                       Ngumiti ang lalaki sa kaniya.  “Hi, Cassie,” anito.

                       Hindi niya napigilan ang kaniyang sarili na matawa sa lalaki.  Tila nahihiya si Zach nang batiin siya nito.

                      “Matagal-tagal na rin simula nang maghiwalay tayo,” pagpapatuloy ng lalaki.  “Pero hindi nawala ang pagmamahal ko sa ‘yo.”

                      Nagtilian ang lahat.  Nahihiya na si Cassie dahil sa ginagawa ni Zach.

                     “Naniniwala na ako sa sinabi mo na kailangan natin mag-grow as an individual person.  Itinuring kong mali ang naging desisyon mo noon dahil nasaktan ako, pero sa paglipas ng panahon ay napagtanto ko na tama iyon.  You did it, Cassie,” sabi ni Zach at nginitian siya.  Gumanti rin siya ng ngiti sa lalaki.  “Siguro naman tapos na ang healing process mo, ‘di ba?  Kung hindi pa, hayaan mong ako ang gumamot sa ‘yo.  Sasamahan kita at hindi ka mag-iisa.”

                     Lumapad na ang ngiti sa labi ni Cassie.  Nag-uumapaw sa kasiyahan ang puso niya.

                     Napansin niya na may dinudukot si Zach sa bulsa nito.  Ngunit hindi ata iyon mahanap ng lalaki.  Lumingon si Zach sa kaibigan nito na noon ay nasa gilid ng stage.

“

                     Saan na ‘yon?” tanong ni Zach sa kaibigan niya.

                     May inihigas ang lalaki kay Zach na kung anuman na maliit na bagay.  Nagulat siya nang lumapit sa kaniya ang ibang kaibigan ni Zach at hinila siya patungo sa stage.

                     Nang makaharap na ni Cassie si Zach, hinampas niya sa balikat ang lalaki.  Pinanlakihan niya rin ito ng mata.

                     Tumawa ang lalaki.  “Relax, Cassie.  Pakinggan mo lang ang sasabihin ko,” anito.  Nanlaki ang mga mata ni Cassie nang lumuhod ang lalaki sa harap niya. “Cassie, I love you, and I wanted you to be mine for the rest of my life.” 

                     Zach opened the small box.  Cassie cannot utter any word.  Nanlalabo na rin ang kaniyang paningin dahil sa luhang nagbabadyang bumagsak mula sa mga mata niya.

                    Ngumiti si Zach sa kaniya.  “Will you be mine forever?”

                    Sinabunutan niya ang lalaki at hinila patayo.  “Nakakainis ka!  Dahil sa ginawa mo hindi ako makaka-hindi sa ‘yo!”  Cassie gave Zach a peck on the lips.  “Of course, I will be yours forever.”

                    Isinuot ni Zach ang singsing sa daliri niya sabay yakap sa kaniya.  Napansin ni Cassie ang flash ng mga camera sa paligid niya.  Humiwalay siya ng yakap kay Zach at tumingin sa paligid.

                    Bumulong si Zach sa kaniya.  “Life is not cruel.  Marami pa rin silang nag-aabang sa ‘yo.”

                    One last tear landed on her right cheek.  Kung mayroon man siyang natutunan sa mga nangyari sa kaniya, it is making the right decision.  She will be hurt at first, but it will all be worth it.

***WAKAS***