Short Story Writing Contest Entry #6: The Wedding Crasher by Vhanz Honey

Teaser:

Ipinangako ni Dux sa sarili na hahanapin niya ang babaeng naging dahilan nang pagkaudlot ng kasal nila ng dating nobya. Sisingilin niya ito sa paraang alam niya at naayon sa gusto niya.

Helen is in danger...literally, resisting Dux is hard enough knowing that she was responsible for the pain and furious in his heart. Hindi lang ang buhay niya ang manganganib dito maging ang puso niya.

CHAPTER 1

HUMAGULHOL ang pitong taong gulang na si Helen habang pinagmamasdan ang ina na halos sambahin ang asawa sa pagmamakaawa na huwag silang iwan mag-ina. Subalit, sa halip na kaawaan ito ng esposo ay malakas na sampal ang iginawad nito sa luhaang may bahay na naging dahilan upang masubsob ito sa sahig at pumutok ang labi ni Martha.

"Inay..."Umiiyak na dinaluhan ni Helen ang nakahandusay na ina.

Hindi na niya halos mabilang sa mga daliri sa kamay at paa kung ilang beses itong pinagbubuhatan ng kamay ng kanyang amain.

"Kailangan ko pa bang ulit-ulitin sabihin sa'yo na wala ka nang aasahan sa akin at hindi na magbabago ang pasya ko!" galit na singhal dito ni Freddie. 

Akmang uundyan ng sipa ang esposa pero naging mabilis ang pagkilos ni Helen, niyakap niya ang ina at ihinarang ang munting katawan nito upang hindi na ito muling masaktan pa ng talipandas na lalake.

"Itay, tama na po, maawa kayo kay inay. Huwag n'yo na po siyang saktan." umiiyak na pakiusap niya rito.

"Hoy! Ikaw bata ka huwag na huwag mo akong matawag-tawag na itay dahil hindi kita anak! Mga buisit! Magsama kayong mag-ina." nakatiimbagang na dinampot ni Freddie ang bag pagkatapos ay lumabas ng silid na iyon at tuluyan nang nilisan ang kanilang barung-barong na tahanan upang pakisamahan ang kabit nito.

Buhat doon ay hindi na muling nagpakita sa kanila ang lalake. Tanging sila na lamang mag-ina ang naging magkatuwang sa hirap at ginhawa na ipinapalasap sa kanila ng tadhana.

Bagamat labandera lamang si Aling Martha ay napagtapos siya nito ng high school sa pampublikong paaralan. Kung minsan pa'y nagtitinda rin ito ng mga kakanin para matustusan ang pag-aaral niya sa kolehiyo.

Mabuti na lamang at matalino siya at scholar sa pinapasukang Unibersidad, napakalaking tulong din iyon para makapagtapos siya ng kursong kinuha niya.

Ngunit, sa kasamaang palad ay hindi na nahintay ni Aling Martha ang araw ng kanyang pagtatapos sa kolehiyo. Iginupo ito ng sakit na cancer na siyang naging dahilan ng pagpanaw ng kanyang ina.

At upang bigyan ng katuparan ang naipangakong deploma at kanilang mga pangarap ay ginagawa ni Helen ang lahat para makapagtapos.

Pero sadyang sinusubok ng diyos ang kanyang katatagan, kasunod nang pagkamatay ng kanyang ina ang pagpapalayas sa kanila ng may-ari ng lupaing kinatitirikan ng ng kanilang munting tahanan. Pakiwari niya'y pinagsakluban siya ng langit at lupa nang mga sandaling iyon. Pero nagpapakatatag siya sa kabila ng kanyang paghihinagpis at kinakaharap na mga suliranin.

Nag-aaral siya sa umaga at nagtratrabaho naman sa gabi. Suma-side line rin siya sa araw ng sabado at linggo. Kailangan niyang maging masinop, matiyaga, magsikap at magtiis para makamit ang mga minimithi niya sa buhay.

"Limang daan, para sa tubig, limang daan din para sa ilaw, isang libo naman para sa renta nitong apartment. Kung pupunta ka pa sa iba ay hindi ka makakahanap ng ganito ka mura, kung ayaw mo ng gulo huwag kang makialam sa problema ng iba." paliwanag ng may edad na babae sinundan ng tingin ang mga mata ng dalaga na nakamasid sa mag-asawang nag-aaway sa kabilang silid. 

"Kukunin mo ba o hindi?"

"H-ho? Puwede na ho ito sa akin, aling..."

"Sofia." Maagap na sagot sa kanya ng landlady.

"Okay na po, aling Sofia kukunin ko po."

"Kung ganon kailangan mong maglagay ng paunang bayad para sa dalawang buwan. Mahirap na baka bigla mo akong layasan." Prangkang lintaniya pa nito.

"Puwede bang isang buwan lang po muna ang bayaran ko? Gipit din ho kasi ako ngayon, eh." may himig pakiusap ang tinig na ani Helen.

Pinasandahan ito ng tingin ng babae mula ulo hangang kalingkingan ng paa. "Sige, mukha ka namang matino. Pero sa susunod na buwan doble ang ibigay mo sa akin, nagkakaintindihan ba tayo?" inilahad sa ere ang kamay upang kunin ang paunang renta.

"Oho, aling Sofia."

"Mabuti naman, heto ang susi, maaari ka nang pumasok sa loob." anitong inabot sa kanya ang susi ng kuwarto."

Ano pa nga ba ang dapat niyang asahan? Ang magkaroon ng mala prinsesang silid? Napabuntong-hiningang pinagala ni Helen ang mga mata sa kabuuan ng silid. Bagamat may kalumaan at 'di kalakihan ay halatang alaga naman sa paglilinis.

 "How was your day, babe?" bulong dito ni Dux na tila naghatid ng kiliti sa katipan.

Ang magkabilang braso ay nakayakap sa likod ng nobya habang dinadampihan ng mumunti at masuyong halik ang hibla ng buhok nito. 

"Everything is doing fine, babe." humarap ito sa kanya kasunod niyon ang pagsakop nito sa mga labi ng nobyo na siya namang tinugon ng binata.

Ilang araw nalang ay ikakasal na ang mga ito na halatang hindi na makapaghinatay sa kanilang nalalapit na pagbubuklod at pag-iisang dibdib. 

"I want you, babe. " 

"So am I, baby? So am I?" 

Kinabig niya ito upang mas lalong magdikit ang kanilang mga katawan. Naging mas mapusok, marubrob, at mapaghanap ang klase ng mga halik na kanilang pinagsasaluhan habang ang mga palad ng binata malayang naglalakbaya sa bawat parti ng katawan ng nobya.

"I miss you, babe."

"I miss you more baby." habol ang hiningang wika ni Scarlete. Inabot ang batok ng binata upang lalong namnamin ang mga halik na ipinapalasap nito sa kanya.

Binuhat ito ni Dux sa mahabang sofa na naroroon habang ang kanilang mga mga labi ay nanatiling magkalapat at magkatunggali. Sa ekspertong mga kamay ni Dux mabilis nitong natanggal ang saplot ng dalaga na siyang nagsisilbing sagabal sa kanilang pag-iisang katawan.

His kiss went down to her neck towards her chest. Pagdaka'y dinakma ang bundok ng kaluwalhatian, pinaglipat-lipat ang mga labi sa magkabilang korona. Pinagkagat-kagat ng hindi naman mariin na siyang nagpasinghap at nagpaungol sa dalaga, while his hand touching, caressing and pressing her blackdelta in a wild movements. Hindi ito tumigil sa ginagawa hanggang sa marating ng mga labing gutom ang totoong pakay nito. 

There's nothing she can do but moan and close her eyes sa ligayang ipinapadama sa kanya ng kasintahan. Lumakas at bawat pag-ungol ni Scarlete sa bawat paghagod ng dila nito sa pintuan ng langit at nang magsawa sa kakasipsip ng katas ay pumantay ito sa mukha ng nobya at doon sinimulan ang pag-aangkin.

Napabalikwas ng bangon si Helen nang biglang tumunog ang alarm clock na sinadya talaga niyang e-set sa umagang iyon. Humihikab na tinungo niya ang banyo upang maligo. Wala pang tatlong oras ang tulog niya'y aalis na naman siya para sa trabahong gagawin niya sa araw na iyon. 

Sayang ang kikitahin niya kapag palalampasin niya ang magandang pagkakataon. Isa pa'y dito siya kumikita ng malaki at ito rin ang pinaka gusto niyang side line.

Less than one hour lang ay matatapos kaagad ang ipapagawa sa kanya ng kakilala ng kaibigan niyang si Rose at kapalit niyon ay sampong libong peso. With that ay napangiti ang dalaga at sinimulan ayusin ang sarili.

KAY lapad ng mga ngiti at hindi matatawaran ang kaligayahang nadarama ni Dux sa mga sandaling iyon habang pinagmamasdan ang nakangiting bride na naglalakad sa gitna ng simbahan papalapit sa kanya. Tantiya niya'y ito na ang pinakamagandang babae sa balat ng lupa. 

Ito na pinakahihintay niyang pagkakataon ang makaisang dibdib ang kasintahan. Mahal niya ito kung kaya't kahit limang buwan pa lang silang nagkakilala ay niyaya na niyang magpakasal si Scarlete na hindi naman pinahindian ng nobya.

"Damn it! Na saan ka na? Malapit ng magsisimula ang seremonya!" tensyon at galit na singhal sa kanya ng babae sa kabilang linya na kumuha ng serbisyo niya.

"Parating na ako." 

"Bilisan mo!" hindi nagbago ang tono ng boses ng kausap.

Nagmamadaling pumanaog ng taxi ang dalaga, mabilis nitong inayos ang hitsura bago tinungo ang simbahan kung saan gaganapin ang kasal na dapat niyang tutulan.

"Ikaw babae tinatanggap mo bang maging kabiyak ng iyong puso ang lalaking ito, mangangakong mamahalin at pagsisilbihan hanggang sa pagtanda sa hirap at ginhawa?" 

"Opo father," kay tamis ng mga ngiting sagot dito ni Scarlete.

"Ikaw naman lalaki tinatanggap mo bang maging kabiyak ng iyong puso ang babaeng ito, mangangakong mamahalin at pagsisilbihan hanggang sa pagtanda sa hirap at ginhawa?"

Nakangiting humarap si Dux sa nobya pagkatapos ay muling ibinalik ang at atensyon sa paring magkakasal sa kanila.

"Opo fa...."

"Itigil ang kasal!" 

Malakas na sigaw ng babae mula sa entrada ng simbahan na kung papansinin ang maumbok nitong tiyan ay tila kabuwanan na nito sa laki niyon.

 Napalingon ang dalawang ikakasal maging ang mga mga taong naroroon ay sa kanya natuon ang pansin.

"Paano mo nagawa sa akin ito? Minahal kita ng higit sa buhay ko, ibinigay ko sa'yo ang lahat-lahat pero bakit nagawa mo pa rin akong ipagpalit sa iba?"Madamdamin at luhaang wika ni Helen habang papalapit sa mga ito. 

"What?!"

Tila namamalikmatang nakatitig sa babaeng bigla nalang sumulpot sa pinakamahalagang araw sa kanyang buhay. Hindi niya kilala ang babae at ngayon lang din niya ito nakita.

"Pagkatapos mo akong gamitin, pagsawaan at buntisin ay iiwan mo na lang akong parang basahan? Wala ka na ba talagang pagmamahal sa amin ng magiging anak mo?" humagulhol nitong pahayag na naging dahilan upang magbulong-bulongan ang mga tao sa loob ng simbahan.

"What!? What the hell are you talking about?" nakakunot ang noo na turan dito ni Dux.

Ang bride ay nagmistulang ibinabad sa suka sa pamumutla habang ang mga mata'y nakapukol sa maumbok niyang tiyan. Lihim na napakagat labi si Helen nang makita ang mga luha sa magkabilang sulok ng mga mata nito. Gusto na niyang umatras at humingi ng tawad pero hindi puwede! 

"Manluluko ka!" luhaang saad ni Scarlete.

"No, babe. Don't listen to her. I don't know her. Ikaw lang ang babae sa buhay ko," hinigpitan ni Dux ang pagkakahawak sa kamay ng nobya.

"Siya ang manluluko! You should be thankful dahil maaga mong nalaman ang kabalbalang pinaggagagawa ng magaling na lalaking iyan." hilam sa sa luha ang mga matang sabat ni Helen. Natural normal na lang sa kanya ang ganoong mga eksena. Siyempre pa bukod sa pagiging matalino ay likas din siyang magaling sa pag-arte. 

"Shut up! Who the hell are you? I don't even know you!" nagbabaga at nagbabanta ang mga matang sinulyapan ng binata ang wedding crasher.

"Tama na!"

Buhat doon ay pumiksi si Scarlete sa pagkakahawak dito ng nobyo kasunod noon ang pagkawala ng ulirat ng dalaga na siyang naging dahilan upang magkagulo sa loob. 

Iyon ang magandang pagkakataon ni Helen upang lisanin ang simbahan at ang gulong nilikha niya.

 "Saan ka nanggaling?" Nang-uusig ang mga matang pinukulan ng masamang tingin ni Rose ang kaibigan na kampanting kumakain ng spagheti.

"You want spagheti?" hindi niya ito pinansin bagkus ay tumayo ito ay kumuha ng pinggan para sa kaibigan. 

Eh, bakit pa niya ito sasagutin alam naman nito kung saan siya nanggaling. Sa katunayan ito ang dahilan kung bakit siya kumita ng sampong libo sa isang araw lang.

"Hoy! Babae, umiiyak si Andrea dahil walang wedding crasher na sumulpot sa kasal ng ex-boyfriend niya, saan ka ba nagsuot?"

"Huwag mo nga akong pinagluluko? Mag-iisang oras pa lang akong nakauwi buhat doon." aniyang itinuro ang damit na ginamit niya kanina.

Tinaasan lang siya ng kilay ni Rose. Napailing na pinagmasdan ang maternity dress na nakalatag sa lumang sofa.

"Binasa at tiningnan mo ba ng maigi ang address at pangalan ng simbahan ibinigay ko sa'yo?" 
"Oo naman, sa Makati..."
"Marikina! Hindi Makati!"

"Ano?!" Nailuwa ni Helen ang nginunguyang spagheti pagkatapos ay kinuha sa bulsa ang maliit na papel kung saan nakasulat ang tamang address na dapat niyang puntahan. 

"Patay!" 

Napasigaw na natampal niya ang sariling noo nang mabasa at matiyak ang eksatong lugar na dapat sana niyang puntahan.

Mariing napapikit nang maalala ang gulong ginawa niya sa dalawang taong dapat sana'y masaya na ngayon. Muling napailing si Rose pagdaka'y hinila nito ang upuan at nakisalo sa kaibigan.

"Forget it, sissy, atleast nakuha naman natin ang bayad." anitong nilantakan ang pagkain.
HUMIGPIT ang pagkakahawak ni Dux sa kopita nang alak nang maalala ang mukha ng babaeng sumira sa dapat sana'y masayang kasal niya magda-dalawang buwan na ang nakakaraan. 

Hindi niya tiyak kung inutusan ba ito ng mga kalaban niya sa negosyo upang guluhin ang dapat sana'y masayang pag-iisang dibdib nila ni Scarlete. Pero isa lang ang tumatakbo sa isip niya ngayon at hindi siya titigil hanggat hindi natatagpuan ang babaeng iyon! 
Sisirain niya ang buhay nito katulad ng pagwasak nito sa mga pangarap niyang makasama at makapiling ang babaeng minamahal niya.

CHAPTER 2

PASALAMPAK na naupo sa malambot na sofa si Helen, pansamantalang isinandig ang nagrereklamong likod. Pagdaka'y marahan niyang hinilot ang nangangalay na batok. Pagkatapos ng kanyang exam para sa huling semester sa taong iyon ay dumiretso na siya sa bar na pinagtratrabahuan niya tuwing gabi.

Ipinikit niya ang mga mata na tila nangangarap ng gising. Isang taon nalang ay matatapos na niya ang kursong bachelor of secondary education. Bata pa lamang si Helen ay pangarap na niyang maging huwarang guro at iyon din ang gusto ng kanyang ina. Muli ay hindi niya maiwasan na huwag malungkot sa tuwing naaalala ang namayapang ina.

"How's everything, Lyn?" may ngiti sa labing tanong sa kanya ni Natcho ang kanilang manager.

"I'm good, sir. No worries." aniyang tumayo buhat sa pagkakaupo, sinulyapan ang pambisig na orasan. 

"Kung papayag ka lang sa inaalok ko sa'yo ay hindi muna kailangan magpuyat at mapagod pa ng husto dahil..."

"Oras na ng trabaho, sir. Magpapalit muna ako ng uniporme," Maagap na putol ng dalaga sa iba pang sasabihin ng binatang manager.

"Sige, pero pag-isipan mong mabuti ang inaalok ko sa'yo," 

"Mangarap kang nakadilat!" napangiwing aniya sa sarili.

Matagal na itong may gusto sa kanya, ngunit kahit pa man ibigay nito sa kanya ang buong kayaman nito ay hinding-hindi siya magkaka-interest dito.

Ewan ba niya kung bakit sa halos apat na buwan niyang pagtratrabaho sa naturang bar at sa marameng beses niyang pagbasted dito ay hindi pa rin ito sumusuko sa kanya. May hitsura naman ito pero wala siyang makapang kahit katiting na pagtingin dito o alin man sa ibang manliligaw niya.

Inabot niya ang may kalakihang bag at kinuha mula roon ang uniporme. Sa ngayon ay wala siyang anumang iniisip kung hindi ang makaipon para mga gastusin niya at sa susunod na pasukan.

Laging nakahanda ang matatamis na ngiti sa kanyang mga labi sa bawat costumer na pumapasok sa bar, karamihan din sa mga dumadayo roon ay naging suki na nila dahil sa kanya. 

Sino ba naman ang hindi mahahalinang pagmasdan ang magandang dalagang katulad ni Helen? Ang tanging kapintasan lang naman sa kanya ay ang pagiging ulila at mahirap niya.

"Tabihan mo naman ako rito Helen, mas masarap uminom kapag may magandang katabi na tulad mo." 

Kay lapad ng mga ngiting lumapit ang dalaga na tila ikinatuwa ng lalake. 

"Eh, kung isumbong kaya kita kay Daisy?" panakot na aniya rito na ang tinutukoy ay ang kasamahang kasintahan nito. 

"Ikaw naman hindi na mabiro." napakamot ng batok na anito.

"Luko-luko."

Lingid sa kanyang kaalaman may mga matang matalim na nakamasid sa bawat galaw niya. Muling napatiimbagang si Dux hindi hinihiwalay ang dalawang paris ng mga mata sa pagkakatitig sa babaeng sumira ng pinakamasayang sandali ng buhay niya.

Kapalaran nga naman, ang taong pinapahanap niya'y dito lang pala niya makikita sa mismong pag-aari niyang bar. Napangiting nilagok nito ang natitirang laman ng kopita. 

Mag-aala una na ng madaling araw nang matapos ang kanyang trabaho, hindi na rin niya maiwasang huwag humikab habang naghihintay ng taxi. Halos tatlong oras lang kasi ang tulog niya sa araw-araw. Pero dahil bakasyon na ay itutudo niya ang pagtulog mamaya at sa susunod pang mga araw. Kailangan niyang bumawi para hindi siya magkasakit. 

Tatawid na sana siya upang sa kabilang panig ng kalsada maghintay ng pampasaherong sasakyan nang biglang may tumakip sa kanyang bibig na siyang naging dahilan para mawalan siya ng ulirat.

Tanghali na sa tantiya ni Helen pagmulat niya ng mga mata, bahagya pa itong nasilaw dahil sa sinag ng araw tumama sa kanyang paningin. Muling ipinikit ng dalaga ang mga mata, may ngiti sa labing niyakap ang mabangong kumot, idagdag pa ang malambot na kama na halatang noon lang niya nahigaan sa tanang buhay niya sa daigdig.

Maya-maya'y napamulat ito kasabay ng panlalaki kanyang mga mata kasunod niyon ang pagbalikwas niya ng bangon. 

Nasaan siya? Kaninong kama ang kinahihimlayan niya ngayon? Bakit ang bango? Sinong may gagawan nito? Sari-sari mga katanungan ang sumasagi sa kanyang diwa. Ang huling tatandaan niya'y naghihintay siya ng taxi nang biglang....

"Oh, No!"  Hiyaw ng isip niya. Kinidnap ba siya ng manager nila?

Hinihingal na pinakiramdam niya ang sarili. Hindi niya mapapatawad si Natcho kung sakaling may ginawa ito sa kanya. Hinding-hindi! Wala siyang maramdamang kakaiba sa kanyang katawan, partikular sa sentrong bahagi ng kanyang pagkababae. Doon pa lamang siya tila nahimas-masan at nakaramdam ng kaginhawaan.

"Enjoying my bed?" anang baritong boses na kanina pa nakamasid sa nalilitong dalaga.

Umangat ang mukha ni Helen upang tingnang ang lalaking may pakana ng lahat niyon. But, she was swiftly mesmirised by the half naked man standing in front him. 

She tried and failed not to let her eyes linger over his mascular wide chest and down over his washboard and mouth watering abs, following the faint of the hair that disappeared beneath his jeans. 

Humigpit ang pagkakayakap niya sa kumot. Kung nasa langit man siya ngayon at anghel ang lalaking nasa harapan niya ay hindi na niya gugustuhing bumaba at bumalik sa lupa.

"Enjoying the view?"maya-maya'y anang lalake na nagpabalik sa kanyang nahihipnotismong mga mata.

Lihim na sinaway at kinastigo ang sarili, hindi siya dapat umakto ng ganon dahil hindi lang naman iyon ang kauna-unahang pagkakataon na nakakita siya ng halos hubut-hubad na Adan sa harap niya. Pero iwaksi man niya ang katotohanang iyon hindi niya maikakaila ang mabilis na pag-init ng pakiramdam niya sa magandang tanawing iyon.

"S-sino ka?" aniyang halos hindi lumabas sa bibig. 

At anong kailangan sa kanya ng lalaking ito? Bakit parang pamilyar sa kanya ang guwapong dumukot sa kanya?

"Forgot me already?" Nakangising anito. Unti-unting lumapit sa kanya. "So, how was our child? Hindi ba buntis ka noong huling nagpakita ka sa akin?" he clenched his teeth and fist his hand trying to control himself nang maalala ang araw na iyon.

Bigla ang pagnanalasa ng kaba sa dibdib niya. Hindi niya mahagilap sa kanyang diwa kung ano ang nais ipabatid ng kaharap. Pero isa lang ang sigurado niya ngayon, nakakawala ng katinuan ang mabangong pabango nito na humalo sa lalaking amoy nito na lalo yatang nagsusumiksik sa kanyang ilong. 

Pakiwari ni Helen kakapusin siya ng hangin sa dibdib. Nakakatensyon din ang klase ng mga titig nito sa kanya. Banaag din niya ang poot sa mga mata nito. Ngunit anong kasalanan niya rito? 

"Hindi ko alam ang sinasabi mo," Akmang babangon siya mula sa kama nang marahas siya nitong hawakan sa braso at tinulak pabalik sa kama.

"Ano ba ang problema mo? Hindi kita kilala, hindi ko rin alam ang mga pinagsasabi mo, okay? Mahirap lang ako at wala akong maibibigay kahit isang kusing sa'yo, kaya puwede ba kailangan ko nang umuwi." pagbabaliwalang aniya

Batid niyang hindi pera ang kailangan sa kanya ng lalake. Kung pagbabasihan niya ang hitsura nito at ang silid na kinaroroon niya'y may sinabi ito sa lipunan.

"Not so fast, young lady. You'll never leave this room hanggat hindi ka nagsasabi ng totoo."

"Wala akong dapat sabihin sa'yo. In fact, I don't even know you either, at anong anak na pinagsasabi mo? Wala akong anak sa'yo!" Napalakas ang boses na katuwiran niya.

"Great! So, everything you had done were all lie, isn't it? And who the hell told and hired you to did that, ha?" sarkastikong anito.

Naguguluhang pinagmasdan ito ng dalaga, nakikita niya ang pag-tatagis ng mga bagang nito at paggalaw ng mga ugat nito sa leeg sanhi ng pagpipigil sa sarili pero hindi niya maunawaan ang ibig nitong sabihin

"You know what, you must be..." 

"Damn it! Don't try me, young lady. You even knew what I am talking about!" marahas nitong hinablot ang braso ng dalaga na nagpangiwi rito.

Pakiramdam ni Helen ay bumaon ang mga daliri nito sa braso niya. Sa nakikita niyang galit sa mga mata ng lalake ay tila nakahanda itong pumaslang anumang sandali nitong naisin.

"Hindi ko alam ang mga pinagsasabi mo." gusto na niyang pumiyok sa higpit ng pagkakahawak nito.

"Damn!" napamurang ani Dux. Marahas na binitawan ang braso niya. "You're not a good liar." dagdag pa nito. Ibinagsak sa harapan ng dalaga ang magaxine. "Take a look and don't even think about to escape or you'll be sorry." pagkasabi niyon ay lumabas ito ng malaking entrada ng silid.

Nanginginig ang kamay nabinuklat ni Helen ang magaxine at gayon na lang ang pagkagimbal niya nang makita ang nais tukuyin ang lalake. Napakagat labing tinitigan ang mga larawan kuha sa araw ng kasal ng pinakamayamang negosyante ng bansa sa nobya nitong modelo na naudlot dahil sa kanya. Tuptop niya ang sariling bibig nang makita ang larawan niya sa likod ng pahina maging ang bold at kapital na letrang nakasulat doon.

Oh, my god! Ano itong napasok ko? Maluha-luhang aniya sa sarili. Hindi malaman kung paano hihingi ng tawad dito.

Nagbuga ng usok ng sigarilyo habang nakatanaw sa nagtataasang mga puno ang binata. Kuyom ang kamaong ipinilig niya ang ulo. Ilang linggo rin niyang pinapahanap ang babae at ngayon nasa pamamahay na niya ito bakit hindi niya ito magawang saktan katulad plano niya? 

Napangiti ng pagak si Dux. Hindi makapaniwala sa inasal ng kanyang katawan kanina, imagine from anger to arousal? Pakiramdam niya' mapapaso siya sa pagkakahawak niya sa braso nito at ang galit na dibdib niya ay bigla na lang napalitan ng masidhing pangangailang ng katawan.

"Damn that woman!"

Dalawang oras din ang pinalipas ni Helen bago niya napagpasyahang lumabas ng silid. Sa galit sa kanya ng lalake ay malabong mapatawad siya nito. Ang tanging magagawa lamang niya ay ang tumakas at magtago.

Pero gayon na lamang ang pagkadismayang rumihestro sa maganda niyang mukha nang matuklasan ang lugar na pinagdalhan sa kanya ng binata.

Nasa kaitaas-taasan sila ng bundok? Wala siyang makitang kabahayan mula sa ibaba maliban sa makapal na mga punong kahoy. Sarado rin ang malaki at mataas na tarangkahan. At saan naman siya pupunta pagnagkataon? 

Bahala na. Aniya sa sarili pinagala ang paningin upang maghanap ng bagay na maari niyang matuntongan upang makaakyat sa mataas na pader. Pero hindi pa man niya iyon naaabot ay kamuntikan na siyang mahulog sa kabiglaan nang dahil sa baritong boses na iyon. 

"Malalim na bangin ang nasa likod ng pader na iyan, bukod pa roon ay naglipana mula sa ibaba ang mga mababangis na hayop. Kung gusto mo talagang tumakas hindi kita pipigilan, anyways, wala ka namang ibang mapupuntahan at mahihingan ng tulong." nakapamulsa ang magkabilang kamay na nakatingin lang sa kanya ang lalake. 

Hayon na naman ang mabilis na pananalasa ng kaba sa dibdib niya. Pakiwari niya'y si Channing Tatum ang guwapong nilalang na kampanting nakatayo ilang dipa ang layo mula sa kanya.

Pinamulaan ng mukha si Helen sanhi ng pagkapahiya. Tumikhim muna ito bago nagsalita. "M-may tinitingnan lang naman ako, hindi naman ako tatakas," pinagpapawisang tugon ng dalaga. Pakiwari niya'y hinuhubaran siya ng binata sa klase ng mga titig nito.

"You have no way to escape, if that's what the hell your trying to do."

"You can't prison me here! You can't do this..."

"Yes! I can, as you can see dalawa lang tayong naririto and I can do whatever I want." humakbang ito palapit sa kanya. "You'll stay here with me whether you like it or not. "

Pakiramdam ni Helen ay tumigil sa pagtibok ang puso niya nang halos matapat na ito sa kanya. He's taller than what she was thought. Isa lang ang natitiyak niya kulang ang ilustrasyon niya rito kanina. 

Matangos ang ilong, makapal ang kilay at katamtaman ang mga labi na tila kay sarap halikan, mas guwapo rin ito sa malapitan. In spite of the fact, the great furious in his eyes. But, there's also something else, the hidden sweetness behind those dark eyes that can definitely rip women's undies in just a blink.

Mabilis niyang sinaway ang sarili. At kailan pa siya naging malisyosa at naakit sa isang lalake?

"Wala kang karapatan para gawin sa akin ito." napahakbang paatras na aniya.

"Indeed, yes! I have all the right."

"Hindi mo ako pag-aari!"

"Then, I declared that you are mine now." Nakangising tugon ng binata.

"I'll sue you to the court." 

Pumalatak sa tawa si Dux sa tinuran niyang iyon na tila ba may nakakatawa sa sinabi niya pero bakit pakiwari niya'y napakagandang musika ang hatid niyon sa kanyang pandinig?

"Don't be silly, young lady. Kung mayroon man may karapatan magsampa ng kaso iyon ay walang iba kung hindi ako. Oh, well, I can even kill you, right here and right away. Kung nanaisin ko, walang sinumang makakita at makakaalam. But, I think you deserve to pay for everything you've done." humakbang itong muli palapit sa kanya na lalong nagpabilis ng pintig ng puso ng dalaga.

Pinanlakihan ng mga mata na nakaramdam ng takot si Helen sa maaaring gawin nito sa kanya. Ganito ba kalaki ang atraso niya sa lalake at kaya siya nitong paslangin?
"I-I don't mean anything, hindi ko sinasadyang sirain ang kasal mo. I...just...just..."

"Are you trying to say that you don't meant to ruined the most precious and important day of my life? Damn! At sa tingin mo ba maniniwala ako sa'yo nang gano'on kadali, ha?" pagak na ngumiti ang binata pagkatapos ay marahas siya nitong hinawakan sa braso.

"Nasasaktan ako, ano ba." napangiwing aniya, hindi malaman kung paano magpapaliwanag dito.

"Sumagot ka!" 

"Wala."

"Stop lying,"

"Dahil iyon ang totoo. Hindi ko intensyon sirain ang kasal mo," napakagat labing turan ni Helen. "I'm sorry,"

"Do you think mapapaniwala mo ako sa mga kasinungalingan iyan!"

Kinabig siya nito at biglang siniil ng mapagparusang halik ang mga labi niya. Marahas, marubrob, mapusok at walang pag-iingat ang klase ng mga halik ipinapalasap nito sa kanya. 

Nanunulak at nagpupumiglas man si Helen ay likas na mas malakas ang binata kumpara sa kanya.

Tumigil lamang ito sa ginagawa nang malasahan ang maalat na likido sa kanyang mga labi.

Damn! napamurang anito sa sarili. "Don't even think about to escape or you'll be sorry." pagkawika niyon ay mabilis itong naglaho sa kanyang harapan.

Luhaang naiwan ang dalaga, dahil sa katangahan niya noon ay nanganganib ang buhay niya ngayon sa mga kamay ng lalake. At anong balak nitong gawin sa kanya? Pero bakit pakiwari niya'y hindi naman siya nito kayang paslangin katulad ng mga sinabi nito?

Dire-diretsong tinungo ni Dux ang mini bar ng kanyang bahay bakasyunan pagkatapos ay nagsalin ito ng alak. Naging sunod-sunod ang paglagok nito na tila wala ng bukas na darating. Gusto niyang magalit sa sarili sa reaksyon ng kanyang katawan. Isa lang ang natitiyak ni Dux. Mabilis na pinapanit ng babaeng iyon ang init ng katawan niya. Galit siya rito pero may damdaming bigla nalang sumibol sa pagkatao.

CHAPTER 3

SUNOD-sunod na malalakas na katok ang nagpapitlag sa dalaga mula sa loob ng silid. Hindi alam ni Helen kung pagbubuksan ba ang binata o hayaan na lamang ito hanggang sa mag-sawa. Pero batid niyang may duplicate ito sa bawat kuwarto.

"Open the freaking door, huwag mong hintayin sirain ko ito." maawtoridad na utos nito sa kanya.

Pero nanatiling walang nakuhang pagtugon ang binata buhat sa kanya. 

Damn it! Batid niyang hindi pa ito kumakain mula umaga. Tiimbagang itong bumaba ng unang palapag bahay upang kunin ang susi.

Inihinanda ni Helen ang sarili nang maramdaman ang pabukas ng pinto. Kailangan niyang maghabi ng paraan para matakasan ang lalake kahit ang totoo'y napakahirap gawin ang bagay na iyon.

"Kung iniisip mong madadala mo ako sa pagkukulong mo rito, well, you're wrong. Hindi ka makakaalis dito. Here help your self," madilim ang mukhang nilapag sa side table ng kama ang dala nitong pagkain.

"Please, let me go, I can make this up with you, kakausapin ko si Scarlete na...na walang tayo, na... I was just..."

"Its too late, kumain kana. And yes, indeed, you can make this up with me through giving me the pleaure I need." nakangisi itong lumapit sa nanginginig na dalaga. Hinaplos ang magandang mukha nito at pinadaanan ng daliri ang dibdib."

"Don't touch me!"piksing itinulak niya ang lalake. At kung bakit bigla siyang nakaramdam ng tila mabilis na panananalaytay ng kuryente sa kanyang mga ugat ay hindi niya mabigyan ng tamang kasagutan.

"Don't be, sweetheart. You can do nothing about it, tutal ay ikaw ang dahilan kung bakit hindi natuloy ang kasal ko, so..." pinasandahan siya nito ng malagkit na tingin mula ulo hanggang paa. 

Bigla siyang napalunok, suot pa rin niya ang uniforme niya sa trabaho na hanggang gitna ng hita ang laylayan. 

At anong ibig nitong ikahulugan? Ang gawin siyang bed comporter? Sex slave? Sex partner dahil siya ang may kasalan ng lahat? Pinamulaan siya ng pisngi.

"I guess you're devil in bed too, that's great! Ayoko ng lalamya-lamya." nanatili ang pagkakangising dugtong pa nito.

Pakiwari ni Helen ay nagsitayuan ang lahat ng balahibo niya sa katawan buhat sa tinurang iyon ng lalake. Hindi lang ang buhay niya ang nanganganib sa kamay ng dijabong binata maging ang pagkababae niya.

Ngunit, bakit sa halip na makaramdam ng takot dito ay kakaibang damdamin ang lumulukob sa kanya? 

"Maniac!"

"You should be grateful, young lady, dahil dadalhin muna kita sa langit bago..."

"Patayin mo nalang ako! Mas nanaising kung mawala sa mundo kaysa magpaakin sa isang katulad mo!"

"We'll see, my wedding crasher." nagpupunyagi ang mga ngiting gumuhit sa mga labing tinungo ang pinto.

Tigagal na naiwan sa loob si Helen. Pagkuwa'y napatingin sa umuusok pang pagkain. Ang totoo'y kanina pa nagrereklamo ang kanyang sikmura. Gustuhin ma niyang huwag kumain ay hindi niya magawa. Lalo siyang manghihina at mahihirapan makatakas kung wala siyang lakas.

Mag-aalas dose na ng hating gabi pero hindi pa rin siya dalawin ng antok. At sino ba naman ang makakaidlip sa sitwasyon niya? Nanganganib ang buhay niya sa kamay ng guwapong abductor niya na bukod sa gandang lalake nito ay nakakawala ng katinuan na pagmasdan ang magandang hubog ng katawan nito na sa pakiwari niya'y tila diyos sa sinaunang panahon na nagbalik sa mundo...

Oh shit! Helen! Ipinilig niya ang ulo upang iwaksi sa isipan ang lalake at mga sinabi nito sa kanya. Ngunit, masisi ba niya ang binata kung bakit ito galit sa kanya?

Siya ang dahilan kung bakit hindi natuloy ang pag-iisang dibdib nito sa babaeng ihinarap nito sa altar. Nang dahil sa kanya ay iniwan ito ng dapat sana'y asawa na nitong si Scarlete. Siya ang dahilan kung bakit ngayon nasa peligro ang buhay niya. 

Napakagat labing pinahid ni Helen ang mga luha sa magkabilang sulok ng mga mata. Hindi niya maiwasan huwag makaramdam ng guilt dahil doon.

Alam niya ang pakiramdam kung paano mawalan ng pinakamamahal.

 Subalit, magpakagayon man hindi siya hangal para isuko nalang ng ganon kadali ang dangal na pinakaiingatan niya. Isang malaking pagkakamali ang nagawa niya pero hindi rin siya makakapayag na gawin siya nitong taga-aliw bilang kabayaran sa naging kasalanan niya rito. No way!

Bumangon siya buhat sa kama pagkatapos ay tinungo ang pinto. By hook or by crook she has to escape in this place. Nagpapasalamat siya ang hindi iyon naka-locked at talagang kumpiyansa ang kupal na hindi siya makakatakas. 

Marahil ay tulog na ang lalake kung kaya't wala ng ilaw sa unang palapag. Magandang pagkakataon iyon para makatakas siya. 

Maingat at patingkayad siyang bumaba ng hagdan upang hindi makagawa ng anumang ingay at kaluskos na magiging sanhi para maulingan siya nito. 

Akmang pipihitin na niya pabukas ang pinto nang biglang umilaw sa buong living room.

"Where the hell do you think you're going?!" 

Halos malaglag ang puso ni Helen dahil sa galit na baritong boses na iyon. Hindi na siya nag-abalang lingunin ang binata. Bagkus ay patakbo itong lumabas ng entrada. 

Luhaan at nangininig sa takot ang dalaga na halos kalampagin na ang higanteng tarangkahan para lamang makalabas buhat doon pero nakapadlock pa rin iyon katulad kanina.

Dinig niya ang papalapit na yabag ng lalake sa kanya. No! Hiyaw ng utak niya. Tumakbo ito sa bahaging likod ng bahay hindi siya magpapahuli rito. Hinding-hindi! 

"At sa tingin mo ba matatakasan mo ako ng gano'on lang kadali, ha?!" humarang sa dadaanan niyang singhal ni Dux. 

"P-please, let me go." nangangatal ang boses at may himig na pakiusap na aniya.

"Binalaan na kita. Hindi ka makakaalis sa poder ko hanggat gusto ko!" Nagbabaga ang mga matang hindi hinihiwalay sa pagkakatitig sa kanya.

Humakbang ito palapit sa kanya, ramdam ni Helen ang poot sa mga mata nito pero ang higit niyang ikinababalisa ay ang init na ibinubuga ng katawan nito. 

Walang pasubaling hinablot ni Dux ang braso ng dalaga na mistulang sako ng bigkas na pinasan sa balikat.

 "Ibaba mo ako! Walang hiya!" Nagsisigaw, nagpapatiyak at pinagsusundok niya ito sa likod pero tila bakal iyon sa tigas na wala manlang maramdamang sakit.

"You're such stubborn, bitch." ibinagsak nito ang dalaga sa kama at mabilis na tinanggal ang sariling sinturan.

Pinanlakihan ng mga mata si Helen. At anong gagawin nito sa kanya? Sasaktan gamit ang bagay na iyon? Papatayin na ba siya nito? Mabilis siyang bumangon sa kama upang makaiwas dito pero maagap na nahuli ni Dux ang kabila niyang binti.

"Huwag! Bitawan mo ako!"

"Not so fast, young lady." hinila siya nito pabalik sa gitna ng kama. 

Hinawakan ang magkabila niyang kamay. He moved over her and pinned her more firmly to the bed with his hips flush against her.

"Bitawan mo ako," pagmumumiglas niya.

"Stop screaming, will you?!" 

Her screamed gasp drowned beneath his kiss. The kiss that rocked her to her very soul. His tongue pushed and thrust inside her mouth, aggresive, insisted and pulse-melthing as he showed her the extend of mastery. Napapitlag siya ng bahagya when she felt his tongue touched hers. His lips on hers, parting, caressing and exploring.

Manlaban man siya'y higit na nangingibabaw ang lakas ng katunggali.

"You`re mine, whether you like or not." maawtorisadong aniya. And kissed her again with unrestrained passion.

His hot mouth crawled and trailed down to her neck over her shoulder blades,she held her breath, at once dreading and anticipating the sensation of his stubble rougness on her breast.

With a hungry lunge, he sucked one nipple into his mouth and drew hard on it. Sinisipsip na tila supremo ng mga bambirang uhaw na uhaw sa sariwang dugo. At the same time one firm finger pressed on her most sensitive spot.

"Huwag!" Hiyaw ng utak niya. Pero iba ang reaksyon ng katawan niya. Hindi niya mapigilan ang sarili na huwag mapaungol at mapapikit.

"Dios!" 

Bigla niyang naimula ang mga mata nang marahas nitong punitin ang kanyang uniporme. Pero ang isang katulad ni Dux ay hindi paaawat. Pakiwari rin niya`y wala na siyang lakas, upang pigilan itong huwag isakatupan ang nais nito. Nanghihina ang katawan niya`t nanlalambot dahil sa ginagawa nito sa kanya.

At kung paano kay bilis nitong natanggal ang kanyang panloob na saplot ay hindi na niya namalayan. 

Muling dinakma ng mga labing gutom ang matayong niyang dibdib pagkatapos ay muling pinanggigilang pagkagat-kagatin ng hindi naman mariin na siyang naghatid ng libo-libong sensasyon sa kanyang himaymay habang isang palad nito'y nanatiling malaya sa paghimas at pagpisil-pisil sa kanyang yungib. 

Hindi mapigilan ni Helen na huwag mapsinghap. Kumawala ang malakas niyang ungol dahil sa kakaibang kiliti na ipinapalasap nito sa kanyang mortal na katawan.

Involuntarily, she raised her hand and reached for him eagerly. Tulad ng isang natutuyong rosas na nuuhaw sa ulan.

Gusto niya itong tumigil sa ginagawang kapangahasan sa kanya pero ang totoo'y nagugustuhan ng katawan niya ang sensasyong ipinagkakaloob ng binata.

Gumapang ang mga labi nito sa kanyang t'yan pababa sa totoong pakay nito. He positioned her legs on either side of him and look up at her.

"You might want to hold onto something," he murmered huskily, taking a sharp bite of her tender skin of her inner thight.

The statement wasn't a casual boast. At the first brush of his tongue on her sex, her whole body arched and shook. Pakiramdam ni Helen ay kakapusin siya ng hangin sa dibdib.

He licked, sucked and torture her with a skill that left her reeling and hanging for dear life.

"Oh..."

Ang anumang pagtutol niya'y tila bulang naglaho sa kapatagan. Bagkus ay napalitan ng halinghing at ungol. Pakiramdam niya'y may gusto siyang abutin na hindi naman niya mabigyan ng tamang kasagutan. Napapaigtad siya sa tuwing hahagurin ng dila nito ang kanyang hiya. Gustong tumirik ng kanyang mga mata sa ibayong kiliti na ipinapataw nito sa kanya.

The sight of his erection in his fist made her womanhood swell all over again.

At nang magsawa sa kakasip-sip ng katas ng langit ay tumayo ito. He slowy unzipped his pants pero ang mga mata'y hindi humihiwalay sa kanya. Nang simulan nitong ibaba ang briefiest brief na nakita niya sa buong buhay niya'y umiwas siya ng tingin and tried to suppress the gasp na gustong kumawal sa bibig niya.

"Shy my sweet little witch?" tukso ni Dux ang joined her. "Look at me, I want you to see me while I'm making love to you." He commanded.

Pagkatapos ay ipinantay nito ang mukha sa dalaga. "Open your legs for me, sweetheart." his breathing ragged.

Tila namang masunuring alipin mula sa sinaunang panahon na tumalima ang dalaga sa nais ng lalake.

 He bent arms caged her as he probed her entrance, his gazed searching hers with every inch he slide inside her. At inakay nito ang walang muwang niyang katawan sa panimulang pang-aangking iyon.

Thrusting, stroking and plugging deeper. He skillfully coaxed her body to accept the slow and full domination of his masculinity. 

Sinikap ni Helen na pigilin ang paghinga sa pagnanais na huwag mapasigaw when she felt the sharp pain right between her thigh.

Gustuhin man ng binatang huminto ay hindi nito magawa. Pero naging banayad ang pagkilos nito. Easing slowly and gently till he filled her completely. At doon pa lamang ito huminto sa paggalaw upang bigyan daan ang dalaga na pakibagayan ang bago nitong karanasan.

Helen didn't know what was in store for her, she knew her whole body was screaming with need to find out. With a deep breath...because hell no pain no gain...

"Its alright, sweetheart." he murmered, bending to place a reverent kiss on her lips.

He pushed another fraction and her breath hitched again. Gumuhit sa maamo at maganda nitong mukha ang kirot but there was also something else. Wonderful waves of feeling.

At nang maramdaman niya ang pagtaas ng balakang ng dalaga ay muli itong gumalaw sa ibabaw niya. He pulled out slowly and repeated the trust. Napasinghap si Helen. Magkahalong sakit at sarap ang nararamdamn niya.

Muling inulit ni Dux ang pagtarak at paghugot, pagbaon ng paulit-ulit na siyang nagpapaungol sa kanya ng malakas.

"Oh...yes, yes..." she yelled as if she's begging for mercy.

When she heared his final guttural groaned of release, she was sure she'd gone insane with pleasure overload. This must be what the heaven feels like.

Buong akala ni Helen ay tapos na ang langit na nadarama niya pero ilang saglit lang ay muling pumaibabaw sa kanya ang binata. Hindi siya nito tinantanan. Walang humpay na pagsasanib at pag-iisa. Paulit-ulit na ritwal ang ipinadama nila sa isat-isa.

Humihiyaw ang malakas nilang mga ungol, daing at halinghing sa maluwalhating kamunduan.

Ang marahang paggalaw ng kama ay biglang bumilis na tila niyayanig ng malakas na lindol dahil sa mabilis at sunud-sunod na pagtarak at pagbaon sa paraiso sa lupa. Hindi naglaon ay pumalandalit na rin ang masaganang katas ng kaligayahan.

Ipinikit ni Helen ang mga mata giving a sigh of pleasure and contentment then drifted to sleep. Only to be awaken later with something burning within her body. 

She willingly accepted his kisses and insatiable desire. At sa bawat pag-angkin ni Dux sa katawan niya'y dinadala siya nito sa kaitaas-taasan. In some far-off corner of the world. Sa ibabaw ng mga ulap.

Sa pamamagitan ng nakabukas na kurtina ay nakikita na ng dalaga ang namamanaag na liwanag nang ipagkaloob sa kanya ni Dux ang tulog at pahingang kinakailangan ng katawan niya.

CHAPTER 4

"THAT'S a good idea, Maths. What do you think, Dux?" sang-ayon ni Luterth na sinulyapan ang kaibigan.

"Ha? What idea?" ang binata na tila galing sa isang mahabang pagtulog at noon lang nagising. 

Kanina pa siya kasama ng mga kaibigan para pag-usapan kung saan nila ipapatayo ang branch ng pag-aari nilang bar pero halatang wala roon ang diwa niya. Alas otso na siya umalis ng tagaytay sakay ng pag-aari niyang helicopter. Pero pakiwari niya'y naiwan ang isip niya't si Helen lamang ang tanging laman niyon.

So, he thought it was just revenge and lust that he felt for her. He made love to her the whole night. Over and over. Iniisip niya na pagkatapos noon, she'll be out of his system. But, he was wrong, he couldn't get enough with her na kailan man ay hindi pa niya naramdaman at naranasan sa kahit kanino maging kay Scarlete na dapat sana'y asawa niya.

"You seems out of the blue, dude." nakakunot ang noo na puna rito ni Maths.

"Ha?"napapitlag na aniya, tila wala sa tamang katinuan. "Great! Let's discuss this some other time, You may go now." aniyang sinipat ang pambisig na orasan.

Kinuha niya mula sa bulsa ang telepono upang tawagan ang dalaga pero nadismaya rin ng huli. Kinuha nga pala niya ang CP nito, pinutol din niya ang linya ng telepono sa bahay bakasyunan upang hindi makatawag si Helen.

"Oh, damn!" napamurang aniya na sinabayan ng pagtayo nang maalalang mag-isa lang pala ito roon. Paano kung tinakasan na siya nito? No! Hindi ako papayag!

"Hey! Where do you think your..." hindi na naituloy ni Luterth ang sasabihin nang tuloy-tuloy itong lumabas ng conference room. 

MASAKIT ang buong katawan ni Helen pagmulat niya ng mga mata, partikular ang gitnang bahagi ng kanyang pagkababae. Ipinagpapasalamat niya at wala na sa tabi niya ang binata. 

Gusto niyang mamuhi at magalit dito pero sa halip na makaramdam ng poot sa lalaking gumawa noon sa kanya ay pinamulaan siya ng magkabilang pisngi nang maalala ang pinagsaluhan nila sa buong magdamag, at ang pagsusumamo niya kay Dux sa bawat pag-aangkin nito sa kanyang katawan.

Nagagahol sa paghahanap si Dux sa dalaga. Paglapag ng sasakyan panghimpapawid ay dumiretso na ito sa silid kung saan niya iniwan si Helen. Pero wala roon ang dalaga. Hindi rin niya ito mahanap sa buong bahay. Tinakasan ba siya nito? Damn it! Napamurang napasuklay ng sariling buhok gamit ang mga daliri nang biglang mahagip ng mga mata ang hinahanap.

Pakiramdam niya'y nabunutan siya ng tinik sa dibdib. Napangiting nakatitig sa nakatalikod na dalaga, wearing his t'shirt na halatang walang suot na anumang saplot sa loob. He swifly felt the sudden arousal of his masculinity sa tanawing iyon. Bastard! Napailing na sinaway niya ang sarili.

"Huwag kang mag-alala wala akong balak tumakas." si Helen na mabilis nakaramdam sa kanyang presensiya.

"I brought some food for us, I know you haven't eat your breakfast and lunch yet, sabay na tayo." it's statement not command. Nilingon ito ni Helen pero agad din nagbaba ng tingin. Hindi niya kayang salubungin ang mga titig nito. And why the sudden lept of her heart? Bakit kay bilis ng pagpintig niyon sa tuwing kaharap niya ito? The man is a good catch, indeed. In spite of the fact that she`s just nothing for him but his bed comporter as what she had thought. 

Nagulat pa si Helen nang bigla siyang buhatin ng binata. "Put me down."

"It's alright, sweetheart. How do you feel?" nasa tono nito ang pag-aalala. 

At may gana pang magtanong ang hudyo. After what he had done to her? Natural masakit ang gitnang bahagi ng katawan niya.

"What did you expect me to feel," pairap niyang tugon, napayakap sa malapad nitong dibdib.

Naramdaman niya ang pagbuntong-hininga nito at kung kaninong pintig ng puso ang naririnig niya ay hindi niya matukoy. Pakiwari niya'y lalabas ang puso niya sa bilis ng dagundong niyon.

Tila namamalikmatang nakatitig lang si Helen sa pag-aasekaso sa kanya ng binata. At ano naman ang nakain ng kupal na ito at bigla yatang bumait sa kanya? Dahil ba naangkin siya nito at nakuha ang pagkababae niya?

"Here, open your mouth," anitong aktong susubuan siya, ibinuka pa ang bibig upang gayahin niya. 

"I can eat by my self," 

"Just let me do this thing, sweetheart." Napapantastikuhang tumalima ang dalaga. At may nalalamang pa itong endearment.

"Bakit ako lang ang kumakain? Hindi ka ba nagugutom?"

"Kakainin ko nalang ang matitira mo." he smiled gorgeously that almost make her heart lept.

Gustong magdiwang ng puso niya pero agad din niyang sinaway ang sarili. Hindi siya dapat magpunyagi gayong hindi niya tiyak ang plano nito sa kanya. Ang dapat niyang gawin ngayon ay ipakita rito na willing siyang pagbayaran ang nagawa niyang kasalanan dito at kapag nakuha niya ang tiwala ng binata ay magiging madali na lang para sa kanya ang makatakas.

"Busog na ako," aniyang hindi makatingin ng diretso. "Uhm...have you seen my clothes? I-I can`t..."

"I threw it, your not gonna wear those clothes anymore." humakbang ito palapit sa kanya.

Alam niyang nakatingin ito sa kanya partikular na sa dibdib niya. Maliban sa suot niyang t`shirt ng binata na inumit niya sa tokador ay wala siyang anumang saplot sa ilalim niyon. Pati ba naman ang bra at underwear niya ay itinapon nito? 

"If you`re thinking about your brassiere and..."Binitin sa ere ang nais sambitin ng dila, bumaba ang mga titig nito sa kanyang magkabilang hita. "I hid them somewhere, I prefered to see you without those stuff." makahulugan at simpatiko itong ngumiti sa kanya. Pakiwari niya`y umakyat na lahat ng dugo sa mukha niya sa mga pinagsasabi nito.

"I like the way you blush, sweethehart."

Iniwas niya ang tingin dito pero maagap na hinawakan ni Dux ang kanyang baba. Iniangat nito ang kanyang mukha upang magtagpo ang kanilang mga mata. Napasinghap na lamang siya nang bigla siya nitong hapitin sa baiwang.

"Stay here, Helen. Stay here with me," anitong unti-unting inilapit ang mukha sa kanya.

"Ma...magpapahinga muna ako, Dux." Gusto niyang iiwas ang paningin. Dahil muli ay hindi niya maintindihan ang reaksyon ng katawan niya sa lalaking ito. His eyes made her melt like jelly.

"Let me replace that, sweetheart." with a rapid move, naramdaman na lamang ni Helen ang mainit nitong bibig sa labi niya. Gustuhin man niyang tumutol ay hindi niya magawa. Dahil nakakapanghina ang mga halik nito.

Marahan at tila ingat na ingat ito sa paghalik sa kanya taliwas sa unang mga halik na ipinatikim nito sa kanya. Deliberately, she raised her hand and placed around his nape and responded to his kisses. 

Pabigla nitong pinutol ang paghalik dito. Teasing her lips that when she parted them umiwas ang mga labi nito. His lips went down her throat, nipping as if he was thirty.

"Oh, Dux!"

"Helen, my sweet Helen!" Isinisigaw ng binata ang pangalan niya nang paulit-ulit. Pagkatapos ay pinangko siya nito at iniakyat sa silid. Marahan siya nitong nilatag sa kama. Tinitigan nito ang dalaga. Her eyes filled with passion, her lips parted. She was wanted him as he wanted her.

Niluwagan nito ang Nicktie pagkatapos ay dumagan sa kanya. "Last night, I tried to be very gently but I can't promise the same today.

She wanted to ask what he meant but Dux grabbed her mouth with his lips. His lips teasing hers like a bee sipping a nectar from a flower. His hands touching, seeking, caressing and uncaring where it landed and seeking responds from her. She felt her nipple harden beneath his hand. She gasped.

Napasabunot ito sa buhok ng binata nang mismong mga labi na nito ang naglaro-laro roon. 

"Dux..." she called his name like a litany.

"You're mine, Helen. You're mine. Tell me."

"Oh.... yes, yes, I'm yours." halos kapusin ng hangin sa dibdib na sagot niya.

Nagpatianod ito nang hubarin ni Dux ang kanyang suot, ang sunod nitong ginawa ay ang paghubad ng sariling saplot. Pagkatapos ay muling binalikan ang mga labi niya. Down to her neck towards her breast till his mouth meet her blackdelta.

He tickled her there, he kissed and licked her flower like a famished king from the ancient history. Si Helen ay hindi mapigilan huwag mapaungol at mapasabunot sa buhok ng binata sa ginagawa nitong pagpapayaman sa bahaging iyon ng katawan niya. 

Oh god! He's over! 

At nang magsawa sa kakasip-sip ng gata ay tumayo ito at muling ipinantay ang mukha sa dalaga.

"You've got to do this next time, sweetheart." he whispered in a horny tone.

Pagdaka'y tumayo sa pagkakadagan sa kanya. "Take this off for me, sweetie," he commanded. 

Nanginginig ang mga kamay na tumalima ang dalaga sa ipinag-uutos nito sa kanya. "I-ikaw na," aniyang iniwas ang mga matang huwag mapasulyap sa nangangalaiting pagkalalaki ng binata.

"Still shy after last night? May bahagi ba ng katawan mo ang hindi ko nahalikan?" he tease and laughed. Inako ang pagtanggal ng natitirang saplot na siyang balakid sa kanilang muling pag-iisang katawan.

At muli ay siniil siya nito ng halik. Mapusok, mariin at maalab. She responded his savage possession the same way. And when she thought she could no longer bear the torment, he joined his body to hers in a wild passion.

Envading, thrusting, plugging deeply and wildly. 

"Oh, yes, Dux! Yes!" She met his hard and savage thrust with equal fire as Dux pulled and pushed as fast as he could. 

In just a couple seconds, she was lost in a shuddering climax that they reached in a perfect unison.

MASAYANG ipinaghahanda ng hapunan ni Helen ang binata, Pakiramdam niya'y isa siyang ulirang may bahay para sa kanyang esposo. Tanging kalatas at basbas lamang ng nasa itaas ang kulang sa kanila para masabing mag-asawa silang dalawa. 

Pero agad ding napawi ang sayang gumuhit sa kanyang mga labi niya nang maalala ang dahilan kung bakit siya nasa poder nito. Natural! Kailangan siya nito bilang tagapag-aliw sa gabi, parausan bed comporter, be partner or kung ano pa man ang tawag sa kanya, hindi dahil mahal siya nito. Kailangan siya nito hindi dahil may gusto ito sa kanya kundi dahil parti iyon ng paniningil ng binata sa nagawa niyang malaking kasalanan dito. At marahil kapag nagsawa na ito sa kanya ay itatapon na lamang siya ni Dux na parang basahan.

Pinahid niya ang namuong mga luha sa magkabilang sulok ng mga mata. Hindi siya dapat masaktan dahil wala siyang karapatan sa damdaming iyon.

Mag-iisang buwan na rin niyang kasama ang binata, ang totoo'y nawala sa kanyang isip ang planong takasan ito. Masyado siyang nadala sa ipinapakitang lambing ni Dux. Masyado siyang nagpapadala sa kanyang damdamin na batid niyang siya rin ang magiging kahabag-habag at talunan sa huli. He was so sweet but there's no love. Siya lang ang nagmamahal dito.

"Smell delicious. " bungad ng binata mula sa pinto ng kumenador.

"S-sandali na lang ito," lumunok siya upang tanggalin ang pagbabara ng kanyang lalamunan.

"Marame na naman akong makakain nito, ah." Ani Dux na yumakap sa kanyang likod. Masuyong hinagkan ang kanyang batok, pinaglipat-lipat sa balikat niya.

"Para naman talaga sa'yo ang lahat ng ito, eh." pinilit niyang huwag gumaralgal ang tinig. Pakiwari niya'y lalong naninikip ang dibdib niya.

"Lucky me, that I have you here, sweetheart." 

"Kaya ba ayaw muna akong paalisin dito? O dahil mahal mo na ako?" nais sana niyang isagot. But, what did she expect from him? They made love not only once a day but he never said those words. 

Marahil nga hanggang kama lang ang gusto sa kanya nito. Hindi siya nito kayang mahalin dahil ang supposed to be bride pa rin nito ang nilalaman ng puso niya. Sa pakiwari niya'y may libo-libong karayom ang tumutusok sa dibdib niya.

"Sweetheart, are you okay?" puna nito sa pananahimik niya.

"H-ha? Y-yeah! I'm okay. Sandali ihahanda ko muna ang desert mo para mamaya." aniya hindi nag-abalang lingunin ang binata.

Ayaw niyang makita nito ang mga luha sa kanyang mga mata. Ayaw niyang umiyak sa harapan nito dahil magmumukha lang siyang katawa-tawa. 

KUMAKAIN sila nang sabihin ni Dux ang plano nitong pagluwas ng siyudad.

"Don't worry, bukas ay darating si Aling Caring para may makasama ka rito habang wala ako," pinisil nito ang kamay niya.

"Bakit kailangan mo pa akong ikulong dito? Bakit hindi mo na ako palayain?" sagot ng isip niya. 

"Kailan ka aalis? Ilang araw ka naman mananatili roon?"

"Tomorrow, but I`m not sure kung kailan ako makakabalik. Marame akong dapat ayusin sa opisina at sa iba pang mga properties ko."

"I`ll wait you here, just take care of your self."

"You too, sweetheart." marahang pinisil ni Dux ang palad niya pagkatapos ay marahang dinala sa mga labi at kinintalan ng masuyong halik " I`ll miss you, Helen."

"I miss you already." ganting tugon niya pero totoo iyon sa loob ng dalaga.

"I`ll miss you too, sweetheart," pinisil nito ang kamay niya. But as for now kumain ka ng marame dahil mapapalaban ka na naman sa akin mamaya." tukso pa ni Dux sa kanya na naging dahilan para pamulaan siya ng mukha.

"Don`t worry, I`ll give you the best pleasure I knew ... dahil ito na ang huling magiging huling sandali na maaangkin mo ang katawan ko." ang nais pa sana niyang idugtong sa mga tinuran niya.

"You must to prove that to me, my sweet."

At katulad nang tinuran ni Helen paliligayahin niya si Dux ngayon gabi sa abot ng kanyang makakaya. Ipagkakaloob niya sa binata ang huling maangkin ang katawan niya.

Pinutol ni Helen ang paghahalikan nila. "Gusto kong gawin ang mga itinuro mo sa akin." aniyang tinanggal ang damit ng binata. 

He groaned ragged. Her touched like a burning coal. Pakiramdam ni Dux ay nag-iiwan ng apoy ang bawat nadadantayan ng palad ng dalaga. 

"Don't. Let me do it," pigil niya rito nang akmang ihihiga siya nito sa kama. "

"Helen!" he groaned her name. Nagugustuhan ni Dux ang ginagawa nito sa katawan niya. Pero hindi na nito kayang patagalin pa ang torment na iyon. Hinawakan niya sa magkabilang balikat si Helen and settled her over him.

Pinanlakihan ng mga mata ang dalaga dahil doon. He tutored her movement and cupped her breasts at the same time.

"Oh, Dux!"

"Easy, sweetheart and move slowly,"He demanded, he pressed her breast more harden. 

She moaned, her movement are being synchronised by his movement and never before, never with anyone did Dux felt like this. Helen was everything. Fire, warmth and passion.

"Your just mine, Helen. You're mine." and rose his body to meet hers. Kinabig siya nito at siniil ng halik kasabay ng pagdala nila sa isat-isa sa kadulu-duluhan pa roon. Sa kaitaas-taas ng mga alapaap.

HINDI mapigilan ni Helen ang pagpatak ng kanyang mga luha nang magpaalam na sa kanya si Dux. Ang bigat-bigat ng dibdib niya. She loved him, she's really in love with this man pero hindi naman siya nito mahal. 

"Hey! Don't cry, I'll be back as soon as I can, okey?" muli siniil siya nito ng halik.

"Mag-ingat ka!"

"Mag-iingat ako para sa'yo."

"Oh, Dux don't make this too hard for me." anang isip niya. Hinatid ng tanaw ang binata sakay ng pag-aari nitong helicopter. Hinding-hindi niya ito makakalimutan kailanman.

CHAPTER 5

MABAIT at pala kuwento si Aling Caring, nasasalamin din naman niya iyon sa maamong mukha nito. Bigla ay naalala niya ang kanyang namayapang ina, halos hindi nagkakalayo ang edad ng mga ito. Mula nang ipatayo ni Dux ang malaking bahay bakasyunan nito ay ang asawa nitong si Edgar na ang ginawang care taker ng binata.

Nasa pinto si Helen nang makaramdam ng pag-ikot ng paligid, napahawak siya sa ding-ding. Pagdaka'y nakaramdam ng panghahapdi ng sikmura at pagnanais na pagduduwal. Patakbong siyang pumasok sa banyo at doon nagduduwal. Pinanlakihan siya ng mga mata bigla ang pagbangon ng kaba sa dibdib niya. Inalala ang huling buwanang dalaw niya. Four weeks delay! 

Mula nang dalhin siya ni Dux sa Tagaytay at angkinin ay hindi na siya nagkaroon. Natuptop niya ang sariling bibig. Hindi puwede! Kailangan niyang makatiyak.

"Aling Caring naubusan na po tayo ng mga gamit sa kusina at sa tingin ko ho kailangan na natin mamili. Nag-iwan po ng pera si Dux."

"Oh, siya sige, maaga pa naman kaya bababa ako ng bayan para mamili nang saganon ay makabalik din ako kaagad. Ilista mo na lang ang lahat ng mga kailangan natin, hija. Para hindi ko makaligtaan. Alam mo na ang nagkakaedad, medyo makakalimutin na rin." mahabang wika nito.

"Sasamahan ko na ho kayo, Aling Caring para mabili po natin lahat ng mga kailangan dito sa bahay." 

"Naku, hija. kabilin-bilinan ni senyorito na huwag kayong palalabasin,"

"Ho?" 

Lalong nadagdagan ang paninikip ng dibdib niya. So, after all wala pa rin tiwala sa kanya ang binata? At hanggang kailan siya nito balak ikulong at gawing parausan? Hanggang ngayon ba'y hindi pa rin siya nito napapatawad? Ganon na ba nito kamahal si Scarlete? Kinagat niya ang ibabang labi upang pigilin ang luhang nagbabadya sa sulok ng kanyang mga mata.

"Kasama ko naman po kayo kaya ayos lang. Isa pa`y kailangan kong makatiyak kung tama ang hinala ko na buntis ako," aniya na biglang nagbara ang lalamunan sa luhang naipon doon. Kailangan niyang sabihin iyon upang payagan siya ng babae.

"Aba'y magandang balita iyan, sandali at tatawagan ko muna si Edgar para masundo niya tayo at nang makagayak kaagad," natutuwang sabi pa nito.

"Sige po,"

Hilam sa luha ang mga mata na hinagod ng tingin ni Helen ang kabuuan ng silid. Ang anumang namagitan sa kanila ni Dux ay isang napakagandang pangyayari sa buhay niya na kailanman ay hinding-hindi niya makakalimutan. At wala siyang pinagsisihan.

Mariin niyang naipikit ang mga mata nang makarating siya sa clinic at kumpermahin ng doctor ang hinala niya. She's one month pregnant!

"Binabati kita, hija." natutuwang ani Aling Caring na hindi hinayaang mapag-isa ang dalaga.

"S-salamat ho," sinikap niyang maging pormal ang tinig sa pagnanais na huwag maiyak. "Mauna na po kayo sa kotse, aling Caring bibilhin ko lang sa pharmacy ang resita ng doctor."

"Sasamahan na kita,"

"Huwag na ho, riyan lang naman po."

"Sigurado ka?" may pag-alinlangan sa boses ng babae.

"Opo, susunod ho ako kaagad." ngumiti siya rito upang ipaabot na ayos lang siya.

At nang mawala na sa kanyang paningin ang may edad na babae ay lakad takbo ang ginawa ni Helen hindi na ininda ang mga luha sa magkabilang mga mata. Kailangan niyang makatakas. Lalo lamang siyang magmumukhang tanga kung mananatili siya sa poder ni Dux. 

Pero paano ang batang nasa sinapupunan niya? Tatanggapin ba ni Dux ito? Maliban sa paghihiganti nito sa kanya ay walang balak ang binata na panagutan siya. 

Alin na lang sa dalawa? Tahasang sabihin ni Dux na amanos na sila? O himuking ipalaglag ang bata? Hindi! Hindi niya kayang kitilin ang bunga ng kahangalan niya. 

Well, this is the end of the line. It has to end somehow. Bayad na siya sa atraso niya rito. Subra-subra pa! Fenancial help, natitiyak niyang aalukin siya nito. Pakunsuwelo de bobo. At alam niya kung gaano kagalante ang binata.

Hilam sa luhang sumakay ng bus si Helen. Stupid of her dahil mahal na mahal niya ang binata sa kabila ng katotohanang halos ipamukha at isampal sa kanya.

PINAGSALIKOP ni Dux ang mga kamay habang nakatitig sa larawan nila ni Scarlete sa ibabaw desk niya. Ang totoo'y wala naman talaga siyang importanteng gagawin sa opisina o saan man sa ibang mga properties na pag-aari niya dahil ang mga kaibigan niyang sina Maths at Luterth ang namamahala roon habang nasa bakasyon siya.

Subalit, lumuwas siya agad ng Manila nang malamang nakabalik na sa bansa ang dating kasintahan. Pero ang ipinagtataka niya sa sarili ay damdaming bumabagabag sa kanya. Hindi mawala sa kanyang puso't isipan ang imahe ng babaeng iniwan niya sa Tagaytay.

Napapitlag siya nang biglang tumunog ang kanyang telepono. Nakakunot noo na dinampot iyon. Bigla ang pagbangon ng kaba sa dibdib niya nang hindi agad nagsalita ang nasa kabilang linya.

"Aling Caring may problema ho ba?"

"S-senyorito, s-si senyorita po nawawala."

Hindi totoo ito! Hindi maaaring iniwan siya ni Helen. Nanlumong naipikit ng mariin ang mga mata. Nakadarama siya ng panic, hindi na rin niya halos naintindihan ang iba pang sinasabi ng kausap. Taranta itong napatayo. Saan nagpunta ang dalaga? Saan niya hahanapin si Helen? At kung bakit siya nakaramdam ng takot at pagkahungkag sa pagkawala ng dalaga ay hindi niya mabigyan ng tamang kasagutan.

"HOY! Babae nawala ka nang mahigit isang buwan tapos hindi ka man lang magkukuwento kung saan ka pumunta?" nakapamaiwang na paninita rito ni Rose.

"I'm pregnant!" Luhaang aniya, hindi niya kayang magsinungaling sa kaibigan.

"Lyn, nagbibiro ka lang hindi ba? Paano ka naman mabubuntis eh, manang ka at wala kang lalake, aber?"

Hindi na napigilan ni Helen ang sarili na huwag mapahagulhol. Litong-lito na siya kung paano pagsasabayin ang pagtratrabaho at pag-aaral. Idagdag pa ang pagdadalang tao niya. Wala na siyang ibang mapupuntahan. Walang kamag-anak at walang mahihingan ng tulong. Nag-iisa na lamang siya. 

"Hey, stop crying. Ano ba ang totoong nangyari?" nababahalang niyakap ni Rose ang dalaga.

Ipinangako niya sa sarili na hindi siya matutulad sa ina na binuntis lamang ng kanyang ama at nang malaman ang tungkol sa pagdadalang tao ng kanyang ina ay iniwan sila. At sa kagustuhang mabigyan siya ng kumpletong pamilya ay nakipag nag-asawa ang kanyang ina pero hindi rin nagtagal ay iniwan din sila ng amain nang makahanap ito ng bagong kalingkisan.

"Hush, it's okay, nandito naman ako eh," si Rose na hindi maiwasan huwag maiyak at mahabag sa kaibigan pagkatapos nitong marinig ang mga nangyari rito sa loob ng mahigit isang buwan.

Minabuting umalis ni Helen sa bar na pinagtratrabahuan niya kahit tutol man sa desisyon niya ang manager. Sa ngayon ay lalo siyang magsisikap para sa kanila ng anak niya. Dalawang linggo na lang at pasukan na at katulad ng nakasanayan niya, magtratrabaho siya sa gabi at mag-aaral sa umaga

Hindi siya dapat sumuko at mas lalong hindi siya dapat mawalan ng pag-asa. Ngayon mayroon nang anghel sa kanyang sinapupunan, hindi siya dapat panghinaaan ng loob. Kailangan niyang magpakatatag sa anumang hamon ng buhay para sa kanila ng magiging anak niya. Alam niyang malalampasan din niya iyon. Palalakihin niya ito at bubusugin ng kanyang pagmamahal. Hindi magiging balakid at kapintasan kung wala man itong kilalaning ama. 

Buhat doon ay hindi maiwasn ni Helen na huwag manlumo at alalahanin ang binata. Miss na miss na niya ito kahit ang totoo`y hindi naman siya mahal ni Dux. Dahil anuman ang namagitan sa kanila sa Tagaytay ay parti ng paghihigati nito ang hindi lang niya napaghandaan ay ang biglang pagkahulog ng puso niya sa binata.

Nasa tindahan siya upang bumili ng suka. Di sinasadyang nahagip ng paningin ang maliit na TV sreen sa loob ng tindahan. Hindi siya puwedeng magkamali si Dux iyon at ang dating bride to be nito. Bigla ang pananalasa ng kirot sa dibdib niya alam niyang wala siyang karapatan magselos pero masakit. Nasasaktan siya ng subra. Kagat labing Tumingala si Helen upang hindi tuluyang malaglag ang namumuong luha sa magkabilang sulok ng mga mata.

Nakabalik na ng bansa ang sikat na modelong si Scarlete at sa nakikita niya`y tila nagkakamabutihan nang muli ang mga ito. Anong karapatan niya para sirain muli ang pagsasama ng dalawa? 

Pakiramdam niya'y may libo-libong patalim na tumutusok sa puso niya. Kung bakit pa kasi kasama pa sa paglilihi niya ang kumain ng mangang may suka. Di sana'y hindi na niya nakita ang mga ito. Di sanay hindi na nadagdagan ang sakit na nararamdaman niya ngayon.

"Miss. sukli mo." habol na tawag sa kanya ng tindera pero lakad takbo ang ginawa niya para makalayo roon.

Hilam sa luha ang mga mata nang marating niya ang inuupahang apartment. Paano ba niya iwawaksi sa puso`t isipan niya ang binata? Ano ba ang dapat niyang gawin para makalimutan niya ito ng tuluyan?

Batid niyang hindi siya dapat masaktan at magdamdam sapagkat umpisa pa lang ay alam na niya ang papel niya sa buhay ng binata. 

She supposed to be happy dahil nagkabalikan ang mga ito. Pero bakit ang sakit-sakit tanggapin ang katotohanang iyon? Bakit pakiramdam niya'y tila dinudurog ang puso niya? Is this the price of loving Dux Baleoroza?

Walang patumpik-tumpik na tinunga ng binata ang nangangalahating laman ng kupita. Ano ang dahilan at umalis ang dalaga? They both seemed to be happy together. Nagsisikip ang dibdib na tila gustong sumigaw at magwala ni Dux. 

Buong akala niya'y maaayos na ang lahat dahil bumalik na si Scarlete. Ang plano niya ay muling magpropose dito. But, why all of the sudden ay si Helen ang laman ng diwa niya? Bakit ang maganda at maamong mukha nito ang nais niyang makita? Pakiramdam niya'y kulang ang buhay niya kung wala ito sa piling niya? 

And damn because he missed her so much, her smile, her touch, her kiss and those hot scene they used to do any time he want at walang limitasyon.

But he such stupid son of a bullsfrog bitch. Iniisip ba ni Helen na paghihiganti pa rin ang mga ipinapakita niya rito? Shit! Nagtagis ang mga bagang at nakuyom ang sariling kamao. What did he expect her to feel?

"Helen! Helen!" halos ipagsigawan nito ang pangalan ng dalaga. 

Saan lupalop naman ng Pilipinas niya ito hahanapin? Halos matulog na siya sa isang bar na pag-aari niya kung saan dating pinagtratrabahohuwan ng dalaga. Nagbabakasali na makita roon ang hinahanap.

Isa lang ang natitiyak ni Dux. Mahal niya si Helen. Higit kanino man. He loved her not because she can easily aroused his erection, not because she can give him the pleasure and satisfaction in bed, not because she's fire and warmth that switftly ran to his body sa tuwing hahawakan siya nito. He loved her because Helen complete his longing and that's what his heart says. She`s his air to breath, his water and everything. 

His wedding crasher complete his life. But, stupid of him dahil iniwan pa niya ito sa Tagaytay. Muli humigpit ang pagkakahawak niya sa kupita ng alak. Wala siyang dapat sisihin kundi ang kanyang pagiging makasarili.

Damn! Swear to god, he'll never forgive himself kapag may mangyaring kahindik-hindik sa kanyang mag-ina. Hindi-hindi niya mapapatawad ang sarili. Kung kinakailangan ipahalughog niya ang buong pilipinas makita lamang ito ay gagawin niya.

Napahawak sa dinding si Helen nang muling makaramdam ng pagkahilo. Kung patuloy siyang makakaramdam ng gan'on ay tiyak na maapektuhan ang trabaho niya bilang pansamantalang kalihim sa isang travel agency. Pagdaka`y napahawak sa sariling tyan. Gusto na naman niyang maluha. Naaalala na naman niya ang binata. Bakit ba kasi kay hirap iwaksi ang damdamin mayroon siya para rito? Bakit ba kasi ito pa ang minahal ng puso niya?

"Okay ka lang?" may pag-aalalang tanong sa kanya ni Thesa, isa sa mga katrabaho niya.

"Y-yeah, ayos lang ako." tipid siyang ngumiti rito pagkatapos ay tinungo ang lamesa.

Napalingon ang mga aplikante at mga katrabaho ni Helen sa biglang pagbukas ng pinto. Sumungaw mula roon ang isang lalaking kilalang-kilala ni Helen. Abut-abot ang kaba ng dibdib niya kasunod ng tensyon.

"Sir, mga babae lang po ang tinatanggap naming aplikante." narinig pa niyang wika ni Thesa.

"We have to talk." sa halip anito. 

Ang mga mata`y sentrong nakakatitig at nakapukol sa babaeng nakatayo sa harapan ng computer.

"Hindi po kame tumatanggap ng lalaking aplikante."

"Bakit ka umalis? Bakit hindi mo hinintay ang mga paliwanag ko?" hindi nagpaawat binata ni hindi pinansin ang tinuran ng babae. Tuloy-tuloy itong pumasok sa loob.

"Sir, nasa trabaho po kame mamaya niyo na..."

"I`m Dux Baleoroza and I want to talk to this beautiful lady."

Nabaling ang atensyon ng lahat kay Helen. Tinatantiya kung siya ba ang ang tinutukoy ng guwapong lalaking basta nalang pumasok sa loob.

Tumikhim siya upang tanggalin ang pagbabara ng lalamunan. "W-wala na tayong dapag pag-usapan pa, bayad na ako sa naging kasalanan ko sa`yo noon, subra-subra pa nga hindi ba?" sinikap niyang maging normal ang tono ng boses niya kahit ang totoo`y nanlalamig ang buong katawan niya`t naghihina ang magkabilang tuhod.

Bumukas ang pinto ng opisina nang may-ari ng agency na pinaglilikuran niya. Kay lapad ng mga ngiti na tila namukhaan ang di inaasahang bisita.

"Dux! What a surprised?" lumapad ang pagkakangiti nito nang matiyak na hindi nga siya dinadaya ng sariling mga mata. 

"It's nice to see you, Gian. But, I just barely came here for important matter, between me and my girlfriend." hindi na nagpaliguy-ligoy niyang sagot. Ang mga mata'y nanatiling nakatitig sa natetensyong dalaga.

"Oh! I see, " si Gian na sinulyapan ang bagong kalihim. "Well, everybody, out. Lets, give them a privacy." anitong maarting itinaas sa ere ang dalawang kamay.

"No, Gian. Stay please. I want all of you to witness, kung gaano ko kamahal ang babaeng nasa harapan ko ngayon." anitong pinagpatotoo ng kislap ng mga mata ang tinuran.

Si Helen ay tila ipinako sa pagkakatayo at hindi magawang gumalaw. Tama ba ang narinig niya? Mahal siya ni Dux? O parti pa rin ng paghihiganti nito ang katagang iyon?

"Don't box my ear, Mr. Baleoroza. There's nothing between us, the game is already over."

"Kaya ba umalis ka ng Tagaytay?"

"What did you expect me to do? Ang manatili bilang...bilang parausan, tagapag-aliw sa kama, keep woman?" Binahiran nito ng sarcasm ang tinig. Tup-top naman ni Gian bibig at habang mataman nakikinig ang iba pang naroroon. 

"What?!"

"Bakit? Iyon naman ang papel ko sa buhay mo hindi ba?" hinaluan niya ng panunuya ang tinig niya.

"No! Of course, not! Maha kita, Helen."

"Mahal? Ipinagkakamali mo ba ang lust sa love, Dux?"

"I thought it was just like that."Huminga ito nang malalim. 

He wanted to hug her and kiss her just to prove how much he love and miss her pero ipinako sa siya pagkakatayo. "You're always in my mind, your image torture and tease me. I thought taking revenge against you can make me feel good, akala ko kapag pinagsawa ko ang sarili ko sa iyo'y then you'll be totaly out of my system."

"Haven't I yet?" tumalim ang mga mata niya sa tinurang iyon ng binata.

"The last few days without you was pure hell."

"Bakit? No one fill your bed? How about Scarlete? Nagkabalikan na kayo hindi ba?"

Ang akala ko kapag bumalik na siya sa buhay ko ay maayos na ang lahat." humugot ito ng hangin sa dibdib bago nagpatuloy. " But I was wrong, I did try to forget you pero hindi ko magawa. Ikaw lang ang laman ng isip ko sa bawat sandali. Ikaw lang ang gusto kong makayakap sa gabi, ikaw lang ang gusto kong makita paggising ko sa umaga. Tanging ikaw lang ang gusto kong makasama habang ako`y nabubuhay, Helen. Ikaw lang sweetheart." sinserong pahayag ni Dux.

Napahawak nang mahigpit sa armrest ang dalaga. Gustong magmalabis ng mga luha sa kanyang pisngi. Pero hindi pa rin nagpapahalata.

"Ano ang gusto mong gawin ko para mahalin mo rin ako?" may pait at sakit ang tinig nito.

"I love you, Helen. " aniya sa pananahimik ng dalaga.

Gustuhin man niyang pigilin ang mga luha ay hindi niya magawa kusa iyong naglandas sa magkabilang sulok ng kanyang mga mata.

Namamalikmatang nakatitig lang sa kanila ang mga aplikante at mga katrabaho ng dalaga. Wari bang natetensyon habang hinihintay ang sagot mula sa kanya.

"I-I haven`t stop loving you, Dux."suminghot na aniya.

Humakbang ang binata palapit sa kanya. Pinahid ang mga luha sa kanyang pisngi. 

"Then come back with me, if you really love me, my sweets."

"Hindi ka na galit sa akin?" she whispered in a sob.

"No, sweetheart. Not unless if you leave me again."

"Mahal mo talaga ako?" may insecurities pa rin sa tinig nito.

"Mahal na mahal na mahal kita, Helen." pagkasabi niyon ay kinabig niya ang dalaga at mabilis na sinakop ang mga labi nito. Masuyo, mabini na puno ng pananabik at pagmamahal ang klase ng mga halik nito sa kanya. 

Nagsipalakpakan ang mga aplikante at mga katrabaho niya sa opisina na tila nanonood ng live shooting. 

Pinutol ni Dux ang mga halik nito pagkatapos ay mataman siyag tinitigan. 

"Lets go home, Mrs. Baleoroza." hinalikan nito ang tungki ng kanyang ilong.

"P-pero may trabaho pa ako,"

"Hell! Leave it all to Gian, sweetheart. You need to rest lalo pa`t dinadala mo ang anak natin." si Dux na binalingan ang baklang maarting pinapahid ang luha sa mga mata halatang na nadala ito sa kanilang pag-uusap. 

"H-how did you know?" nagulat pang aniya.

"I knew it, my wife."

Akmang mangangatwiran pa sana siya pero muling sinakop ng mga labi ni Dux ang bibig niya.

"My god! Go with him, girl bago pa tuluyang malugi ang business ko." nakangiti at kinikilig na pagtataboy sa kanila ni Gian.

Buhat doon ay binuhat ito ng binata palabas ng opisina na tila bagong kasal.

"Put me down."

"Chill and stay, sweetheart. Just let me do this." maawtorisadong wika ni Dux.

Napayakap at isinubsob ni Helen ang mukha sa malapad na dibdib ng binata tanda ng pagkapahiya sa mga taong nakatingin sa kanila. Datapwat nag-uumapaw sa tuwa ang puso niya sa kaalamang mahal din siya ng lalaking minamahal niya. Siya na yata ang pinakamasayang babae sa buong sanlibutan sa mga sandaling iyon.

"Mahal na mahal kita, Dux." mahinang bulong niya na umabot sa pandinig ng binata.

"And I love you more, sweetheart." pagdaka`y inayos nito ang pagkakabuhat sa kanya at doon muling hinagkan ang mga labi niya na siya naman niyang tinugon sa paraang alam niya. The hell she care those people starring at them. Ang tanging mahalaga lang sa kanya ngayon ay mahal siya ni Dux Baleoroza.

***WAKAS***