Teaser:
Pagiging broken hearted ang dahilan kaya
na-aksidente si Christine, nang magising siya’y wala nasiyang maalala sa kanyang nakaraan. Ayon
sa lalaking kanyang nagisnan, ito ang kanyang fiancée at magkakaanak na sila. Pinaniwalaan niya
ito at magkasama silang bumuo ng mga bagong alaala.
Ngunit sadyang ang tadhana ang gagawa at
gagawa nang paraan upang itama ang lahat. At kahit anong pilit mong maglihim, lalabas at
lalabas din ang buong katotohanan. Muling nagtagpo ang landas nila nang lalaking nang-iwan sa kanya
noon. Nakatakda bang muling mawasak ang kanyang
puso sa pagbalik ng kanyang nakaraan?
Sino ang pipiliin niya? Ang lalaki sa
kanyang nakaraang mga alaala o ang lalaking nagbigay sa kanya ng mga bagong alaala?
PART ONE
“I’M s-sorry,Christine.”
Binundol nang matinding kaba ang dalaga
at unti-unting naglaho ang ngiti sa kanyang mapulang labi sa tinuran nang kanyang nobyo na si
Gerald. Hindi ito makatingin sa kanya, sa halip ay sa magkasalikop nitong mga kamay ito
nakatingin. Naroon sila nang mga sandaling iyon sa paborito nilang Restaurant.
“I’m sorry?” Bakit? Hindi ba dapat
“Happy 2nd Anniversary” ang isasalubong nito sa kanya dahil ngayong
February 14, ang pangalawang taon nila bilang magkasintahan? O kaya
naman ay “Happy Valentine’s Day”. Ganun dapat,bakit ito
nagso-sorry ngayon?
“H-Hon?” hindi niya mapigilang pumiyok.
Tila may bikig ang kanyang lalamunan.
“I-I’m so-sorry, Hon.”
“B-bakit? C’mon Hon.. hulaan ko, wala
kang gift sa akin ‘no?” biro niya na nilangkapan ng
mahinang tawa ang sinabi. “ Ano ka ba?
It doesn’t matter, okay. Ako, Ako may napakagandang ibabalita sa ‘yo! Gift ko sa ‘yo.” aniya na pilit
pinasigla ang boses upang mapaglabanan ang kabang nadarama.
“Kailangan na nating taposin ang kung
anong mayroon tayo.” mahina nitong sabi ngunit para sakanya’y napakalakas niyon.
“H-Ha..?” saglit siyang natigagal,
nililimi kung tama ba ang narinig. Pagkuwan ay tumawa na may kasamang tunog. “Ikaw talaga, Hon. Puro
ka kalokohan. Huwag mo akong biruin ng ganyan.”
“I’m dead serious, Claire.” Anito na sinalubong
ang kanyang mga mata. Muli na namang
nawala ang kanyang pagkakangiti.
“A-anong i-ibig mong sabihin?” muling
gumaralgal ang kanyang boses. Naramdaman rin niya
ang pag-iinit ng sulok ng kanyang mga
mata. Saglit siyang napakurap-kurap upang pigilan ang nagbabantang pag bagsak ng kanyang mga
luha.
“I’m sorry, I have no choice. Kailangang
sundin ko ang kagustohan ni Mama.” Muli, nakatungo
nitong sabi. “Aalisan niya ako ng
karapatan sa aming kompanya na mula’t sapul ay pinaglaan ko ng oras at panahon. Aalisan niya ako ng mana.”
This is it! Talagang hindi titigil ang
Mama nitong si Donya Victoria Del Valley hanggang hindi sila napaghihiwalay na dalawa. Noon pa man
alam na niya, mula ulo hanggang paa ang pagkadisgusto nito sa kanya. Palibhasa’y mahirap lang siya
na nagta-trabaho sa Canteen ng kompanya ng mga ito. HRM under graduate siya at matagal nang
mag-isa sabuhay. Kinuha siyang cook sa
nasabing canteen at doon niya nakilala ang binata. Naging
magkaibigan sila at hindi naglaon ay nagkagustohan.
Sinubukan naman niyang pigilan ang sariling damdamin
dahil saagwat ng kanilang katayuan sa buhay pero hindi niya ito nakitaan nang pagsuko hanggang sa makuha
nito ang kanyang tiwala at pag-ibig. Simula pa lamang ay nagpakita na nang pagtutol ang Ina nito
sa kanilang relasyon ngunit hindi sila nagpatinag. Hawak kamay nilang ipinaglaban ang kanilang
relasyon. Nangako ito na hinding-hindi bibitaw. Walang sino man ang makakapaghiwalay sa kanila kaya umabot
sa ikalawang taon ang kanilang relasyon. Bagama’t hindi pa nila pinag-uusapan ang kasal ay ayos
lang sa kanya besides bata pa siya. Twenty five lamang siya at ito naman ay Thirty two. Umasa siya ng
happy ending sa kanilang relasyon. Bakit biglang ganito?
Namalayan na lamang niya’y nag-unahan
nang bumagsak ang kanyang luha na kanina lamang ay abot-abot ang kanyang pagpipigil.
“I-I’m sorry.. mahal na mahal kita
pero—“
Hindi nito naituloy ang sinasabi dahil
malakas nang dumapo ang kanyang palad sa pisngi nito.
Tigagal ito na napatitig sa luhaan
niyang mga mata.
“P-Paano tayo? ako? P-Paano ako? Nasaan
na ang mga pangako mo? Kakalimutan mo ang lahat dahil takot kang mawalan ng mana?” mga
katagang halos hindi na niya naisatig.
“M-Makakatagpo ka rin nang mas
karapatdapat sa ‘yo at sa pagmamahal mo. Nang mas nababagay sa ‘yo.”
“Mas nababagay sa ‘yo.” Mga katagang
tila punyal na tumurok sa kanyang puso. Anong ibig
sabihin nito? Na hindi ito nababagay sa
kanya dahil sa katayuan nito sa buhay. Langit ito at siya’y lupa lang, ganun ba ang ibig nitong sabihin? Katulad
nang laging pinapamukha sa kanya ng ina nito? Hindi iyon ang gusto niyang marinig mula rito,
ngunit ito ang reyalidad. Isang katotohanan na sa kabila nang matatamis nitong mga pangako, bahag
parin ang buntot nito na suwayin ang Mama nito.
“Hindi man ngayon, pero sana mapatawad
mo ako balang araw. I’m s-sorry.”
Tumayo na ito at mabilis na lumisan.
Mabilis siyang napatayo upang pigilan ito ngunit nanlalabo na ang kanyang mga mata dahil
sa masaganang luhang hindi na niya kaya pang pigilan.
Hanggang sa tuluyan itong mawala sa
kanyang paningin, nanatili siyang nakatanaw rito. Wala sa loob na napahawak siya sa kanyang puson at
bahagya iyong hinaplos-haplos.
Hindi niya alam kung paano siya
naka-alis sa lugar na iyon.Wala sa sarili na nagpatuloy siya sa
kanyang paglakad habang walang humpay
ang kanyang pagluha. Pakiramdam niya’y gumuho ang kanyang mga pangarap na magkaroon ng
isang buo at masayang pamilya. Kanina, habang tinatanaw niya itong papalayo,
nakikita rin niya ang unti-unti rin pag guho ng kanyang mundo.
Ang buong akala niya’y panghabang buhay
na ang kanyang kaligayahan ngayong mayroong bagong buhay sa kanyang sinapupunan. Ang bunga
ng kanilang pagmamahalan ng nobyo. Subalit hindi na niya nagawang ipaalam dito ang maganda sana
niyang surpresa dahil nauna na nitong tapusin ang kanilang relasyon. Paano na siya ngayon? Paano na
sila ng kanyang magiging anak? Tulad niya, lalakirin ba ito ng walang amang kikilalanin?
Habang patuloy siya sa kanyang paglakad
nang walang kasiguraduhang patutunguhan, bigla na lamang siyang tumawid ng kalsada. Hindi
niya napansin ang isang mabilis na parating na sports car. Paglingon niya’y hindi siya nakakilos sa
kinatatayuan. Sa nanlalaking mga mata, tanging liwanag lamang na nagmumula sa parating na sasakyan ang
kanyang huling natandaan.
“ANO pa ba ang gusto mo, Mama? Sinunod
ko na ang gusto mo. Iniwan ko na si Christine.
Tulad ng gusto mo!”
Naroon sila sa sala ng mansion at tila
sadyang hinintay siya nito upang tiyaking sinunod niya ang kagustuhan nito.
“Marry Alexa San Diego.”
“What!?” Ang Alexa na tinutukoy nito ay
anak ng kaibigan nito na tulad nila’y tinitingala rin sa
lipunan ang pamilyang kinabibilangan.
“You heard me right, Gerald. You will
marry the unica hija of San Diego.”
“I can’t, Mama. You know that! I don’t
love anyone but Christine. Siya lang ang babaing
pakakasalan ko.”
“Hindi kailangang mahal mo ang babae
para pakasalan ito. Siya ang nararapat sa ‘yo atiyon ang mahalaga! hindi ang babaing ‘yon ang nararapat sa ‘yo!”
tukoy nito kay Christine.
“No!”
Nakipagsukatan siya ng tingin sa ina.
Tama nang sinunod niya ang gusto nito na hiwalayan ang
babaing kanyang minamahal, pero ang
diktahan siyang pakasalan ang babaing napipisil nito para sa kanya’y ibang usapan na.
Biglang nagbago ang expression ng mukha
nito. dahan-dahan itong napahawak sa dibdib at
animo’y nahihirapan huminga.
“M-Mama? Mama!” agad nangibabaw sa
kanyang galit ang pagiging isang anak, agad na
dinaluhan ang ina na ngayon ay napa-upo
na. Bakas sa mukha nito ang paghihirap. “M-Mama..? Diyos ko, Mama!”
Dali-dali niya itong binuhat at halos
takbuhin ang hagdanan pa-akyat sa silid nito habang
tinatawag ang kanilang mga kasambahay.
Agad tinawagan ni Manang Esmi si Dr. Arellano,
ang family Doctor ng mga Del Valley.
Hindi naman nagtagal at agad itong dumating.
Alalang-ala si Gerald sa kalagayan ng ina. Ngayon lang
kasi ito inatake. Ang alam niya’y malakas ito at walang kahit na anong iniindang sakit.
“D-Doc. A-anong lagay ni Mama? Ba-bakit
bigla naman yata ganun?” usisa niya kay Dr. Arellano pagkalabas nito ng kuwarto ng kanyang
Mama. Bago kasi nito sinuri ang matanda ay pinalabas sila nito.
“Gerald, may kumplekasyon sa puso ang
mama mo. Bawal sa kanya ang mapagod ng husto, ang ma-stress, sumama ang loob o magalit ng
husto. Please lang, kung nag-aalala ka sa kalagayan ng Mama mo, huwag na huwag mo sanang pasamain
ang kanyang loob. Kausapin mo ang inyong mga kasambahay.” Malumanay nitong sabi.
Hindi kaagad niya nagawang sumagot, nakatingin lamang siya sa mukha ng may edad nang doctor.
“MABUTI naman at gising ka na.”
Tuluyang iminulat ng dalaga ang mga mata
nang marinig ang boses ng isang lalaki. Nakita niya ang nakatunghay na lalaki sa kanya
kaya’t napakurap-kurap siya.
“S-Sino ka? A-Anong nangyari?”
“Naririto ka sa hospital, halos two days
kang walang malay. Nabun—“
“H-Hospital? Ano? Bakit!?” akma siyang
babangon ngunit biglang kumirot ang kanyang ulo kaya napabalik siya nang higa at nasapo ng
dalawang kamay ang sariling ulo.
“A-Ayos ka lang ba? S-sandali tatawag
ako ng Doctor!”
Mabilis na kumilos ang lalaki, lumabas
ito ng silid at pagbalik ay may kasama ng Doctor. Haban siya ay pilit na inaalala ang nangyari.
Paano siya napunta sa Hospital? Anong anngyari? Mga katanungan sa kanyang isipan na sa tuwing pinipilit
niyang alalahanin ay ibayong kirot ang kanyang nadarama sa kanyang ulo.
“A-Anong nangyayari Doc.? Bakit hindi
niya maalala ang nangyari?” Tanong nang lalaki sa Doctor matapos nito suriin ang lagay ng dalaga.
Panay din ang sulyap nito sa dalaga na ngayon ay muli ng nakapikit.
“Hindi pa tayo sigurado. Marahil ay dala
lang iyon ng kanyang sinapit. Sa kanyang muling paggising doon natin malalaman kung tunay
ngang nawalan siya ng memorya.”
“I-Ibig mong sabihin, Doc. maaring
magka-amnesia siya?”
“Hindi pa natin ‘yan masasabi ngayon.”
Napatangu-tango na lamang ang lalaki.
NANG muling magising ang dalaga ay mukha
parin ng isang lalaki ang kanyang nasilayan. Ito rin ang nagisnan niya nang una siyang
magising.
“H-Hi!” nakangiti nitong bati sa kanya.
Lumabas tuloy ang biloy nito sa magkabilang pisngi na
parang kay Jericho Rosales. Maging ang
mga mata nito ay animo’y nakangiti rin.
Kumilos siya’t tinangkang bumangon,
mabilis siya nitong naalalayan.
“Thank you.”
Ngiti lamang ang naging tugon nito.
Isang nagtatanong na tingin ang ipinukol niya rito. Marami
kasi siyang nais itanong ngunit hindi
niya alam kung saan magsisimula.
“Natatandaan mo ba kung ano ang nangyari
sa ‘yo? K-kung bakit ka naririto sa hospital? Kung
ano ang pangalan mo, saan ka nakatira?”
Blanko ang mukha na nakipagtitigan siya
sa lalaki sabay iling. Kumunot ang noo nito na animo’y nagtataka rin.
“Hindi mo maalala?”
“S-sino ako?” sa halip ay balik tanong
niya rito.
Ilang sigundo rin itong natahimik na
parang kaylalim ng iniisip. Pinilit niyang isipin ang lahat
tungkol sa kanya ngunit wala siyang
mahagilap. Unti-unti na siyang nagpanic.
“A-Anong nangyari? Ba-bakit wala..? wala
akong maalala! Wala akong maalala! Anong nagyari sa akin? Ba-bakit ganito ka-kahit—?“ Bigla
siyang natahimik dahil ikinulong siya nito sa matitipuno nitong bisig. kahit anong pagpumiglas niya’y
hindi siya nito pinakawalan.
“I’m sorry, I’m sorry.. Babes, I’m
sorry.”
Kung kanina napipilan siya nang bigla
siya nitong yakapin, ngayon ay hindi siya makakilos sa
pagkabigla. Awang ang bibig na napakunot
ang kanyang noo sa tinuran nito. Tinawag siyang ‘babes’ at nagso-sorry? Bakit? Lalong lumalim ang
gitla sa kanyang noo nang maramdamang hinalikan nito ang kanyang ulo.
“I’m sorry.” Ulit nito na dahan-dahan
siyang pinakawalan. “Sandali, tatawagin ko ang Doctor.”
ILANG sandali pa at sinuri na ang dalaga
ng Doctor. Doon ay sinabi nitong
nagka-amnesia ang dalaga.
“Eh Doc. Gaano namankaya katagal bago
bumalik ang kanyang alaala?”
“Hindi ko ‘yan masasagot hijo. Depende
‘yan sa bilis ng kanyang recovery. Maaring linggo,
buwan o taon. Nasa kanya parin
nakasalalayan kung gusto niya agad balikan ang kanyang nakaraan.”
Napatangu-tango ang lalaki. Nang
magpaalam ang Doctor, saglit na namayani sa kanila ang
katahimikan. Maya ay tumikhim ang
lalaki.
“ Ako si Michael. Michael Saavedra.”
Pagpapakilala nito sa sarili. “At ikaw, ikaw si Marianne
Villegas, ang fiancée ko.” Bahagyang
lumikot ang mga mata nito at gumalaw-galaw ang adams apple.
Automatic na lumipad ang kanyang tingin
sa guwapo nitong mukha.
“And we’re engage.”
Sa kanyang pagkagulat, hinawakan nito
ang isa niyang kamay at ipinakita sa kanya ang suot
niyang ring. Patunay ang engagement ring
sa kanyang daliri na nagsasabi ito ng totoo.
“Tatlong taon na ang relasyon natin.”
“W-wala akong matandaan, I’m sorry.”
“I know, I know. It’s okay. Kung wala ka
mang matandaan sa nakaraan mo, hindi na mahalaga
yon. Sabay tayong bubuo ng mga bago
mong ala-ala.”
“B-bakit ako naririto sa hospital?”
“I’m sorry, Babes. Nagkaroon kasi tayo nang
mis-understanding. Nagalit ka sa akin at bigla kang tumakbo patawid ng kalsada. Huli na para
mapansin mo ang pagdating ng isang sasakyan. Wala akong nagawa, bago pa kita nahabol, nasagasaan
ka na.”
Mahigpit na napahawak siya sa dibdib.
Hindi niya ma-imagine ang eksaktong eksena. Ganun pa man ay may kakaibang kaba sa kanyang
dibdib.
“Hindi na mahalaga ‘yon. Ang mahalaga ngayon ligtas ka at ang baby
natin.”
Shock ang rumehistro sa kanyang mukha sa
huling tinuran nito. Wala sa loob na nakapa niya ang kanyang puson.
“B-Buntis ako?”
“Oo, Babes. You’re one month pregnant.”
“D-Diyos ko..”
“Tandaan mo, ano man ang mangyari mahal
na mahal kita.”
Awang ang bibig na napatitig na lamang
siya rito. Nang muli siya nitong yakapin, hinayaan na
lamang niya ito.
ILANG araw pa ang lumipas na nasa
hospital bed ang dalaga. Lahat ng sabihin sa kanya ni
Michael ay pinaniwalaan niya nang walang
pagdududa. Nakilala na rin niya ang kapatid nitong babae na si Elaine at mommy Eva nito nang sabay
na dumalaw ang mga ito sa kanya. Sa simula ay nailang siya dahil sa kakaibang tinginan nang mga ito
at ni Michael ngunit sa huli ay naging panatag naman siya dahil nakitaan niya ng kabaitan ang mga ito.
Maalaga ang mommy nito, ito mismo ang nag-aasikaso sa kanya tuwing wala ang binata.
Makalipas ang limang araw na pananatili
niya sa Hospital, pinayagan na siyang umuwi at sa
bahay na lamang ituloy ang
pagpapagaling. Ayon kay Michael, wala na siyang pamilya kaya naman sa bahay nang mga ito siya ini-uwi. Halos
naging sunod-sunuran siya at hinayaan niyang magpatangay na lamang sa agos. Besides, wala siyang
maalala kahit na ano kaya pinaubaya niya kay Michael ang lahat.
SAMANTALA, upang hindi mabigyan nang
sama ng loob ang mommy ni Gerald, pumayag na
siyang pakasalan si Alexa. Mabilisang
in-organized ang kasal nila.
Habang kasalukuyang nagaganap ang
kasalan, makahulugang napangiti ang
Donya. At last,
nagtagumpay siyang ilayo ang kanyang
anak sa isang gold digger na si Christine. Sa simula palang, alam na niya at basa na niya ang mga tulad
nito. At hindi siya papayag na sa isang hampaslupa mapunta ang kanyang anak at mapunta sa wala ang
kayamanang kanyang pinaghirapang itaguyod na minana pa niya mula sa kanyang great grandparents.
Habang abot taynga ang ngiti ni Alexa ay
siyang kabaliktaran naman ni Gerald. Para sa kanya ito ang oras ng kanyang kamatayan. Wala sa
sarili na naging sunod-sunuran na lamang siya sa daloy nang mga kaganapan. Total simula palang naman
ay naging sunod-sunuran na siya. Wala nang saysay kung kakalabanin pa niya ang kayang Mama na
bukod sa mahina na pala ang puso nito ay wala narin siyang balita kay Christine mula nang gabing
taposin niya ang kanilang relasyon. Ilang buwan narin ba ang nakalipas? At ilang beses na rin ba
niyang tinangkang hanapin ang dating kasintahan ngunit sa tuwina’y inaatake ang kanyang ina dahil sa
bigla-biglang pagsama nang loob nito.
Natapos nang maayos ang kanilang kasal
at ngayon, tuluyan na nga siyang nakatali sababaing
hindi niya mahal at alam niya na kailan
man hinding-hindi niya matututunang mahalin. Dahil
hanggang sa kanyang kamatayan,
nasisiguro niyang si Christine lang ang kanyang mamahalin.
“I love you.”
Nagulat pa siya ng kabigin siya sa
batok ng kanyang asawa at halikan sa
labi. Palakpakan naman ang mga naging saksi.
Habang lumilipas ang mga araw,
unti-unting nakikita ni Gerald ang tunay na ugali ng babaing
kanyang pinakasalan. Sa ilang buwan na
pagsasama nila bilang mag-asawa, walang araw na hindi sila nito nagtatalo. Kahit sa napakaliit na
dahilan o kung may ginusto ang babae na hindi nasunod, agad itong nagwawala. Sa una ay pinapanigan pa ito
ng kanyang ina at laging sinasabi na sundin niya at ibigay ang lahat ng gusto nito ngunit sa huli ay
ito na mismo ang nagagalit sa babae.
“Ayokong isipin na nagkamali ako nang
ipilit kitang ipakasal sa anak ko, Alexa.
Ikaw ang
maybahay, dapat alam mo kung paano mo
aasikasuhin ang asawa mo. Aba, alagaan mo naman ang anak ko, hindi ‘yang puro sarili mo ang
iniisip mo. Pagod sa maghapon ang anak ko sa office tapos sasalubungin mo siya ng maingay mong
bunganga!?” Minsan isang gabi ay hinarap ng Donya si Alexa para pagsabihan ito ngunit sadyang ugali
na nito ang sumagot ng pabalang sa nakakatanda dito dahilan upang mas lalong nag-init ang ulo ng
Donya.
Kung puwede nga lang na hindi na umuwi
si Gerald sa kanilang mansion at gawing bahay na
lamang ang opisina , baka mas magiging
okay siya kaysa umuwi siya nang bahay at ganito ang kanyang mauuwian. Mula ng ikasal sila ni Alexa,
wala na siyang katahimikan.Tila naging impyerno na ang kanyang buhay.Kung sakali kaya na sila
ni Christine ang nagkatuluyan, magiging ganito rin kaya?
Bahagya niyang naipilig ang kanyang ulo.
Ito at ito parin kasi ang laman ng kanyang isip. Walang sandalina hindi niya ito naiisip. Kung sana’y
pinaglaban niya ito noo.
Walang sandali na nagungulila siya rito.
Mula noon hanggang ngayon ay kinasusuklaman niya
ang kanyang sarili sa pagiging mahina.
Wala siyang kakayahang ipaglaban ang babaing tunay na minamahal. Pinagakuan lang niya ito at
pinaasa, sa huli ay winasak niya ang puso nito.
Kung sana’y maibabalik lamang niya ang lahat.
Hinding-hindi niya ito bibitawan.
MABILIS man ang paglipas nang mga araw,
linggo at buwan ngunit ang kalagayan ng dalaga
bilang si Marianne ay ganun parin. Wala
parin siyang maalala. Subalit para sa kanya ay hindi na mahalaga ang kanyang nakaraan dahil sa
pamilyang Saavedra na buong pagmamahal siyang tinanggap sa bahay ng mga ito.
Bilang Marianne at
fiancée ni Michael, naging panatag siya sa piling nito. Hindi na rin muna itinuloy ang pagpa-plano ng
kanilang kasal dahil sa kanyang kalagayan. Lahat ng kanyang kailangan at ng bata sa kanyang
sinapupunan ay ibinigay sa kanila. Damang-dama niya ang pagmamahal nito. Kahit kunti ay wala
siyang makitang dahilan upang pagdudahan ang sinasabi nitong pagmamahal sa kanya at iyon ay sapat na.
Wala man siyang maalala, ramdam niya sa kanyang puso ang unti-unting sumisibol na pag-ibig para
rito.
“Good morning my future, Mrs. Saavedra!”
buhat sa likuran ay bigla siya nitong niyakap kaya
naman muntik siyang mapalundag. Nahampas
na lamang niya ang braso nito.
“Ano ba? Ginulat mo ako eh!” tila batang
pagmamaktol niya na humarap dito. “Paano kung
nadulas ako? Paano kung..?”
“Sssh! Wala. Walang mangyayaring masama
sa inyong dalawa dahil bago pa kayo bumagsak,
nasalo na kayo ng mga bisig ko.” anito
nang nakangiti at ayan na naman ang dimple nito. sa tuwina na ngingiti o magsasalita lamang ito, hindi
niya mapigilang haplusin iyon. Hinuli nito ang isa niyang palad na humahaplos sa pisngi nito at dinala iyon
sa bibig at ginawaran ng halik.
“I love you.” Pagkuwa’y sabi nito na
bahagyang pinisil ang tungki ng kanyang ilong.
Hindi man niya isatinig, masayang-masaya
siya tuwing mag-a-I love you ito sa kanya.
“Thank you.” Sa halip ay sagot niya.
“Thank you?” ulit nito na nalukot ang
mga kilay.
“I love you too.” Nakangiti niyang sagot
at yumakap siya sa beywang nito.
“Yan! so, anong gusto mong pasalubong
mamaya?” Dahil bihis na bihis ito kaya alam na niyang papasok ito ng opisina. Isa itong
Archetech sa isang sikat na construction firm.
“Kahit ano. Pero mas gusto ko na umuwi
ka ng maaga.” aaminin niya na kapag wala ito sa bahay ay hinahanap-hanap niya
ito. Saka lamang siya nakakaramdam ng kapanatagan kapag nasa tabi niya ito.”
“You’re wish is my command.” Anito na
bahagyang yumuko sa kanya at ginawaran siya ng
mabilis na halik sa labi kasunod ay
bahaya itong yumuko at hinalikan ang umbok niyang tiyan na ngayon ay siyam na buwan na.
Patungo na si Michael sa kanyang kotse
nang marinig ang malakas na sigaw ni Marianne.
“Michael!! Mikeeeee!”
Mabilis siyang napabalik dito. Naabutan
niya itong nakangiwi at tila hirap na hirap habang sapu-sapo ang tiyan.
“M-Marianne? A-Anong..?”
“M-Mike.. a-ang bata.. ang bata lalabas
na. ma-manganganak na akoooo!!”
“H-Ha!?” pati siya’y nahawa na. Napangiwi
rin siya habang napapangiwi ito. Hindi tuloy niya
malaman ang gagawin.
“Ma!! Elaine!! Maaaa!!” sigaw nito sa
pagtawag sa ina at kapatid saka mabilis na pinangko ang dalaga. Humahangos naman na lumabas nang
bahay ang mga ito.
“Anong nangya-?!” kapwa natigilan ang
dalawa.
“Ma, manganganak na si Marianne, madali
kayo!” anang binata na tinatakbo ang kinalalagyan
ng sasakyan.
“Elaine, kunin mo ang mga gamit ng bata,
madali ka! Sumunod ka kaagad sa hospital.” Baling ng ginang sa anak na babae.
“O-Opo!” anito na natataranta rin.
Mabilis itong tumakbo paloob ng bahay habang
ang ginang ay sumunod kay Michael sa
sasakyan. Ito ang katabi ng dalaga sa back seat habang
nagmamaniho si Michael. Hindi ito mapakali sa pagda-drive. Panay ang lingon nito sa
likuran.
“Ano ba, Michael? Mag-focus ka sa
pagda-drive. Sa kalsada ang tingin.”
“Ma, hindi ko mapigilan. Natataranta
ako!” pag-amin niya. Ang totoo ay halos maihi na siya. At
habang tinitingnan niya ang nahihirapang
dalaga, gusto niyang akuin ang lahat ng paghihirap nito. Sa maikling panahon na nakasama ito,
totoong minahal na niya ito. Minahal niya ito higit pa sa kanyang ex-fiancee na nang-iwan sa kanya.
PART TWO
TWO YEARS LATER...
“DADDA! Dadda!” Excited na sigaw ng
batang babae na kahit medyo bulol pa ay bibo na itong magsalita.
“Mariel! Mariel, stop running!” ang nag-aalala
sabi ni Marianne na mabilis na nakasunod sa
anak. Natanawan kasi nito buhat sa
terrace ang pagdating ng kotse ni Michael.
“Carefull, honey!” nasabi na lamang niya
dahil mukhang wala itong balak makinig. Nang
maabutan ito ay agad niya itong kinarga.
“Dada! Dada!!”
“Yes, Honey. Sasalubungin natin si Dada.”
At lumakad na siya.
Pagkapasok ni Michael sa bahay, agad
siyang napangiti nang makita ang mag-ina na pababa ng hagdanan. Lalo siyang napangiti dahil ang
ingay-ingay ni Mariel at paulit-ulit siyang tinatawag habang naka-umang ang dalawang braso para
magpakarga. Inilang hakbang niya ang mga ito.
“Hello baby, hello mommy.” Ginawaran
muna niya ng halik sa labi si Marianne saka ginawaran
ng halik ang bata bago kinarga.
“So, kumusta naman ang mag-ina ko?”
“Haynaku, talagang napakakulit na n’yang
anak mo. Kahit ang yaya eh tila susuko na.”
Inakbayan niya ang dalaga. Sa
nakakapagod na maghapon sa opisina at sa field, lahat nang ‘yon ay nawawala kapag uuwi siya ng bahay at
sasalubungin siya ng dalawang babaing napaka-importante sa kanyang buhay. Dalawang taon na ang
nakalipas mula nang hindi sinasadyang masagasaan niya ito, hanggang ngayon ay hindi parin bumabalik
ang alaala nito. Dapat ba niyang ipagpasalamat iyon? kung gabi-gabi naman siyang inuusig ng
kanyang konsensiya sa mahabang panahong pinaniwala ito sa kanyang mga kasinungalingan? Hanggang
kailan niya ililihim dito ang buong
katotohanan?
“Babes? May problema ba?”
Bahagya niyang naipilig ang ulo, hindi
niya namalayang nakatulala siya.
“Babes?”
“Da-da..” pinisil ng bata ang magkabila niyang
pisngi.
“Ahm, w-wala naman. Wala. By the way,
kaya pala ako maagang umuwi ay para sunduin kayo
dahil nagpa-reserve ako sa isang
restaurant. Magdi-dinner tayo sa labas.”
“Ha? Sana’y tumawag ka kanina para
nakapag-prepare kami ng anak mo.”
“Kasi po, on the way na ako nang maisip
ko ‘yon kaya hurry up! Magbihis na kayo ni Baby.”
Mabilis naman itong kumilos. Isang taon
na rin ang nakalipas mula ng magpasya sila na
magbukod na ng bahay. At kahit magkasama
sila sa iisang kuwarto matulog, iginagalang naman niya ang kalagayan nito. Ang mahalaga ay
hindi siya nagkulang na iparamdam dito na totoo ang kanyang pagmamahal dito.
SA isang mamahaling restaurant niya
dinala ang mag-ina. Mukhang nagustohan ng bata ang
lugar dahil pumapalakpak ito habang palapit
sila sa kanilang table. At ngayon tuwang-tuwa ito na nakaupo sa kanyang kandungan.
“Hmm, akala ko simpleng dinner lang.
Napaka-romantic naman dito.” Ani Marianne.
“Valentine ngayon kaya diba dapat na
romatic? Saka special talaga sa akin ang Valentine’s day.
Iyon kasi ang unang pagkikita natin.” Habang
sa kanyang isip, Valentine’s day niya nasagasaan ang dalaga. Bahagyang nawala ang ngiti ng
babae kaya agad niyang ginagap
ang kamay nito. “It’s okay.
Naiintindihan ko na hanggang ngayon wala kang maalala.”
“Dalawang taon na Michael, pero wala
parin akong maalala. Natatakot ako, paano kung hindi na nga bumalik ang mga alaala ko?”
“Eh ‘di mabuti.” Sigaw ng kanyang
isipan. “H-Hindi naman na mahalaga ang nakaraan mo, ang
mahalaga ay ang ngayon. Ang mga bago
mong alaala.” Sa halip ay sabi niya.
“Hindi ako magiging buo hangga’t hindi
ko naalala ang nakaraan ko, Michael.” Bahagya siyang
natigilan sa sinabi nito. Pa’no na lang
kung biglang maalala nito ang nakaraam. Malaman nito na walang nag-uugnay sa kanilang dalawa. Malaman
nito na lahat ng ito ay pawang kasinungalingan lamang, paano niya tatangapin ang galit nito?
“Michael, gusto kong alalahanin ang
ating mga nakaraan. Kung paano tayo nagkakilala, paano
mo ako niligawan? Anong reaction mo nang
sinagot kita. First date natin, lahat-lahat ng may kinalaman sa’yo gusto kong maalala. Ikaw ang bumuo
sa akin, Michael. Salamat sa pagmamahal mo. Sa pagtanggap mo sa akin.”
Sa mga tinuran nito, tila sinuntok siya
sa dibdib ng sarili niyang konsensiya.
“K-Kumain na muna tayo.” sa halip ay
sabi na lamang niya, naging mailap ang kanyang mga mata rito.
“Michael.”
Bahagya siyang nagulat na napa-tingin
dito nang pisilin nito ang kanyang kamay.
“I’m sorry kung hanggang ngayon wala
akong maalala. Gusto kong malaman mo na mahal na
mahal kita. Kahit na anong mangyari,
hindi ‘yon magbabago.”
Nagulat na naman siya. Para siyang
na-estatwa na hindi nakakilos ni hindi makapagsalita.
“Salamat sa lahat-lahat. Tama ka, mas
mahalaga ang kung ano tayo ngayon. mahal na mahal ko kayo ni Baby Mariel”
Bagama’t binabagabag ng konsensiya,
nangibabaw parin ang saya sa kanyang puso dahil sa mga narinig. Ang hiling lamang niya nasana
kahit bumalik ang alaala nito, hindi ito magbago. Ano ba ang nakaraan nito? sino ba ito? Sino ang ama
ni Mariel? Bakit sa loob ng dalawang taon, wala siyang nabalitaan na may naghahanap dito? May
pamilya pa ba ito? Kung ano man ang kasagutan nang lahat ng ‘yon, handa niyang tanggapin ang
magiging consequence nang lahat ng kanyang mga kasinungalingan.
Basta’t ang alam lamang niya, sa lahat
ng kasinungalingang ito, isa lang ang totoong-totoo. Mahal na mahal niya ito at ito ang babaeng gusto
niyang makasama habang buhay.
Kapwa nag-enjoy sila sa kanilang
Valentine’s dinner date. Naging madungis ang mukha at kamay ng bata sa kinain nitong pasta kaya
nagpasya si Marianne na dalhin ito sa rest room para linisin. Nang pabalik na siya sa kanilang table, hindi
sinasadyang nabangga siya ng lalaki na mukhang nagmamadali at palingun-lingon sa karamihan ng table.
“Oh! Ouch!” bulalas niya. Napatingin
siya sa lalaking bumangga sa kanya ngunit tila hindi siya
nito pansin. Abala ang mga mata nito sa
hinahanap.
“Baby, are you okay? Nasaktan ka ba?”
“M-Miss?”
Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin
sa pamilyar na boses? Hindi niya maintindihan pero
parang kilala niya ang boses na iyon.
“Chris-Christine!?”
Napakunot-noo siya sa lalaki, ito ang
nakabangga sa kanya. Hindi niya alam kung ilang sigundo siyang nakatitig sa mukha nito.
“Christine, I-ikaw nga! Ikaw nga! At..”
natigilan ito nang mapatingin sa batang hawak-hawak niya ang kamay.
“A-Anak mo?”
“Yes, anak ko pero hindi Christine ang
pangalan ko.” walang emosyon niyang sabi.
“A-Anong..? ikaw si Christine at.. at
ako si Gerald. Remember me? Nakalimutan mo na ba ako?”
Nalukot ang kanyang mukha, tila familiar
ito sa kanya. Ang boses, ang mukha, para bang
matagal na niya itong kilala ngunit
kahit anong pilit niyang isipin ay hindi niya maisip. Higit na nagpagitla sa kanya ay ang tawagin siya nitong
Christine. Siya si Marianne, at hindi Christine ang pangalan niya.
“A-I’m sorry.. hindi ako ang inaakala
mo. Excuse me!” malalaki ang mga hakbang
na iniwan ito.
Narinig pa niya ng tawagin siya nito sa
ibang pangalan ng ilang ulit.
“OH, ANONG NANGYARI?” nagtatakang tanong
ni Michael ng makabalik ang mag-ina. Napansin niyang namumutla si Marianne.
“Babes?” kinuha niya rito ang bata.
“W-wala. Tayo nang umuwi. Bigla lang
sumakit ang ulo ko.”
“H-Ha? Ka-kaya mo pa ba? Gusto mo
bang---?”
“No. I just want to go home.”
“O-okay.. let’s go.”
Lingid sa kanilang kaalaman, may pares
ng mga mata ang nakatanaw sa kanilang paglabas sa nasabing restaurant.
“Christine.. Alam kong ikaw ‘yan. Kailanman
hindi nakakalimot ang puso kaya hindi ako
naniniwala na hindi mo ako nakikilala.
Kahit ilang pangalan pa ang gamitin mo, hindi mo maikakaila habang buhay na ikaw ang nag-iisang babaing
minahal ko at ang babaing tunay na nagmamahal sa akin.” Sigaw ng isipan ni Gerald.
Dalawang taon na ang nakalipas, hanggang ngayon ito parin ang hanap-hanap niya. Ito parin ang babaing mahal
niya na siyang dahilan upang magpasya siyang makipag-devorce kay Alexa na hanggang ngayon ay
on-process parin. Ngayon ay wala na siyang takot na suwayin ang kanyang Mama.
Ngayon na nakita niyang muli si
Christine, gagawin niya ang lahat para mabawi itong muli.
Babawiin niya ito sa lalaking kasama
nito kahit pa may mga anak pa ang mga ito. Anak? Tila malinaw parin niyang nakikita sa kanyang
balintataw ang maamong mukha ng bata. Nang titigan niya iyon kanina, kakaibang damdamin ang kanyang
naramdaman. Napakagaan ng kanyang loob sa bata. Ilang beses na hiniling sa kanya ni Alexa na magka-anak
sila ngunit tila tukso naman na hindi sila mabigyan ng anak.
Hanggang samatuklasan nila na may
problema ang matres nito dahilan upang hindi maaring magka-anak.
“Mr. Del Valley?”
Ilang ulit siyang napakurap-kurap. Hindi
niya alam kung gaano na katagal siyang tulala. Kung
hindi pa siya bahagyang tinapik ni Mr.
Cuneta na kanyang ka-meeting ngayong gabi, hindi pa babalik sa kasalukuyan ang kanyang pansin.
“I-I’m sorry..”
“Mukha yatang may malalim kang iniisip,
kung may problema maari natin itong ipagpaliban at..”
“No, Mr. Cuneta. I’m fine. Please
proceed.”
Nagpatuloy si Mr. Cuneta, Nakikinig man
siya’y ngunit ang klahati ng kanyang isipan ay inukupa ni Christine. Hanggang sa makauwi siya
sa kanyang Condo unit ay hindi na ito nawaglit sa kanyang isipan.
NIYAKAP ni Michael ang dalaga buhat sa
likuran habang nakatayo ito sa gilid crib ng anak na
ngayon ay himbing nang natutulog.
“Hindi yata naging maganda ang gabig ito
sayo, Babes?” tanong niya matapos kintalan ito ng
pinong halik sa batok. Pinihit niya ito
paharap sa kanya saka tinitigan ang mga mata nito. mula kasi paglabas nila ng Restaurant ay naging
tahimik na ito.
“Sana kung ano man ang bumabagabag sa
‘yo, binabahagi mo sa akin. Kung ano man ang
problema, pag-usapan natin at sabay
natin itong lulutasin.”
Napayuko si Mariane. Marami siyang
gustong linawin dito ngunit hindi niya alam kung paano
sisimulan. Maayos naman ang lahat mula
nang magising siya sa hospital dalawang taon na ang nakakalipas kahit pa nga wala siyang
maalala. Nabuhay siya sa katauhang ipinakilala sa kanya ng mga taong nakapaligid sa kanya. Sinubukang
magsimulang muli at nagmahal ng totoo. Sa isang iglap, sabay-sabay niyang naramdaman ag pagkalito,
pagkabahala, pagdududa at takot dahil sa isang lalaki kanina sa restaurant.
Si Gerald, familiar sa
kanya ang boses at mukha nito pero hindi iyon ang nakapagpabahala sa kanya kundi ang
tawagin siya nito saibang pangalan. Gusto niyang isipin na nagkamali lang ito, napagkamalan lang
siya pero sa kabilang banda, paano kung hindi nga siya si Marianne? Paano kung Christine
nga ang kanyang pagalan? Natatakot siyang isipin na kasinungalingan ang lahat sa kanyang
paligid. Natatakot siyang malaman na all this time, niloloko lang siya ni Michael. Nang lalaking minahal
niya kahit wala siyang maalala.
“B-babes?”
“P-Pagod lang siguro ako. Gusto ko nang
matulog.” Kumawala siya sa mga braso nito at
humakbang patungo sa kabilang bahagi ng
kama. Nahiga siya patalikod sa lalaki saka
pumikit ng mariin. Naramdaman niya ang
pag galaw sa kabilang side ng kama at narinig ang
pagbuntong hininga nito.
Hindi na siya kinulit ng lalaki, dapat
makakatulog na siya pero nanatiling gising ang kanyang
diwa. Isang bahagi niya ang ganun na
lamang ang pagnanais na makitang muli ang lalaking ‘yon sa Restaurant baka sakaling masagot nito
ang mga katanungan niya sa sarili na hindi niya maisatinig kay Michael.
Naging madalas ang pag labas ni Marianne
kasama ang kanyang anak sa pag babakasakali na muling mag-cross ang kanilang landas ng
lalaki. May mga pagkakataon na nagwi-window shopping siya sa iba’t-ibang mall. Minsan din ay sinasadya
niyang dalawin si Michael sa opisina nito na siyang kinakatuwa naman nito. Ngunit tila
naging mailap sa kanya ang pagkakataon.
“Babes, narito kami ni baby Mariel sa
starbucks malapit sa office mo. Sabay na
lang tayo
umuwi.” Minsan isang hapon ay tinawagan
niya si Michael. Galing silang mag-ina sa mall.
“Naku Babes, nasa field ako ngayon. Biglaan,
hindi ko alam kung makakadaan pa ako ng
office. Mag-taxi na lang kayo pauwi.”
“Ganun ba? S-sige.”
“Sorry, Babes.”
“It’s okay. Gagabihin ka ba?”
“Hindi naman. Baka before seven nasa
bahay na ako.”
“Okay.”
“I love you.”
“I love you too.”
Matapos makipag-usap sa phone, inayos na
niya ang kanyang gamit.
“Baby,
uuwi na po tayo. Wala pala si Daddy sa office, nasa field work siya kaya
kailangan na
natin maunang umuwi.” Tumango naman ito
at ini-umang ang dalawang braso para magpakarga.Sa kanyang pagtayo, hindi sinasadyang
nalaglag ang kanyang panyo.
“Wait baby..” aniya sabay yuko upang
kunin ang panyo nang siya’y matigilan dahil may paris
ng sapatos na huminto sa tabi ng
kinauupuan ng kanyang anak, sa makatuwid halos nasa harap niya ito.
Dahan-dahan ang pag-angat ng mukha ang
kanyang ginawa hanggang sa magtama ang kanilang mga mata ng lalaki. Ito ang lalaking dahilan
ng mga paglabas niya nitong mga nakaraang araw.
“Hi!”
Tila naumid ang kanyang dila, wala
siyang maapuhap na salita. Nakatitig lamang siya sa guwapo nitong mukha na kahit pormal ay tila
nakangiti parin.
“M-maari ba tayong mag-usapha,
Christine?”
Nang marinig na tinawag siya nitong muli
saibang pangalan, doon siya napakunot-noo.
“Bakit mo ako tinatawag na Christine?
Sinabi ko nang hindi ako si—“
“Ikaw si Christine.” Maagap nitong
sabi. Napa-iling siya. Hito ngayon sa
kanyang harapan ang
lalaking kanyang hinahanap. Maari na niyang
itanong dito ang lahat upang malinawan siya pero bakit bigla siyang naduwag? Mabilis siyang tumayo
at binuhat ang anak mula sa isang upuan.
Ang gusto yang gawin ngayon ay ang tumakbo palayo.
“Christine, I’m sorry! Alam kong mali
ako nang iwan ka dalawang taon na ang nakakalipas.
Maniwala ka, mahal parin kita hanggang
ngayon.”
Natigilan siya sa pag hakbang, tila
robot na muli siyang napaharap dito.
“A-Anong sabi mo?”
“Tine, ano bang nangyayari s a’yo?
Naiintindihan ko kung sagad hanggang buto ang galit mo sa akin pero ang magpanggap kang ibang tao
saharap ko, huwag naman. Ang tagal kitang hinanap, kung alam mo lang. Pinagtanong kita sa mga
katrabaho mo sa canteen, lahat sila hindi nila alam kung nasaan ka.”
“H-Hinanap mo ako?”
“Oo, Tine. Para mag-sorry at
magpaliwanag sa nagawa ko sa ’yo.”
“I-I’m s-sorry, wala akong matandaan samga
sinasabi mo.”
“Huh! Seryoso ba ‘yan?” anito na
halatang hindi naniniwala.
“I’m serious. Hindi kita kilala. Wala
akong matandaan sa mga sinasabi mo, w-wala rin akong
matandaan kahit sa nakaraan ko.”
“A-Ano? T-totoo ba? Ano ‘yon,
nagka-amnesia ka?”
“Oo.” Diretso ang tingin niya sa mga
mata nito. Kitang-kita niya ang pagkabigla nito. Hindi ito
nagsalita na nilapitan siya at
inalalayan maupong muli.
“G-Gusto kong malaman kung bakit ka
nagka-amnesia? Kailan pa?”
“Two years ago. Hanggang ngayon
nangangapa parin ako sa nakaraan ko.” pag-amin niya rito.
“H-Ha?”
“Nagising nalang ako sa isang hospital,
two years ago nang walang maalala kahit na ano. “ napaawang ang bibig ng lalaki.
“Sabi ng fiancée ko, February fourteen
ng gabi nang masagasaan ako at..”
“Fiancée? Sinong fiancée ang sinasabi
mo?” lukot ang kilay na tanong nito.
“Si Michael. Siya ang nagisnan ko sa
Hospital.”
“kalokohan! That’s impossible! Ako ang
boyfriend mo two years ago. Ang sinasabi mong
February fourteen, iyon ang second year
anniversary natin. Nasa isang restaurant tayo noon at.. at..” napasabunot ito sa sariling buhok. “Nang
ga-gabing ‘yon, alam kong nasaktan kita nang husto na siyang pinakalamaking pagkakamali na nagawa ko
buhay ko. Tinapos ko angating relasyon dahil ‘yon ang kagustohan ng Mama ko.”
Ang dalaga naman ang napatulala sa mga
narinig. Maya-maya ay sunod-sunod siyang napa-iling.
“N-no.. h-hindi toto ‘yan..”
“Christine maniwala ka, nagsasabi ako ng
totoo. Iniwan kita doon sa restaurant nang gabing
‘yon.”
“K-Kasama ko si Michael nang gabing
‘yon..”
“Sabi n’ya?”
Muli siyang napatango.
“Ako ang paniwalaan mo. Walang dahilan
para humabi ako ng kuwento. Para maniwala ka, ito..” kinuha nito ang wallet at may litaratong
inilabas doon saka iniabot sa kanya. “Tingnan mo. Ikaw at ako, magkasama tayo. kuha ‘yan ng first
anniversary natin. Ikaw si Christine Santiago, HRM under graduate at sa canteen ng aming kompanya ka nagtatrabaho.
Doon tayo nagkakilala.”
Nanginginig ang kanyang mga kamay habang
hawak ang litrato. Nakayakap siya sa leeg nito at ito naman nakadampi ang labi sa kanyang
pisngi. May nakasulat sa ibaba niyon ang mga katagang
“Gerald and Christine, Love forever.”
“Please, maniwala ka naman sa akin.
Tutulungan kitang maalala ang lahat ng nakaraan mo.
Christine, mahal na mahal pari kita sa
kabila ng lahat nang nangyari dalawang taon ang nakalipas.
“K-Kung t-too ang mga sinasabi mo,
s-sino si Michael? S-sabi niya..”
“Siya ba ang ama nang..” napatingin ito
sa bata na abala sa paglalaro nang hawak nito.
“H-Hindi ko na rin alam, ewan ko. Sabi
niya siya ang ama ng dinadala ko. Nang magising ako sa hospital, siya na ang nagsabi na buntis
ako.”
“J-Jesus Christ..” agad na tumayo ang
lalaki at lumapit sa bata at agad itong kinarga. “A-Anak ko ang batang ito. Ako ang ama nito.”
Muli siyang natigagal. Agad na nag-init
ang magkabila niyang mata hanggang sahindi na niya
napigilan ang sariling emosyon at
sunod-sunod nang naglandas ang kanyang mga luha habang
nakatingin sa lalaki at karga ang
kanyang anak.
“Christine, sigurado ako.Ako ang ama ng
batang ito.”
GUSTONG sumabog ng puso niya sa mga
rebilasyon nang hapon na iyon ganun pa man nagawa pa rin niyang maka-uwi nang bahay nang
mahinahon. Matapos ang lahat nang pinagtapat sa kanya ni Gerald, mas pinili parin niya ang umuwi
sa kanilang bahay kaysa ang sumama rito ayon sa kagustuhan nito. Hinamon pa siya nito na ipa-DNA
ang bata para makasigurado na ito ang ama ng kanyang anak.
Pero iba ang gusto niya, ang marinig
mismo kay Michael ang buong katotohanan.
Nalaman niyang ikinasal pala ito sa
babaeing gusto ng mama nito ngunit hindi nag-work ang
pagsasama ng dalawa na nauwi rin sa
hiwalayan at inalok siya nito na magsimula silang muli ngunit puso’t isip niya ang agad na tumangi.
PART THREE
BUO na ang pasya ni Michael, ngayong
gabi kakausapin niya ng masinsinan si Marianne.
Ipagtatapat niya rito ang buong
katotohanan. Mahal na mahal niya ito kaya’t gusto niyang maging fair dito. Ilang gabi rin siyang hindi makatulog
dahil sa kakaisip kung tama ba ang kanyang gagawin. At kung ano man ang kalalabasan nang lahat,
tatanggapin niya. Dapat noon pa niya ginawa ang tama, at ito ang tama. Ang ipagtapat dito ang
buong katotohanan.
Nang maka-uwi, isang malalim na buntong
hininga ang kanyang pinakawalan bago tuluyang
pumasok nang bahay. Tulad nang mga
nakaraang gabi siya umuuwi, nasa sala si Marianne
at hinihintay siya. Ngunit tila may
kakaiba rito. Kagyat siyang tumikhim upang mag-alis ng bara sa lalamunan saka pilit na nguniti dito.
“Hi.” Aniya nang makalapit dito. Bahagya
siyang yumukod upang gawaran ito ng halik sa pisngi
tulad nang lagi niyang ginagawa tuwing
siya’y darating ngunit sa kanyang pagkabigla ay bahagya nitong inilayo ang mukha. Kapansin-pansin din
ang pormal nitong mukha kaya naman alanganin siyang naupo sa katapat na upuan. Bigla siyang dinaga
sa dibdib. Itutuloy pa ba niya ang pagtatapat dito? Mukhang wala ito sa mood.
“Ahm, Marianne we need to t-talk.” Hindi
niya mapigilan ang pumiyok. Tila may bikig sa kanyang lalamunan ngunit kailangan niyang
magpatuloy. It’s now or never.
“Sa tingin ko nga, Michael. Dapat nga
tayong mag-usap ng MASINSINAN.” Pinagdiinan talaga
nito ang huling kataga.
“M-Marianne..?”
“Oh, Please Michael! Alam mong hindi
talaga Marianne ang pangalan ko!” hindi na napigilan
nito ang pag taas ng boses na siyang
kinabigla niya. May alam na ba ito? bumalik na baang alaala nito?
GUSTO nang bumagsak nang mga luha ni
Christine habang nakatingin siya sa mukha ni Michael.
Kitang-kita niya ang pagkatigagal nito
sa kanyang huling sinabi. Kung ganun, si Gerald nga ang nagsasabi nang totoo?
Bigla siyang napatayo sabay talikod
upang itago ang pag bagsak ng kanyang luha. Hindi na niya iyon kayang pigilan pa.
“M-Marianne, please..” anito na mabilis
siyang napigilan sa braso.
“H-hangang kailan mo itatago sa akin ang
totoo? H-hanggang kailan mo ako paniniwalain sa mga kasinungalingan mo?” humarap siya rito.
“P-Paanong..? bumalik na ba ang alaala
mo?”
“Isang tao na lubos na nakakakilala sa
akin ang nakausap ko. Sinabi niya ang lahat sa akin.
Sabihin mo, dapat ko ba siyang
paniwalaan? Hindi raw Marianne ang pangalan ko kundi Christine. Christine Santiago ang buo kong
pangalan. Hindi ikaw ang fiancée ko dahil siya daw ang two years boyfriend ko bago ako naaksidente. Shit!
Michael, sabihin mong nagsisinungaling siya at ikaw ang nagsasabi ng totoo. Nakikiusap ako,
sabihin mo sa akin ang totoo, maniniwala ako sayo. Sabihin mong sinungaling siya at ikaw ang nagsasabi
ng toto. Sabihin mo! Sabihin mo!” Hindi na niya mapigilan ang subrang sakit na nararamdaman sa kanyang
dibdib. Napayuko ito at hindi magawang tumingin sa kanya.
“I-I’m s-sorry..”
Maikling salita ngunit higit pa sa pag
amin nito ang katumbas niyon. Dala nang matinding
emosyong nadarama, pinagsusuntok niya
ito sa dibdib habang patuloy sapagbalong ang masaganang luha sa kanyang pisngi. Para bang sa
pamamagitan niyon ay mawawala lahat ng sakit sa kanyang dibdib.
Hinuli nito ang kanyang mga kamay at
ikinulong siya nito sa mga bisig nito. Tila naghihina na hinayaan niyang nakasubsob siya sa matitipuno
nitong dibdib at doon pinagpatuloy ang tahimik niyang pagluha.
Nang mahimasmasan ay bahagya niya itong
itinulak at kumawala sa pagkakayakap nito. walang sali-salita na humakbang siya patungong
pinto.
“M-Marianne, saan ka pupunta?”
Hindi niya ito pinansin na patuloy sa
ginagawang paghakbang. Gulong-gulo ang kanyang isipan, tanging ang nais lamang niya nang mga
sandaling iyon ay ang mapag-isa, malayo rito. Gusto iyang makapag-isip ng maayos.
“Please, Marianne. Huwag kang umalis..”
habol nito sa kanya at pinigilan ang kanyang kamay na nakahawak sa doorknob.
“Please, gabi na at..”
“Gusto kong mapag-isa. Please, hayaan mo
muna ako. Ung may konsensiya ka pa, hayaan mo na ako!” bulyaw niya rito. Dahan-dahang
binitawan nito ang kanyang kamay.
Malaya siyang nakalabas ng bahay,
patuloy siyang naglakad habang hilam sa luha at gulong-gulo ang isipan. Hindi niya alam kung gaano
na katagal siyang naglalakad, nakalabas na siya nang village.
Nang marinig na nagri-ring ang kanyang
phone, doon lang niya napansin na nasa suot na short ang kanyang cellphone. Kinuha niya iyon at
tiningnan ang caller. Nang mabasa ang pangalan ni
Michael ay agad niyang pinindot ang
cancel. Paulit-ulit itong tumawag at paulit-ulit din niyang kina-cancel.
Bago pa magbago ang kanyang isip,
nag-text na siya kay Gerald. Binigay kasi nito ang number kanina bago sila naghiwalay. Agad siya
nitong pinuntahan sa address na binigay niya. Sumama siya sa unit nito at doon wala siyang ginawa
kundi ang tahimik na lumuha habang ito’y walang imik nanakaupo sa kanyang harapan.
HINDI na mapakali si Michael dahil biglang
hindi na niya makuntak ang dalaga.
“Please, Mariane.. nasaan ka na ba?
Umuwi ka na sana. Please, maghihintay kami ng anak mo.” Aniya habang palakad-lakad sa sala. Nang
mapansin niya ang maliit na litrato na bahagyang nakasingit sa gilid ng sofa na inupuan kanina ng
dalaga.
Kinuha niya iyon at tiningnan. Litrato ni Marianne at ng isang lalaki. Ang sweet ng dalawa sa litrato.
Nakasulat din doon ang pangalan ng dalawa. Nanlalambot na napa-upo siya. kung ganun totoo nga,
Christine ang totoo nitong pangalan. At ang lalaki ba sa litrato ang sinasabi nitong nakausap nito?
Naramdaman na lamang niya ang paglandas ng kanyang mga luha. Wala sa sarili na pinunas niya iyon.
Ngayon niya na-realized kung gaano niya
kamahal si Marianne. Higit pa sa sakit na naramdaman niya ng iwan siya ng
kanyang fiancée. Noon ego lang niya ang natapakan nito nang iwanan siya. Ngayon, puso at buong
pagkatao niya ang nasasaktan. Napasinghot-singhot siya saka tumayo at umakyat sa kanilang silid kung
saan himbing na natutulog si baby Mariel na itinuring narin niyang parang tunay na anak. Habang
nakatunghay siya sa payapang pagtulog nito, muli na namang nag unahang lumandas ang kanyang mga luha.
“Baby, kung ano man ang magiging
desisyon ng mommy mo tatangapin ko. gusto ko
lang sabihin na mahal na mahal kita na
parang sarili kong dugo’t laman. Mahal na mahal ko kayo ng mommy mo.” Marahan niyang hinaplos ang
pisngi nito.
“D-dada..?”
Bago pa ito tuluyang magising, kinarga
na niya ito at pinahilig sa kanyang balikat upang muling
makatulog.
MATAPOS mahimasmasan si Christine,
pinunas niya ang kanyang luha at tumayo.
“Saan ka pupunta?” habol sa kanya ni
Gerald ng humakbang siya patungong pinto.
“Uuwi na ako.” Maikli niyang tugon.
“Ano? Bakit pa? alam mo nang
nagsinungaling siya sa ‘yo sa mahabang panahon..”
“Naroon ang anak ko.” walang emosyon
niyang sabi.
“Kung ganun, sasama ako. Anak ko si Mariel
at may karapatan ako sa bata.”
“Please.. huwag ka nang dumagdag pa. Salamat
na lang..”
“Christine, I love you.” Mabilis nitong
sabi saka kinuha ang kanyang mga kamay at dinala sa bibig nito at hinalik-halikan. “Please, umalis
na kayo sa bahay na iyon. Magsimula tayong muli. Ikaw, ako at ang anak natin.”
“Wala pa akong maalala sa sinasabi mong
nakaraan natin. Kung totoong hindi nakakalimot ang puso kahit makalimot man ang isip, bakit
wala akong makapa sa dibdib ko na pagmamahal para sa ‘yo?”
“Chri-Christine..?”
“Kung tunay nga na ikaw ang ama ni
Mariel, hindi ko siya sayo ipagkakait. Pero hindi ko
matitiyak kung meron tayong dapat
balikan o dapat simulang muli.”
“Chriz..”
Muli na siyang humakbang palabas ng unit
nito.
“Hayaan mo akong ihatid ka, Please.”
Muling habol nito. “Gabi na at baka mahirapan kang mag-taxi. Mahirap ng magtiwala ngayon lalo
na sa ganitong oras.”
Nagpahinuhod na lamang siya rito,
besides may point naman ito. Sakay nang kotse ay wala
silang imikan na dalawa. Ibinigay lang
niya rito ang exact address at nanahimik na siya habang sa labas ng binatana nakatingin.
Dahil midnight na, wala ng traffic kaya’t
mabilis ang kanilang biyahe. Ngunit sahindi inaasahang pagkakataon, isang mabilis na sasakyang
ang rumaratsada mula sa kanilang likuran, hindi nito napansin ang pag-red light kaya naman huli na
para apakan nito ang break habang sila ay naka-hinto na.
Sumalpok ang harapan ng kotseng iyon sa likuran
ng kotse ni Gerald dahilan upang matulak sila papunta sa nakahintong sasakyan sa kanilang
harapan. Sa bilis ng pangayyari, pag lingon ni Gerald sa dalaga ay naka-lunagyngay ang ulo nito.
“Christine? Chri-Christine?” inalog niya
ang balikat ng dalaga at nang mabaling sa kanya ang
mukha nito, nahintakutan siya dahil
nakita niyang nagdurugo ang noo nito.
“Diyos ko, Christine!? Christine!”
Nagkagulo na rin sa labas at may mga
pulis narin na nakalapit sa kanila. Mabilis na lumabas si
Gerald. "Pakiusap padaanin ninyo ako, ang kasama
ko.. ang kasama ko baka may mangyaring masama sa kanya! Kailangan siyang madala sa
hospital!”
Bahagyang sumilip ang isang MMDA sa loob
ng kanyang kotse.
“May tumawag na ng ambulancia.” Sabi
nito.
“Hindi ko kayang maghintay kung kailan
‘yon darating, wala kaming kasalanan, kami ang
binangga buhat sa likuran.” Mabilis na
naglabas ng wallet ang binata at iniabot saisang officer ang kanyang lisensiya. “Ito! hawakan ninyo ang licence ID ko.
Tawagan ninyo ako kung kinakailangan pero nakikiusap ako, hayaan ninyong madala ko kaagad sa
pinakamalapit na Hospital ang girlfriend ko!”
Hindi nahirapan ang binata makiusap,
pinayagan na siya nito kaya naman agad niyang nadala
sa hospital ang dalaga.
UMAGA nang magising si Michael sa tabi
ni baby Mariel, agad niyang iginala ang kanyang mga mata sa kabuoan ng silid. Hindi niya
nakita ang dalaga. Hindi manlang nagusot ang side ng kama na hinihigaan nito. Bigla ang kabang
bumundol sa kanyang dibdib. Mabilis siyang bumangon at tiningnan ang nakanting kuwarto sa
pagabbakasakaling doon ito natulog ngunit ganun na lamang ang kanyang panlulumo dahil wala ang dalaga saan
mang bahagi ng bahay. Hindi ito umuwi kagabi.
Dali-dali niyang hinanap ang cellphone
na sa kasamaang palad ay nadaganan pala ni Mariel.
Pagtingin niyay maraming miss calls ang
isang hindi kilalang number. Marami ring texts messages. Pagbasa niya’y iisa lang ang laman, isang
masamang balita. Nabitawan niya ang cellphone.
MABIBIGAT na hakbang habang palapit siya
sa Hospital room kung saan naroroon ngayon si
Christine. Hindi na niya isinama ang
bata, nang mabasa ang masamang balita ay agad niyang tinawagan ang kanyang Mama para iwan dito ang
bata. Ayon sa Nurse na nakasalubong niyang lumabas sa kuwarto ng dalaga, ayos na raw ang lagay nito. Nagising
na ito kanina mula ng dalhin ito kagabi na walang malay.
Doon ay nakahinga siya ng maluwag. Iyon
lang naman ang gusto niyang malaman na nasa ayos ito. ngayon ay nagdadalawang isip siya kung
tutuloy pa siya sa loob.
Sa huli ay nanaig sa kanya ang pagnanais
na makita ito kaya naman lakas-loob na pinihit niya ang doorknob. Maliit pa lamang ang
pagkakabukas niya ay isang lalaki na ang kanyang nakita. Naka-upo ito sa tabi ng dalaga paharap sa kanyang
gawi. Duda siya kung nakita siya nito, napaka-seryoso nito na para bang may pina-uusapan ang mga ito na
mahalagang bagay. Kilala niya ang lalaki sa mukha, ito ang lalaki sa litrato kasama ni Christine. Nang halikan nito ang kamay ng dalaga,
pakiramdam niya’y tinaga siya ng paulit-ulit sa dibdib. Napapikit siya ng
mariin saka muling hinila ang pinto pasara.
Napasandal siya sa tabi. Napapikit siya
ng mariin, subrang sakit lang ng kanyang nararamdaman ng mga sandaling ‘yon. Mahal na mahal
niya ang dalaga ngunit wala siyang karapatang masaktan.
Kasalanan naman niya ang lahat. Hinayaan
niyang mahulog ng husto ang kanyang loob dito gayong alam niyang walang kasiguraduhan ang lahat.
“You must be, Micheal.” Anang tinig ng
isang lalaki.
Napamulat siya at napatingin dito, hindi
niya namalayang bumukas pala ang pinto at lumabas
ito. Walang sagot mula sa kanya,
nakipagsukatan lamang siya ng tingin dito.
“I’m Gerald. Ang tunay na nagmamay-ari
sa mag-ina ko.”
Bahagya niyang ikiniling ang ulo sa
tinuran nito ngunit walang salita muli galing sa kanya.
“Gising na siya at siguro masasabi kong
malaki ang naitulong nang aksedinte kagabi, bumalik na ang lahat ng kanyang alaala. Kung gusto
mo siyang makita, sige pumasok ka. Sabihin mo na lahat ng gusto mong sabihin dahil sa sunod na
magkakaharap-harap tayong tatlo, kukunin na namin sa ‘yo angaming anak.”
Pakiramdam niya’y gumuho ang kanyang
mundo sa mga narinig.
NAPATINGIN si Christine sa may pinto
nang muli iyon bumukas, akala niya’y bumalik si
Gerald ngunit iba ang kanyang nakita.
Pakiramdam niya’y bahagyang pumalya ang tibok ng kanyang puso habang nakatingin sa seryosong
mukha ni Michael na palapit sa kanya.
“Mabuti naman at walang masamang
nangyari sa ‘yo. Sapat na sa akin malaman na okay ka.
Balita ko bumalik na ang alaala mo.
That’s good news.”
Gusto niyang magsalita ngunit tila
naputulan siya ng dila. Nakasunod lang ang tingin niya rito
nang lumapit ito sa kanya at kinuha ang
kanyang kamay. Sa kanyang pagkagulat, may inilagay ito roon.
Nang tingnan niya ang palad, nakita niya
ang litrato nilang dalawa ni Gerald.
“M-Michael..?”
“Masaya akong nakabalik ka na sa tunay
na ikaw. Sa taong tunay na nagmamahal at mahal mo. Patawarin mo ako sa lahat-lahat. Oo,
naging makasarili ako. Sarili ko lang ang inisip ko noon kaya pinaniwala kita sa mga kasinungalingan.
Sa kagustuhan kong matakasan ang nakaraan ko, nagawa ko ‘yon. siguro mas tamang sabihin na ginamit lang
kita. Hindi ko naman inaasahan na mas mamahalin kita nang higit sa pagmamahal ko sa kanya.
Hindi ko sinasadyang maramdaman ang lahat nang ito to the point na ayaw ko nang mawala kayo sa
akin. Gusto kitang ipaglaban sa kanya. Kayong dalawa ni Mariel. Pero naisip ko, hindi ko maitatama ang
pagkakamali sa isa pang pagkakamali. Kaya pipiliin ko ang tama, kahit na ang katumbas niyon ay ang
kamatayan ng puso ko. Palalayain na kita. You deserved to be happy
at karapatan ni Mariel na makilala ang
tunay niyang ama. Karapatan ninyong dalawa na maging masaya, Hindi sa piling ko kundi sa piling niya.
Paalam, Christine. Alam ko na sasunod na paghaharap natin ay kukunin na ninyo sa akin si Mariel. Wala
akong gagawin kundi ang paghandaan ang araw na iyon dahil gusto ko pagdating nang araw na ‘yon may
lakas ako para tuluyan kayong isuko.” Tumalikod na ito. “By the way, Ang taong naka-bundol sa ‘yo
dalawang taon na ang nakakalipas.. Ay ako. Muli, sana mapatawad mo ako.”
Hindi siya nito pinagsalita, basta na
lamang itong lumakad patungong pinto at tuloy-tuloy na
lumabas. Hindi niya napigilan ang pag
unahan ng kanyang mga luha. Bakit ang
sakit-sakit? Hindi siya handa. Ang buong akala niya’y wala nang
mas sasakit pa noong taposin ni Gerald ang kanilang relasyon, dalawang taon na ang nakakalipas. Bakit
ibang-iba ang sakit na dulot ng mga salitang binitawan ngayon ni Michael?
Hindi niya namalayan kung gaano katagal
siyang tahimik na lumuluha. Kahit nang bumalik si
Gerald ay tinalikuran lamang niya ito.
HINDI naman nagtagal si Christine sa
hospital, agad siyang pinayagang maka-uwi. Hindi na siya pinayagan ni Gerald na bumalik sa bahay
ni Michael, sa unit nito siya dinala.
“Feel at home, Honey. Dapat ka nang
masanay dahil mula ngayon dito ka na titira at ang anak
natin. Kailangan na natin siyang kunin
kay Michael. You know what? Hindi na ako makapaghintay na mabuo tayong tatlo. Excited na akong
maging ama sa ating anak at maging asawa mo.” Sabi nito na may kislap ng kasiyahan sa mga mata. Bahagya
siyang napalayo dito nang marinig ang huling tinuran nito.
“W-Why? May mali ba sa sinabi ko?”
“Maging asawa mo?” ulit niya. “Hindi
ba’t kasal ka na sa iba?”
‘”Y-yes but.. malapit nang mawalang bisa
ang kasal namin. At ngayon na nandito ka nang muli
sa akin, mas may dahilan ako upang
madaliin ‘yon kahit pa magbayad ako ng malaking halaga.”
Bakit ganun? bumalik na ang lahat nang
kanyang alaala pero tulad nang minsang sinabi niya rito, wala siyang makapa sa kanyang puso na
pagmamahal para dito. At aminin man niya o hindi, si Michael parin ang laman ng isip niya.
Nabigla siya nang kabigin siya nito at
yakapin ganun pa man, pinilit niyang kumawala rito.
“G-Gusto ko nang magpahinga.” Iwas niya
rito. “Saan ba ako? Kahit dito nalang sa sofa, ayos na ako.”
“Hon, nagbibiro ka ba?” pagak itong
tumawa. “Of course, doon ka sa magiging room natin, sa
bed natin.” Kumindat pa ito, napalunok
siya. Habang sa kanyang isip, si Michael. Na sa tagal nilang magkatabi sa kama, never itong nag-take
advantage sa kanya. Hindi nito sinamantala ang kanyang kalagayan. Nang hawakan siya ni Gerald
upang igiya sa kuwartong sinasabi nito, mabilis niyang natabig ang kamay nito. Bakit ganun? Hindi siya
palagay sa mga hawak nito.
Matuling lumipas ang mga araw nang pamamalagi ni Christine sa Unit ni Gerald,
lalo lamang
niyang napapatunayan sa sarili kung ano
talaga ang kanyang gusto.
“Gerald, Dalawang taon na ang nakalipas.
Maraminang nagbago.” Aniya habang magkaharap
sila sa hapag-kainan. Katatapos lang
nila mag-diner.
“Ops! Bago ‘yan hayaan mo muna akong
magsalita.” Pigil nito sa iba pa niyang sasabihin.
Tumayo ito at sa kanyang pagkabigla,
lumuhod ito sa kanyang tabi at may ini-abot sa kanyang pulang box.
“Para hindi ka na mag-alinlangan pa. Hon,
will you marry me? Pangako na oras na mapawalangbisa ang kasal namin ni Alexa, agad
nating aasikasuhin ang kasal natin at bukas na bukas ay kukunin na natin si Mariel kay Michael.” Hinawakan
nito ang isa niyang kamay ngunit mabilis niyang nabawi iyon sabay tayo.
“H-Hon?” puno nang pagtataka na napatayo
na rin ito. “Honey..?”
“Tulad ng sinabi ko, marami na ang
nagbago, Gerald. Nagsimula ang lahat ng
taposin mo ang
lahat sa atin at iwan ako.”
“Na matagal ko nang pinagsisihan. Kung
maibabalik ko nga lang ang nakaraan, hinding-hindi ko gagawin ‘yon.”
Hinarap niya ang binata saka tinitigan
ito sa mga mata.
“Marami nang nagbago. kahit akala natin
na ‘iyon ang nakabubuting gawin, minsan hindi na
naibabalik ang lahat sa dati.”
“A-anong sinasabi mo, Hon? Ang mahalaga
naman dito ‘yong mahal parin natin ang isa’t-isa.
Na walang nagbago o nabawas man lang. I
love you at alam kong mahal mo parin ako. Nakalimot lang ang isip mo pero siguradong ako parin
ang tinitibok ngpuso mo.”
“I don’t think so.”
“H-Hon..? You still love me, right?”
paniniyak na tanong nito.
“I’m sorry, Gerald. Pero tulad ng sinabi
ko sa ‘yo noong wala akong maalala, wala akong
maramdamang pagmamahal para sa ‘yo dito
sa puso ko.”
“Huh! That’s impossible!” sinabayan nito
nang pagak na tawa ang sinabi. “Hindi ako
naniniwalang hindi mo ako mahal.”
“I’m sorry, Gerald. Pero huwag kang
mag-alala, ipapakilala kita kay Mariel bilang tunay niyang
ama.”
Tinalikuran na niya ito at akma nang
lalabas nang muli itong magsalita.
“Siya na ba ngayon ang mahal mo?”
Natigilan siya sa tanong na iyon.
“Tuluyan na bang nahulog ang loob mo sa
kanya?”
“Oo, Mahal na mahal ko siya at gusto
kong dugtungan pa nang mas mahaba ang mga ala-alang sabay naming binuo.”
Sa isipan na lamang niya iyon nasabi, walang
lingon-likod na tuloy-tuloy siyang lumabas ng unit nito. Saka lamang siya nakahinga ng
maluwag nang lulan na siya ng taxi at nasabi na niya ang address ng bahay ni Michael.
Nang makababa nang Taxi, nagsimulang
tumambol ang kanyang dibdib habang nakatayo siya sa tapat ng gate. Tanaw niya ang malamlam
na liwanag ng ilaw sa sala. Para sa kanya’y napakalungkot niyon. Nagpasalamat siya at hindi pa
naka-lock ang gate. Mabilis siyang pumasok at halos takbuhin niya patungong front door. Naghugot muna siya
ng sunod-sunod na buntong hininga saka lakas-loob na kumatok saka pinindot ang door bell.
Ilang saglit ay narinig na niyang may pumihit ng door knob.
“Good eve--!” nabitin saere ang kanyang
sinasabi dahil hindi ang yaya ang nagbukas ng pinto na siyang inaasahan niya.
“M-Michael..” Sa lakas ng kabog ng
kanyang dibdib, kahit sariling boses ay hindi niya marinig.
“Hi!” maging ito ay nagulat sa hindi
inaasahang bisita. “T-Tuloy ka. Tuloy.” Niluwagan nito ang
pagkakabukas ng pinto. Agad naman siyang
sumunod.
“Maupo ka muna, titingnan ko kung gising
pa si Mariel, iniwan ko kasi sila ni Elaine sa kuwarto.”
Akma na itong aalis nang mabilis niyang
hawakan ang kamay nito para pigilan.
“S-Sandali..”
Tumigil naman ito pero napatingin ito sa
kanyang kamay na nakahawak dito.
“S-Sorry.” Naiilang na agad siyang
bumitaw dito ngunit muli nitong kinuha ang kanyang kamay.
Nang itaas nito ang kanyang kamay, doon
lang niya napagtanto kung bakit doon ito nakatingin. Suot niya ang engagement ring niya na suot na niya
nang unang magising siya sa hospital. Walang emosyon na tiningnan siya nito.
“We need to talk.” Eye to eye niyang
sabi rito.
Tumangu-tango lang ito bagama’t hindi
binibitawan ang kanyang kamay.
“S-sabi mo noon, hindi mahalaga ang
nakaraan. Mas mahalaga ang mga bagong alaala.”
Muli itong tumango.
“Naririto ako sa iyong harapan ngayon
dahil gusto ko sanang makiusap sayo.”
“Kung saan ka liligaya, sino ba naman
ako para ipagkait ‘yon sa ‘yo? Sinabi ko naman sa ‘yo na paghahandaan ko ang araw na ito para—“
Hindi niya ito pinatapos sa siansabi,
walang paalam na kinabig niya ito sa batok saka bahagyang tumingkayad at inabot ang labi nito ng
kanyang labi. Nanlaki ang mga mata nito sa kanyang ginawa.
“Nakikiusap ako sayo, huwang mo kaming
isuko. Ipaglaban mo ako sa kanya dahil wala akong
ibang gustong gawin kundi ang dugtungan
pa ang mga bago kong alaala na binuo kasama ka.” Mahaba at mabilis niyang sabi bago pa siya
pangunahan ng kaba.
“Christine?”
“Michael, Nasaktan ako nang sabihin mo
sa akin na isusuko mo kami ni Mariel. Bumalik man ang alaala ko, tulad ng sinabi ko sayo noon
na kahit anong mangyari mahal na mahal kita.”
“T-Totoo ba ‘yan?” ngayon ay
kumurap-kurap ito at hindi nakaligtas sa kanyang paningin ang
pamamasa ng mga mata nito. “D-Diyos ko, huwag mo akong biruin nang
ganyan. Umasa na ako noo at nasaktan. Kung mawawala ka pa sa akin ngayon.. Diyos
ko, ikamamatay ko na. Dahil ang pag dating ninyo ni Mariel sa buhay ko ang muling bumuo sa mundo ko.”
“Kung ganun, kailan mo ako pakakasalan
sa simbahan?” naka-labi niyang tanong dito. “Bilisan
mo dahil asang-asa ako na hindi lang kay mariel ka may gagampanan
bilang ama kundi gagampanan mo rin ang pagiging tunay mong asawa sa
akin.”
Malakas itong natawa sa kanyang sinabi
sabay haklit sakanyang beywang at ginawaran siya
nang makapugtong-hiningang halik na puno
nang pananabik at pagmamahal. Agad niya iyong tinugon.
“Kung kailan ka ready. Dahil ako,
handang-handa na. Ang tagal ko na ngang nagpa-
practice bilang asawa mo eh.”
Makahulugan nitong turan matapos pakawalan ang kanyang labi.
“Mahal na mahal kita, my future wife.”
Sabi pa nito.
“I love you more.”
At muling naglapat ang kanilang mga
labi.
***W A K A S***
No comments:
Post a Comment